Օլիմպիական կրկնակի չեմպիոն (2000, 2004) և արծաթե մեդալակիր (Ատլանտա, 1996)

1974 թվականի սեպտեմբերի 19-ին Բաքվում ծնվել է Կարինա Բորիսի Ազնավուրյանը՝ սուսերամարտիկ

Աշխարհի չեմպիոն (2003), Եվրոպայի (2004) և ռուսաստանի (2005 թ.) . Ռուսաստանի սպորտի վաստակավոր վարպետ (1996 թ.): 1992 թվականից ապրում է Մոսկվայում։

19 сентября 1974 года в Баку- родилась Карина Борисовна Азнавурян – фехтовальщица- Двукратная олимпийская чемпионка (2000, 2004) и серебряный призер (Атланта, 1996), чемпионка мира (2003), Европы (2004) и России (2005). Заслуженный мастер спорта России (1996). Живет в Москве с 1992 года.

September 19, 1974 in Baku – Karina Boris Aznavuryan was born – fencer – two-time Olympic champion (2000, 2004) and silver medalist (Atlanta, 1996), world champion (2003), Europe (2004) and Russia (2005). Honored Master of Sports of Russia (1996). Lives in Moscow since 1992.

1932 թվականից ամբողջությամբ նվիրվել է ասմունքի արվեստին։

1904 թվականի սեպտեմբերի 18-ին Թիֆլիսում ծնվել է խորհրդային էստրադային արտիստ, ընթերցող Սուրեն Հովհաքիմի Քոչարյանը։

ԽՍՀՄ (1945) և ՀԽՍՀ (1967 թ.) ՀԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ։ Ունի ԽՍՀՄ (Ստալինյան մրցանակ 1951), ԽՍՀՄ ( պետական պարգևներ, պարգևատրվել է Պատվո նշան շքանշանով։
Սունդուկյանի անվան թատրոնի դերասան էր։ 1939 թվականից՝ Մոսկվայի ֆիլհարմոնիայի մենակատար։ Առաջին անգամ ելույթ է ունեցել Մոսկվայում՝ հայ արվեստի մոսկովյան տասնօրյա փառատոնի շրջանակներում («Սասունցի Դավիթ» ծրագրում)։ Ստեղծել է երեք տասնյակից ավելի գրական ստեղծագործություններ (հայերեն և ռուսերեն)։

18 сентября 1904 года в Тифлисе- родился Сурен Овакимович Кочарян- советский эстрадный артист, чтец. Народный артист Арм СССР (1945) и СССР (1967). Имеет государственные награды СССР (Сталинская премия 1951 г.), СССР (1975 г.), награжден орденом «Знак Почета».
Был актером театра имени Сундукяна.
С 1932 года он полностью отдался искусству декламации. С 1939 года солист Московской филармонии. Впервые выступил в Москве в рамках Московской декады фестиваля армянского искусства (в программе «Сасунци Давид»). Создал более трех десятков литературных произведений (на армянском и русском языках).

September 18, 1904 in Tiflis – Suren Ovakim Kocharyan was born – Soviet variety artist, reciter. People’s Artist of the Armed Forces of the USSR (1945) and the USSR (1967). He has state awards of the USSR (Stalin Prize 1951), the USSR (1975), was awarded the Order of the Badge of Honor.
He was an actor at the Sundukyan Theater.
Since 1932, he devoted himself entirely to the art of recitation. Since 1939, he has been a soloist with the Moscow Philharmonic. He performed for the first time in Moscow as part of the Moscow Decade of the Armenian Art Festival (in the program “Sasuntsi David”). He created more than three dozen literary works (in Armenian and Russian).

