1931 թ-ի սեպտեմբերի 16-ին Երևանում-  ծնվել է Արտաշես Փիրաղայի Քալանթարյանը- արձակագիր, դրամատուրգ, թարգմանիչ, հրապարակախոս, լրագրող, երգիծաբան։ ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1958 թվականից։։

Նրա գրչին են պատկանում տասնյակից ավելի գրքեր, որոնցից մեծ հետաքրքրության են արժանացել «Իսկ դո՞ւք որտեղ էիք», «Ինչո՞ւ տրորեցիր ծաղիկները», «Խոստովանություն» վեպերը և ժողովածուները։ Նրա մի շարք պատմվածքներ և վիպակներ թարգմանվել են ռուսերեն, վրացերեն, բուլղարերեն։

16 сентября 1931 года в Ереване родился Арташес Пирагаевич Калантарян – прозаик, драматург, переводчик, оратор, журналист, сатирик.  Член Союза писателей СССР с 1958 года.  Большую известность как писатель Арташес Калантарян получил благодаря роману «Марафон» (1969).  Он написал более десятка книг, среди которых романы и сборники «А где ты был?» «Почему ты смял цветы?»  Ряд его рассказов и романов переведен на русский, грузинский и болгарский языки.

On September 16, 1931, Artashes Piraghay Kalantaryan was born in Yerevan – novelist, playwright, translator, public speaker, journalist, satirist.  Member of the Union of Writers of the USSR since 1958.  As a writer, Artashes Kalantaryan gained great fame with the novel “Marathon” (1969).  He has written more than a dozen books, among which the novels and collections “And where were you?” “Why did you crush the flowers?”  A number of his short stories and novels have been translated into Russian, Georgian, and Bulgarian.

1980 թվականի սեպտեմբերի 16-ին Մոսկվայում մահացավ  Էմիլ Հայկի Միրազբեկյանը, ականավոր գիտնական, ռադիոֆիզիկոս, ԽՍՀՄ ԳԱ ակադեմիկոս

Նրա  շնորհիվ փոխվեց ԽՍՀՄ զարգացման ուղղությունը-  խթանվեց  ռադիոարդյունաբերության արագ զարգացումը։
Նա ստեղծել է էլեկտրամագնիսական ճառագայթների ուսումնասիրման գործիքների նոր դաս և առաջինն է, ով ուսումնասիրել է Արեգակից ռադիոհաղորդումների բևեռացումը։   Համագործակիցների հետ համատեղ ստեղծված գերզգայուն համակարգերն օգտագործվել են տիեզերական հետազոտություններում։
Էմիլ Միրզաբեկյանի գիտական աշխատանքները նվիրված են գերբարձր հաճախականության տիրույթում գերզգայուն ռադիոընդունիչ համակարգերի հետազոտմանը և կիրառմանը։
Էմիլ Միրզաբեկյանի գլխավորությամբ Ռադիոֆիզիկայի և էլեկտրոնիկայի ինստիտուտը դարձավ ԽՍՀՄ առաջատար կազմակերպություններից մեկը, որը 1960 թվականից, ԽՍՀՄ կառավարության հատուկ որոշումներով, կատարել է տասնյակ կարևոր աշխատանքներ՝ ապահովելով ամենայն ճշգրտության աշխատանքը։ ԽՍՀՄ ալեհավաքային համալիրներ.  տիեզերական և հեռավոր հաղորդակցություններ, որոնք օգտագործվում են տիեզերական հետազոտության և պաշտպանության խնդիրները լուծելու համար:
Նրա հիմնած գիտական ուղղությունները հաջողությամբ զարգանում են ուսանողների ջանքերով։   Տիեզերական հետազոտությունների տարբեր ծրագրերում իրականացվել են մի շարք կարևոր նախագծեր, մասնավորապես՝ «Բնություն», «Վեգա», «Օվկիանոս», «Մետեոր», «Միր»։   Իսկ այսօր ՀՀ ԳԱԱ Ռադիոֆիզիկայի եւ էլեկտրոնիկայի ինստիտուտի զարգացումը ակադեմիկոս Էմիլ Հայկի Միրզաբեկյանի լավագույն հիշողությունն է։