1958 և 1963 թվականներին քիչ էր մնում հայտնվեր կաթոլիկ եկեղեցու առաջնորդի պաշտոնում

1895 թվականի սեպտեմբերի 18-ին Ախալցխայում – ծնվել է Գրիգոր-Պետրոս Աղաջանյանը– , կաթոլիկ հոգևորական, կարդինալ

Այս փաստը, որը շատերին կարող է պարզապես գեղեցիկ լեգենդ թվալ, իրականում օբյեկտիվ պատմական իրականություն է։ Լինելով պապական գահի ամենաիրատեսական թեկնածուներից մեկը, կոնկլավից ընդամենը մի քանի օր առաջ նա դարձավ իտալական «Սաֆար» գաղտնի ռազմական ծառայության կողմից ոգեշնչված և իրականացված հստակ ծրագրված և իրագործված դավադրության զոհը։ Այդ տարիներին քչերն էին իմանում ճշմարտությունը։ Այս լռությունը շարունակվեց ավելի քան երեսուն տարի, մինչև 90-ականների կեսերին վերջնականապես հրապարակվեցին գաղտնի փաստաթղթեր, որոնք ամփոփում էին այս տխուր պատմության մանրամասները:
Դավադիրներին չափազանց անհանգստացրել է այն փաստը, որ 1958 թվականի հոկտեմբերին նախորդ ընտրություններում հայ կարդինալը մեծ թվով ձայներ է ստացել։
Անհեթեթ զուգադիպությամբ այս օրերին Աղաջանյանն այցելել էր ԽՍՀՄ-ից Իտալիա եկած քրոջը։ Կարդինալի քույրը՝ Էլիզաբեթ Պապիկովնան, որը նույնպես ծնունդով Ջավախքից էր, Խորհրդային Միության քաղաքացի էր, և 71-ամյա կինը որոշել է երկարաձգել իր գտնվելու ժամկետը Իտալիայում։ Սա հենց այն էր, ինչին սպասում էին գաղտնի ոստիկանությունը։ Անմիջապես սկսվել է 24-ժամյա հսկողությունը։ Վերահսկողություն հաստատելով նրա յուրաքանչյուր քայլի վրա՝ բարձրագույն մարմիններին ուղարկված զեկույցներում «դիտորդները» հայտնում էին Էլիզաբեթ Պապիկովնայի յուրաքանչյուր քայլի մասին։
Անվերջ որոնումներից հետո անվտանգության աշխատակիցներն ունեին ցանկալի պատրվակ. Հունիսի 10-ին, մոտավորապես ժամը 16:00-ին, Էլիզաբեթը հայկական ճեմարանում ընդունեց Խորհրդային Միության դեսպանատան առաջին քարտուղար Գուրգենին, որը գաղտնի ծառայություններին հայտնի էր որպես Իտալիայում ռուսական հետախուզության մի խմբի անդամ։
Կարո՞ղ է Էլիզաբեթ Պապիկովնան լինել ՊԱԿ-ի գործակալ: Իհարկե ոչ։ Նման բան տեղի չի ունեցել։ Բայց դեսպանատան աշխատակիցներից մեկի քաղաքավարական այցը չի կարելի հանցագործություն համարել, առավել եւս, որ երկուսն էլ հայ են, իսկ արտերկրում ապրող հայրենակիցների այս հանդիպումն այլ կերպ չի կարելի անվանել։ Բացի այդ, Էլիզաբեթ Պապիկովնան այսպես թե այնպես պարտավոր էր ծանուցել իր Հռոմ ժամանելու մասին և գրանցվել խորհրդային դեսպանատանը։ Բայց շատ արագ հանգամանքների նման անմեղ զուգադիպությունը բոլորովին այլ մեկնաբանություն ստացավ ու փաստաթղթի տեսքով հասավ Վատիկան՝ տարածվելով կարդինալների շրջանում։ Հոգևորականները, մահացու վախենալով կոմունիզմի ուրվականից, այս ամենից հետո պատրաստ էին նույնիսկ իրենց խղճի դեմ գնալ, միայն թե դադարեցնեն ՊԱԿ-ի «գրեթե գործակալի» տեղադրումը Պետրոսի գահին։
Եվ այդպես էլ եղավ։ Հունիսի 30-ի առավոտյան Մոնտինին հռչակվեց Հռոմի պապ։ Երբ քիչ անց դավադրության լուրը հասավ կարդինալ Աղաջանյանին, այն խոր ցավ ու վիրավորանք պատճառեց նրան։ Բայց ոչինչ հնարավոր չէր շտկել։