16 сентября 1980 года в Москве- скончался Эмиль Гайкович  Миразбекян- выдающийся учёный, радиофизик, академик АН СССР— основоположник нового научного направления в СССР — радиофизики, благодаря которому изменилось направление развития СССР, став стимулом для быстрого развития радиопромышленности.
Создал новый класс приборов для исследования электромагнитного излучения, первым изучил поляризацию радиоизлучения Солнца.  Созданные совместно с сотрудниками сверхчувствительные системы использовались в космических исследованиях.
Научные работы Эмиля Мирзабекяна посвящены исследованию и применению сверхчувствительных радиоприемных систем сверхвысокочастотного диапазона.
Под руководством Эмиля Мирзабекяна Институт радиофизики и электроники стал одной из ведущих организаций СССР, которая с 1960 года по специальным постановлениям правительства СССР выполнила десятки важных работ, обеспечив работу всех точных антенных комплексов СССР. космическая и дистанционная связь, используемая для решения задач освоения космоса и обороны.
Основанные им научные направления успешно развиваются усилиями его учеников.  ряд важных проектов реализован в различных программах космических исследований, в частности: «Природа», «Вега», «Океан», «Метеор», «Мир».  И сегодня  развитие Института радиофизики и электроники Национальной академии наук Республики Армения является лучшей памятью об академике Эмиле Айки Мирзабекяне.

On September 16, 1980, in Moscow died Emil Hayk Mirazbekyan, an outstanding scientist, radiophysicist, academician of the USSR Academy of Sciences, died. He was the founder of a new scientific direction in the USSR – radiophysics, thanks to which the direction of the USSR’s development changed, becoming an incentive for the rapid development of the radio industry.
He created a new class of devices for studying electromagnetic radiation, and was the first to study the polarization of solar radio emission. The supersensitive systems created together with his colleagues were used in space research.
Emil Mirzabekyan’s scientific works are devoted to the study and application of supersensitive radio receiving systems of the ultra-high-frequency range.
Under the leadership of Emil Mirzabekyan, the Institute of Radiophysics and Electronics became one of the leading organizations in the USSR, which since 1960, according to special decrees of the USSR government, has carried out dozens of important works, ensuring the operation of all precision antenna complexes of the USSR. space and remote communications used to solve problems of space exploration and defense.
The scientific directions founded by him are successfully developing through the efforts of his students.  A number of important projects have been implemented in various space research programs, in particular: “Nature”, “Vega”, “Ocean”, “Meteor”, “Mir”. And today the development of the Institute of Radiophysics and Electronics of the National Academy of Sciences of the Republic of Armenia is the best memory of Academician Emil Hayki Mirzabekyan.

1976 թ-ի  սեպտեմբերի 16-ին  լողորդ Շավարշ Կարապետյանը Երևանյան լիճն ընկած տրոլեյբուսից 20 մարդու կյանք  փրկեց

Ահա Շավարշ Կարապետյանի խոսքերն այն մասին, թե դա ինչ արժեցավ իրեն.
Այդ օրը ես մարզվում էի մեր մարզաբազայում։  Այնտեղից վերադառնում էինք եղբորս՝ Կամոյի հետ, ու մեր աչքի առաջ տրոլեյբուսն ընկավ ճանապարհից ու մտավ ջրի տակ։  Առանց վարանելու շտապեցի մարդկանց փրկել։  Ուրիշ տարբերակ չկար, ես նույնիսկ միտք չունեի լիճը չցատկելու մասին:  Ես հասկացա, որ հիմա ջրի մեջ շատ մարդիկ կան։  Այնպես որ մտածելու ժամանակ չկար:
Սեպտեմբերն էր, և ջուրը բավականին սառն էր՝ մոտ 15 աստիճան՝ մահացու ջերմաստիճան լողորդի համար։  Ես թույլ չտվեցի եղբորս սուզվել. ես խնդրեցի նրան մնալ ափին և ընդունել մարդկանց, ում ես դուրս կբերեի: 
«Ես այլևս ոչինչ չէի զգում, ես ինքս գրեթե դիակ էի, ես ճղել էի ձեռքս տրոլեյբուսի ապակին  կոտրելիս, «Լճի սառ  ջուրը  դանդաղեցրեց արյունահոսությունը։ Բայց ես ստացա երկկողմանի թոքաբորբ և արյան թունավորում։ Նրանք ինձ ուղիղ ափից տեղափոխեցին հիվանդանոց, ես այնտեղ մնացի մեկուկես ամիս»։
  Աղետը մասին   միտումնավոր լռեցրեցին:  Թերթերում միայն սակավ տեղեկություններ հայտնվեցին, որ Հայաստանի ղեկավարությունը կանխել է Երեւանյան լճում տեղի ունեցած ողբերգությունը։
Առաջինը, ով գրել է այս ողբերգության մասին, Սերգեյ Լեսկովն էր «Կոմսոմոլսկայա պրավդա»-ից։  1982 թվականին նա ստացել է թույլտվություն եւ գնացել դատախազություն, որտեղ պահվել են բոլոր նյութերը։  Հետո նույն բանի մասին գրել է Գենադի Բոչարովը.  Դրանից հետո ես անձամբ ստացել եմ մոտ 70 հազար շնորհակալագիր՝ առանց հետադարձ հասցեի։  «Լիտերատուրնայա գազետան» ստացել է մոտ 200 հազար նամակ, իսկ «Կոմսոմոլսկայա պրավդան»՝ ավելին.
  Այդ իրադարձություններից մեկ տարի անց ես հերթական համաշխարհային ռեկորդը սահմանեցի ։ 