18 сентября 1895 года в г. Ахалцихе – родился Григор-Петрос Агаджанян- в 1958 и 1963 годах чуть не оказался во главе Католической церкви. Этот факт, который многим может показаться всего лишь красивой легендой – на самом деле объективная историческая действительность. Будучи одним из самых реальных кандидатов на папский престол, буквально за несколько дней до созыва конклава он стал жертвой четко запланированного и реализованного заговора, вдохновленного и осуществленного итальянской секретной военной службой “Сафар”. В те годы мало кто узнал правду. Это молчание продолжалось более тридцати лет, пока в середине 90-ых годов, наконец, были опубликованы засекреченные документы, обобщающие подробности этой печальной истории.
Заговорщиков крайне заботило то обстоятельство, что в предыдущих выборах в октябре 1958 года армянин-кардинал получил большое количество голосов.
По нелепой случайности в эти дни Агаджанян гостил у сестры, приехавшей в Италию из СССР. Сестра кардинала, Элизабет Папиковна, также родилась в Джавахке, была гражданкой Советского Союза, и 71-летняя женщина решила продлить свое пребывание в Италии. Тайная полиция именно этого и ждала. Сразу же началась круглосуточная слежка. Установив слежку за каждым ее шагом, в направленных в вышестоящие органы отчетах “наблюдатели” докладывали о каждом шаге Элизабет Папиковны.
После бесконечных поисков у сотрудников спецслужб появился желанный повод. 10 июня примерно в 16 часов Элизабет в армянской семинарии приняла первого секретаря советского посольства Гургена, известного секретным службам как член группы сотрудников русских спецслужб в Италии.
Могла ли Элизабет Папиковна быть агентом КГБ? Конечно, нет. Ничего подобного не имело места. А визит вежливости одного из сотрудников посольства преступлением считать нельзя, тем более, что оба – армяне, и эту встречу находящихся на чужбине соотечественников ничем другим назвать нельзя. Кроме того, Элизабет Папиковна так или иначе была обязана поставить в известность о своем прибытии в Рим и зарегистрироваться в советском посольстве. Но очень быстро такое невинное стечение обстоятельств получило совершенно иное толкование и в виде документа дошло до Ватикана, распространившись среди кардиналов. Священнослужители, до смерти боявшиеся призрака коммунизма, после всего этого были готовы пойти даже против своей совести, лишь бы пресечь водворение на престол Петра “почти агента” КГБ.
Так и случилось. Утром 30 июня Римским Папой был объявлен Монтини. Когда чуть позже весть о заговоре дошла до кардинала Агаджаняна, это причинило ему глубокую боль и оскорбление. Но уже ничего нельзя было исправить.

On September 18, 1895, in the city of Akhaltsikhe, Grigor-Petros Aghajanyan was born. In 1958 and 1963, he almost became the head of the Catholic Church. This fact, which may seem to many to be just a beautiful legend, is in fact an objective historical reality. Being one of the most real candidates for the papal throne, literally a few days before the convocation of the conclave, he became the victim of a clearly planned and implemented conspiracy, inspired and carried out by the Italian secret military service “Safar”. In those years, few people knew the truth. This silence lasted for more than thirty years, until in the mid-90s, classified documents were finally published, summarizing the details of this sad story. The conspirators were extremely concerned about the fact that in the previous elections in October 1958, the Armenian cardinal received a large number of votes. By an absurd coincidence, Agadzhanyan was visiting his sister, who had come to Italy from the USSR. The cardinal’s sister, Elizabeth Papikovna, was also born in Javakhk, was a citizen of the Soviet Union, and the 71-year-old woman decided to extend her stay in Italy. This was exactly what the secret police were waiting for. They immediately began round-the-clock surveillance. Having established surveillance of her every step, the “observers” reported on each step of Elizabeth Papikovna in reports sent to higher authorities. After endless searches, the secret service agents had the desired pretext. On June 10, at about 4 p.m., Elizabeth received the first secretary of the Soviet embassy, Gurgen, in the Armenian seminary, who was known to the secret services as a member of a group of Russian secret service employees in Italy. Could Elizabeth Papikovna have been a KGB agent? Of course not. Nothing like that took place. But a courtesy visit by one of the embassy employees cannot be considered a crime, especially since both are Armenians, and this meeting of compatriots in a foreign land cannot be called anything else. In addition, Elizabeth Papikovna was obliged to notify about her arrival in Rome and register at the Soviet embassy. But very quickly such an innocent coincidence received a completely different interpretation and reached the Vatican in the form of a document, spreading among the cardinals. The clergy, who were deathly afraid of the specter of communism, after all this were ready to go even against their conscience, if only to prevent the installation of Peter, an “almost agent” of the KGB, on the throne. And so it happened. On the morning of June 30, Montini was declared Pope. When a little later the news of the conspiracy reached Cardinal Agadzhanyan, it caused him deep pain and insult. But nothing could be fixed.

Երեւանում ուներ իր տպարանը, որտեղ տպագրվում էին ոչ միայն իր, այլեւ բազմաթիվ այլ հայերեն գրքեր

1939 թվականի սեպտեմբերի 18-ին Երեւանում մահացել է դրամատուրգ, նկարիչ, հրատարակիչ, մշակույթի վաստակավոր գործիչ, 1934 թվականից ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ Էմին Տեր-Գրիգորյանը։

Նա Երեւանի թատրոնի հիմնադիրներից էր, իր պիեսներում նկարագրել է գավառական քաղաքի կյանքն ու առօրյան, ծաղրել է հավակնոտությունը, տգիտությունը, կեղծ հայրենասիրությունը։
Տեր-Գրիգորյանի պիեսները հայկական ազգային թատրոնի բնորոշ օրինակներ են։ Նա ծնունդով երեւանցի էր։

18 сентября 1939 года в Ереване- скончался Эмин Тер-Григорян- драматург, артист , художник , издатель, заслуженный деятель культуры, член Союза писателей СССР с 1934 года.
Был одним из основателей Ереванского театра.В пьесах он описывал жизнь и быт провинциального города, высмеивал претенциозность, невежество, ложный патриотизм.
У него была собственная типография в Ереване, где печатались не только его, но и многие другие армянские книги. Пьесы Тер-Григоряна являются типичными образцами отечественного армянского театра. Был уроженцем Еревана.

On September 18, 1939, Emin Ter-Grigoryan died in Yerevan – playwright, actor, artist, publisher, honored cultural figure, member of the Union of Writers of the USSR since 1934.
He was one of the founders of the Yerevan theater. In his plays, he described the life and everyday life of a provincial city, ridiculed pretentiousness, ignorance, false patriotism.
He had his own printing house in Yerevan, where not only his, but also many other Armenian books were published. Ter-Grigoryan’s plays are typical examples of the domestic Armenian theater. He was a native of Yerevan.

Երեք տարեկանում փոքրիկ Վիկտորն իր գլխում բազմապատկել ու բաժանել է երկնիշ թվեր, իսկ հինգ տարեկանում արդեն բարդ մաթեմատիկական խնդիրներ էր լուծում։

1908 թվականի սեպտեմբերի 18-ին Թիֆլիսում ծնվել է ԳԱԱ նախագահ, աշխարհի գրեթե բոլոր ակադեմիաների արտասահմանցի անդամ Վիկտոր Համազասպի Համբարձումյանը։

Գիտական մտքի անվախության շնորհիվ Համբարձումյանին հաջողվեց բացահայտել Տիեզերքի բազմաթիվ գաղտնիքներ, և նա իր հետևորդների համար հեշտացրեց ճանապարհը։
Տղայի տաղանդը առաջինը նկատեց հայրը, ով ամեն կերպ խրախուսում էր նրա հաջողությունը։ Ինը տարեկանում Վիկտորը աստղագիտությունից կախվածություն ձեռք բերեց։
Համբարձումյանը նաև իսկական հայրենասեր էր. Հայտնի աստղաֆիզիկոսը ակտիվորեն նպաստել է 80-ականների վերջին ղարաբաղյան շարժման կազմակերպիչներին։

18 сентября 1908 года в Тифлисе- родился Виктор Амазаспович Амбарцумян- президент Национальной академии наук, иностранный член едва ли не всех академий мира. Благодаря бесстрашию научной мысли Амбарцумяну удалось раскрыть многие тайны Вселенной, путь же к постижению других он своим последователям облегчил.
В трехлетнем возрасте маленький Виктор в уме умножал и делил двузначные числа, а к пяти годам уже решал математические задачи. Талант мальчика первым заметил отец, который всячески поощрял его успехи. К девяти годам Виктор пристрастился к астрономии.
Амбарцумян был еще и настоящим патриотом. Знаменитый астрофизик активно содействовал организаторам карабахского движения в конце 80-х годов.