16 сентября 1976 года : пловец Шаварш Карапетян спас жизни 20 человек из упавшего в Ереванское озеро троллейбуса
На берег он вытащил 37 человек, еще 9 выплыли сами. И только 20 из них удалось вернуть к жизни.
Вот слова Шаварша Карапетяна о том, чего ему это стоило:
В тот день я тренировался на нашей спортивной базе. Мы возвращались оттуда с моим братом Камо, и перед нашими глазами троллейбус сорвался с дороги и ушел под воду. Я, не раздумывая, бросился спасать людей. Другого варианта не было – у меня даже и мысли не было, чтобы не прыгать в озеро. Я понимал, что в воде сейчас находится много людей, которым неоткуда ждать помощи. Так что раздумывать было некогда. Я знал, КАК они умирают.
Это был сентябрь, и вода была достаточно холодная, примерно 15 градусов – для пловца это смертельная температура. Своему брату я не разрешил нырять – попросил остаться на берегу и принимать людей, которых я буду вытаскивать. Если бы не это, он наверняка бы бросился вслед за мной.
“Я уже ничего не чувствовал – к тому моменту я и сам был почти трупом. У меня был сильный порез от стекла, которое я выбил, пробираясь в троллейбус. На протяжении всего этого времени у меня шла кровь. По словам врачей, меня спасла холодная вода озера – она замедлила кровотечение. Но зато я получил двустороннее воспаление легких и заражение крови. Прямо с берега меня отвезли в больницу – я пролежал там полтора месяца”.
Тогда ЦК компартий союзных республик должны были отчитываться перед ЦК КПСС. И катастрофы, связанные с массовой гибелью людей, специально замалчивались. В газетах появилась лишь скупая информация о том, что руководство Армении предотвратило трагедию в Ереванском озере.
Первым, кто написал об этой трагедии, был Сергей Лесков из «Комсомольской правды». В 1982 году он получил разрешение и попал в прокуратуру, где хранились все материалы. Затем об этом же написал Геннадий Бочаров. После этого лично я получил без обратного адреса около 70-ти тысячи писем с благодарностями. «Литературная газета» получила около 200 тысяч писем, а «Комсомольская правда» – еще больше
Спустя год после тех событий я поставил еще один мировой рекорд в дистанции на 400 метров. Участвовали сильнейшие пловцы. Первый пловец проплывает с повторением мирового рекорда, который я уже и установил. Второй заплыв – мировой рекорд побит. Третий заплыв – пловец улучшает результат и ставит новый мировой рекорд. И последнее слово за мной. В итоге я приплыл, побив мировой рекорд на шесть секунд. Трибуны ревут. А тот, кто плыл третьим, взял свои ласты и как шваркнет ими в стену!

1822 թվականի սեպտեմբերի 16-ին Կոստանդնուպոլսում – Ծնվել է Ծերենցը (Հովսեփ Հակոբի Շիշմանյան) – գրող, հրապարակախոս, բժիշկ և պատմավեպերի հեղինակ

Ծերենցը պատմավեպերի, պատմվածքների, հռետորական հոդվածների հեղինակ է։   Նշանակալից է նաև Ծերենցի դերը պատմա-ռոմանտիկ դասական վեպի ստեղծման և զարգացման գործում։
Նա Իտալիայում հայտնի դարձավ նրանով, որ 1853 թվականին Միլանի ոստիկանությունը սխալմամբ ձերբակալեց նրան, քանի որ նրա դեմքը նման էր Իտալիայի ազգային-ազատագրական շարժման առաջնորդ Ջուզեպպե Մացինին։

16 сентября 1822 года в Константинополе — родился Церенц (Овсеп Акобович Шишманян)- писатель, публицист, врач и исторический романист.Церенц — автор исторических романов, рассказов, ораторских статей.  Значима роль Церенца и в создании и развитии историко- романтического классического романа.
Прославился в Италии тем, что в 1853 году, миланская полиция по ошибке арестовала его, поскольку лицом он напоминал лидера итальянского национально- освободительного движения Джузеппе Мадзини.