September 18, 1908 in Tiflis – was born, Viktor Hamazasp Ambartsumyan, President of the National Academy of Sciences and a foreign member of almost all the world’s academies. Thanks to the fearlessness of his scientific thought, Ambartsumyan managed to uncover many secrets of the Universe, and he made it easier for his followers to understand others. At the age of three, little Victor multiplied and divided two-digit numbers in his head, and by the age of five he was already solving mathematical problems. The boy’s talent was first noticed by his father, who encouraged his successes in every possible way. By the age of nine, Victor had become interested in astronomy. Ambartsumyan was also a true patriot. The famous astrophysicist actively assisted the organizers of the Karabakh movement in the late 80s.

Դասակարգել է ըստ ժամանակաշրջանի, տեղեկություններ խաչքարերի ծագումն ու կիրառական նշանակությունը

1918 թվականի սեպտեմբերի 18-ին Նոր Բայազետում ծնվել է արվեստաբան, արվեստի պատմության թեկնածու Լևոն Ռոբերտի Ազարյանը։ Արժանացել է արվեստի պատմության թեկնածուի գիտական աստիճանի։

Նա բացատրեց, թե որ դպրոցներին են պատկանում Կիլիկյան հայերեն ձեռագրերը՝ մեծ տեղ հատկացնելով Թորոս Ռոսլինի ստեղծագործություններին։ «Վաղ միջնադարյան հայկական քանդակագործություն» գրքում (1975) քննել է միջնադարյան հայկական տապանաքարերի և ճարտարապետական հուշարձանների քանդակները, «Հայկական խաչքարեր» ալբոմում (1969 թ. իտալ., 1978. հայկական) խաչքարերը դասակարգել է ըստ ժամանակաշրջանի, տեղեկություններ խաչքարերի ծագումն ու կիրառական նշանակությունը, ինչպես նաև հայ միջնադարյան մասոնների մասին։

18 сентября 1918 года в Нор Баязете — родился Левон Робертович Азарян- искусствовед, кандидат искусствоведения. Работы относятся к армянской средневековой, в частности киликийской миниатюре («Киликийские миниатюры XII-XIII вв.», 1964, за что ему присвоена научная степень кандидата искусствоведения). Он пояснил, к каким школам относятся киликийские армянские рукописи, отведя большое место работам Тороса Рослина. В книге «Раннесредневековая армянская скульптура» (1975) он рассмотрел скульптуры на средневековых армянских надгробиях и памятниках архитектуры, в альбоме «Армянские хачкары» (1969: итальянский, 1978: армянский) классифицировал хачкары по периодам, сведения о происхождении и практическом значении хачкаров, а также об армянских средневековых каменщиках.

September 18, 1918 in Nor Bayazet – Levon Robertovich Azaryan was born – art historian, candidate of art history. His works relate to the Armenian medieval, in particular the Cilician miniature (“Cilician miniatures of the 12th-13th centuries”, 1964, for which he was awarded the scientific degree of candidate of art history). He explained to which schools the Cilician Armenian manuscripts belong, devoting a large place to the works of Toros Roslin. In the book “Early Medieval Armenian Sculpture” (1975) he examined the sculptures on medieval Armenian tombstones and architectural monuments, in the album “Armenian Khachkars” (1969: Italian, 1978: Armenian) he classified khachkars by periods, information about the origin and practical significance of khachkars, as well as about Armenian medieval masons.

Գրաբարի նրա կազմած ձեռնարկը ակնհայտորեն նպաստել է հին գրական հայերենի ուսուցման գործին

1918 թ-ի սեպտեմբերի 17-ին Շահրիզ (այժմ՝ Գեղարքունիքի մարզի Գեղամավան) գյուղում-ծնվել է Աշոտ Արսենի Աբրահամյանը-լեզվաբան, պրոֆեսոր (1964), ՀԽՍՀ ԳԱ թղթակից անդամ,:

Ուշագրավ ներդրում ունի հայերենի, մասնավորապես արդի գրական լեզվի բայակազմության, բայական կարգերի ձևաբանական հատկությունների քննության բնագավառում։ Գրաբարի նրա կազմած ձեռնարկը ակնհայտորեն նպաստել է հին գրական հայերենի ուսուցման գործին։ Հանդես է եկել բազմաթիվ արժեքավոր հոդվածներով, որոնց մեջ անդրադարձել է հայերենի պատմական հնչյունաբանության, բառաքննության խնդիրներին, լեզվի ավանդման գիտամեթոդական խնդիրների ևն։ Նրա թարգմանությամբ (գրաբարից աշխարհաբար) լույս է տեսել Եզնիկ Կողբացու «Եղծ աղանդոցը» (1972)։ Մահացել է Երևանում։ Աշոտ Աբրահամյանը գիտությունների ակադեմիայի լեզվի ինստիտուտում հայ մատենագիրների համաբարբառը կազմելու աշխատանքները ղեկավարելու համար ՀՀ ԳԱԱ պրեզիդենտ Վիկտոր Համբարձումյանի ձեռքից ստանում է իր «Վաստակագիրը»։

17 сентября 1918 года в селе Шахриз (ныне Гегамаван Гегаркуникской области)- родился Ашот Арсенович Абрамян – лингвист, профессор (1964), член-корреспондент Академии СССР. Он внес замечательный вклад в изучение морфологических свойств глагольных порядков армянского языка, в частности глагольной структуры современного литературного языка. Составленный им справочник Грабара́, очевидно, способствовал преподаванию древнего литературного армянского языка. Он опубликовал множество ценных статей, в которых затронул проблемы исторической фонетики армянского языка, анализа слов, научно-методические проблемы языкового депонирования и т. д. Издана книга Эзника Кохбацу «Эхц Агандотс» (1972) с его переводом (с Грабаря на Шхгабар). Умер в Ереване. Ашот Абрамян получает «Почетную грамоту» от президента Национальной академии наук Республики Армения Виктора Амбарцумяна за руководство работой по составлению глоссария армянских летописцев в Институте языка Академии наук.

On September 17, 1918, Ashot Arsen Abrahamyan was born in the village of Shahriz (now Geghamavan, Gegharkunik marz) – linguist, professor (1964), correspondent member of the Academy of the USSR. He has made a remarkable contribution to the examination of the morphological properties of the verb orders of Armenian, particularly the verb structure of the modern literary language. Grabar’s handbook, compiled by him, obviously contributed to the teaching of ancient literary Armenian. He published many valuable articles, in which he addressed the problems of historical phonetics of Armenian, word analysis, scientific methodical problems of language deposition, etc. Eznik Koghbatsu’s “Eghts Aghandots” (1972) was published with his translation (from Grabar to Shhgabar). Died in Yerevan. Ashot Abrahamyan receives his “Certificate of Merit” from Victor Hambardzumyan, the President of the National Academy of Sciences of the Republic of Armenia, for leading the work of compiling the Armenian chroniclers’ glossary at the Language Institute of the Academy of Sciences.

հայ բեմի և կինոյի լավագույն դերասաններից մեկը

1964 թվականի սեպտեմբերի 17-ին Լենինականում վախճանվեց թատրոնի և կինոյի ականավոր դերասան Ցոլակ Քերոբի Ամերիկյանը:

Նա կերտեց բազմաթիվ կերպարներ, որոնք համարվում են հայ բեմի և կինոյի լավագույն ձեռքբերումներից մեկը:

17 сентября 1964 года в Ленинакане- скончался Цолак Керобович Америкян- выдающийся актер театра и кино- создал множество персонажей, которые считаются одними из лучших достижений армянской сцены и кино..Уроженец Трабзона

On September 17, 1964, in Leninakan, Tsolak Kerob Amerikyan passed away – an outstanding theater and film actor who created many characters that are considered among the best achievements of the Armenian stage and cinema. A native of Trabzon