September 16, 1822 in Constantinople – Tserents (Ovsep Akobovich Shishmanyan) was born – a writer, publicist, doctor and historical novelist. Tserents is the author of historical novels, short stories, and oratorical articles. Tserents’ role in the creation and development of the historical-romantic classical novel is significant. He became famous in Italy because in 1853, the Milan police mistakenly arrested him because his face resembled the leader of the Italian national liberation movement Giuseppe Mazzini.

Խաչատուր Ալբերտոի Սուքիասյանը (հայտնի է նաև «Գռզո» մականունով) ծնվել է 1961 թվականի սեպտեմբերի 15-ին Երևանում, հայտնի օլիգարխ, գործարար, քաղաքական կուսակցության առաջնորդ։  

Չորս անգամ ընտրվել է ՀՀ Ազգային ժողովի պատգամավոր, անկուսակցական։   Կոնցեռն ՍԻԼ ՍՊԸ-ի հիմնադիրն է։   ՀՀ Ազգային ժողովի 8-րդ գումարման պատգամավոր, «Քաղաքացիական պայմանագիր» խմբակցության անդամ։
Դպրոցն ավարտելուց հետո աշխատել է Աբովյանի «Սիրիուս» գործարանում որպես մեխանիկ։
1987 թվականին օգտվել է ԽՍՀՄ-ում ընձեռված ձեռներեցությամբ զբաղվելու հնարավորությունից և անցել այդ ոլորտ։

15 сентября 1961 года в Ереване- родился Хачатур Альбертович Сукиасян (также известный под прозвищем «Грзо»)- известный олигарх, бизнесмен, политический партийный деятель.  Четырежды избирался депутатом Национального Собрания РА, беспартийный.  Он является учредителем ООО «Концерн СИЛ».  Депутат НС РА 8-го созыва, член фракции “Гражданский договор”.
После окончания школы работал слесарем на заводе «Сириус» в Абовяне.
В 1987 году воспользовался возможностью заниматься предринимательством предоставленном в СССР  и ушел в эту сферу.
После провозглашения независимости наладил связи с политическими властями страны благодаря чему смог серьезно продвинуть свою комерческую деятельность .

September 15, 1961 in Yerevan – Khachatur Albert Sukiasyan (also known by the nickname “Grzo”) was born – a famous oligarch, businessman, political party figure. Four times elected as a deputy of the National Assembly of the Republic of Armenia, non-partisan. He is the founder of Concern SIL LLC. Deputy of the National Assembly of the Republic of Armenia of the 8th convocation, member of the Civil Contract faction.
After graduating from school, he worked as a mechanic at the Sirius plant in Abovyan.
In 1987, he took advantage of the opportunity to engage in entrepreneurship provided in the USSR and went into this field.
After the declaration of independence, he established ties with the political authorities of the country, thanks to which he was able to seriously advance his commercial activities.

1945 թվականի սեպտեմբերի 15-ին ԱՄՆ Նյու Մեքսիկո նահանգի Լոս Ալամոս քաղաքում մահացավ հայազգի ամերիկացի միջուկային ֆիզիկոս Հարություն (Հարի) Գրիգորի Դաղլյան կրտսերը

Մանհեթեն նախագծի մասնակից, ում ռումբերն օգտագործվել էին Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ։ Մասնակցել է ԱՄՆ միջուկային զենքի ստեղծմանը, մահացել է պոլիգոնում փորձարկման ժամանակ դժբախտ պատահարի հետևանքով։

15 сентября 1945 года в Лос-Аламос, Нью-Мексико, США- погиб Арутюн (Гарри) Григорьевич  Даглян младший- американский физик ядерщик армянского происхождения, участник Манхэттенского проекта, чьи бомбы использовались во время Второй мировой войны.Участвовал в создании ядерного оружия США, погиб в результате несчастного случая во время испытаний на поллигоне.

September 15, 1945 in Los Alamos, New Mexico, USA – Harutyun (Harry) Grigor  Daghlian Jr. died – an American nuclear physicist of Armenian origin, a participant in the Manhattan Project, whose bombs were used during World War II. He participated in the creation of US nuclear weapons, died as a result of an accident during tests on the Polligon.