1998 թվականի փետրվարի 4-ին Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի քաղաքական թիմի հետ հրաժարական տվեց։

1944 թվականի սեպտեմբերի 16-ին Երևանում – ծնվել է Բաբկեն Գուրգենի Արարքցյանը – քաղաքական գործիչ, պետական գործիչ, ՀՀ Գերագույն խորհրդի նախագահ (1991-1995), Ազգային ժողովի նախագահ (1995-1998), ֆիզիկամաթեմատիկական գիտությունների թեկնածու։ (1972), դոցենտ (1977)։

1988 թվականի դեկտեմբերի 10-ին «Ղարաբաղ» կոմիտեի անդամների հետ ձերբակալվել է և 6 ամիս կալանավորվել Մոսկվայում։
1999 թվականից «Արմատ» ժողովրդավարության և քաղաքացիական հասարակության զարգացման կենտրոնի հիմնադիր և տնօրեն։

16 сентября 1944 года в Ереване- родился Бабкен Гургенович Араркцян- политик, государственный деятель, Председатель Верховного Совета РА (1991-1995), Спикер Национального Собрания (1995-1998), кандидат физико-математических наук (1972), доцент (1977).
10 декабря 1988 года он был арестован вместе с членами комитета «Карабах» и в течение 6 месяцев содержался под стражей в Москве.
4 февраля 1998 года он подал в отставку вместе с политической командой Левона Тер-Петросяна. С 1999 года основатель-руководитель Центра развития демократии и гражданского общества «Армат».

September 16, 1944 in Yerevan – Babken Gurgen Ararktsyan was born – politician, statesman, Chairman of the Supreme Council of the Republic of Armenia (1991-1995), Speaker of the National Assembly (1995-1998), candidate of physical and mathematical sciences (1972), associate professor (1977).
On December 10, 1988, he was arrested along with members of the Karabakh Committee and was held in custody in Moscow for 6 months.
On February 4, 1998, he resigned along with Levon Ter-Petrosyan’s political team. Since 1999, he has been the founder and head of the Armat Center for the Development of Democracy and Civil Society.

Հայաստանում պիոներական ջոկատները կոչվում էին Նրա անունով։Նրա անունն էր կրում մեծ հզորությամբ շոգենավնավ

1943 թվականի սեպտեմբերի 16-ին Նովոռոսիյսկի մերձակայքում հարձակողական մարտում զոհվեց Խորհրդային Միության հերոս Հունան Մկրտիչի Ավետիսյանը

իր մարմնով ծածկել է թշնամու գնդացրային դզոտը՝ դրանով իսկ թույլ տալով զորամասին կատարել մարտական առաջադրանքը։ Խորհրդային Միության հերոսի կոչումը հետմահու շնորհվել է 1944 թվականի մայիսի 16-ին։ Պարգևատրվել է Լենինի շքանշանով։
կրում էին Հունան Ավետիսյան անունը։ Նրան հուշարձաններ են կանգնեցվել Երեւանում, Կապանում, Ծավ գյուղում։

16 сентября 1943 года близ Новороссийска- погиб Унан Мкртычевич Аветисян- герой Советского Союза- в наступательном бою близ Новороссийска закрыл своим телом амбразуру вражеского дзота, тем самым дав возможность подразделению выполнить боевую задачу. Звание Героя Советского Союза присвоено 16 мая 1944 посмертно. Награждён орденом Ленина.
Пионерские отряды в Армении носили имя Унана Аветисяна. В Ереване, Капане, в селе Цав ему воздвигнуты памятники. Его имя носил крупнотоннажный теплоход

On September 16, 1943, near Novorossiysk, Unan Mkrtychevich Avetisyan, a Hero of the Soviet Union, died in an offensive battle near Novorossiysk, covering the embrasure of an enemy pillbox with his body, thereby enabling the unit to complete a combat mission. The title of Hero of the Soviet Union was awarded posthumously on May 16, 1944. He was awarded the Order of Lenin. Pioneer detachments in Armenia were named after Unan Avetisyan. Monuments to him were erected in Yerevan, Kapan, and in the village of Tsav. A large-tonnage motor ship bore his name.