1858 թվականի սեպտեմբերի 15-ին Ալեքսանդրապոլում – ծնվել է Գրիգոր Աբրահամի Խալաթյանցը– հայագետ, պատմաբան-բանասեր, մանկավարժ, մշակութային գործիչ։ Պատմական գիտությունների դոկտոր (1903), պրոֆեսոր (1906)։

1886 թվականից մինչև կյանքի վերջն աշխատել է Լազարյան ճեմարանում՝ դասավանդելով հայագիտական տարբեր առարկաներ։ 1890 թվականից գլխավորել է նաև հայագիտության ամբիոնը, իսկ 1897-1903 թվականներին եղել ճեմարանի տեսուչը։
Աշխատակցել է հայ և օտար պարբերական մամուլին։ Գրել է (աշխարհաբար, գրաբար, ռուսերեն և գերմաներեն) ավելի քան 30 գիտական աշխատություն ու հոդված՝ հայ ժողովրդի պատմության, մատենագրության, բանասիրության և ազգագրության տարբեր հարցերի ու խնդիրների վերաբերյալ։ Խալաթյանցի անդրանիկ գործն է «Սասունցի Դավիթ» հայ ժողովրդական էպոսի ռուսերեն թարգմանությունը (1881), որը հրատարակվել է նաև գերմաներեն (1886)։Խալաթյանցին առանձնապես հետաքրքրել է Մովսես Խորենացին։ Զբաղվելով նրա, Եղիշեի և Ղազար Փարպեցու երկերի աղբյուրների ու դրանց փոխադարձ առնչությունների քննությամբ՝ ուշադրություն է դարձրել այդ երկերում առկա միևնույն նյութերի բովանդակությունից բխող որոշ նմանություններին, դրանք համարել նույնություններ, անգամ՝ արտագրություններ և փորձել տալ դրանց լուսաբանումը։ Սկզբում ընդունելով, որ երեքն էլ V դարի պատմիչներ են և որ Ղազար Փարպեցին մի փոքր ավելի ուշ է գրել առաջիններից, անհիմն կերպով մեղադրել է նրան, պնդելով, թե նա իր «Հայոց պատմություն»-ը գրելիս իբր առատորեն օգտվել, որոշ դեպքերում՝ նույնիսկ արտագրել է Մովսես Խորենացու «Հայոց պատմություն» և Եղիշեի «Վարդանի և Հայոց պատերազմի մասին» երկերից, սակայն դիտավորյալ լռել ու չի նշել թե՝ դրանք, թե՝ դրանց հեղինակներին («Ղազար Փարպեցի և գործք նորին», 1883, Խալաթյանցի առաջին գրաբար աշխատությունը)։ Բայց հետո Խալաթյանցը հրաժարվել է այդ տեսակետից և դիտումնավորության մեջ մեղադրել նախ՝ Եղիշեին, ընդունելով, թե նա VII դարի պատմիչ է, հետևաբար օգտվող-արտագրողը նա է Ըստ Խալաթյանցի, Մովսես Խորենացին ինքն է հորինել, կազմել «Հայոց վեպ», որի նյութը վերցրել է գլխավորապես Սուրբ Գրքից։ Խալաթյանցի կարծիքով այդ վեպն արհեստական է և կապ չունի իրական պատմության հետ («Հայոց վեպը Մովսես ԽորենացուՊատմության մեջ», 1896, ռուսերեն։ Այս աշխատության համար Խալաթյանցը ստացել է մագիստրոսի կոչում)։ Մովսես Խորենացու և նրա «Հայոց պատմության» աղբյուրների քննությանն են նվիրված Խալաթյանցի նաև այլ աշխատություններ. «Մովսես Խորենացի և յուր աղբյուրները» (1898), «Մովսես Խորենացու նորագույն աղբյուրների մասին» (1898) և այլն։

15 сентября 1858 года в Александрополе родился Григор Абрамий Халатянц – арменовед, историк-филолог, педагог, деятель культуры.  Доктор исторических наук (1903), профессор (1906).  С 1886 года и до конца жизни работал в Лазаревской семинарии, преподавая различные предметы арменоведения.  С 1890 года он также заведовал кафедрой арменоведения, а в 1897-1903 годах был инспектором семинарии.
Активно участвовал развитию арменоведения в России.  Работал с армянской и зарубежной периодической прессой.  Он написал более 30 научных работ и статей (мировых, литературных, русских и немецких) по различным вопросам и проблемам истории, библиографии, филологии и этнографии армянского народа.  Первым произведением Халатянци является русский перевод армянского народного эпоса «Сасунци Давид» (1881), который был издан и на немецком языке (1886). Особый интерес у Халатянца вызвал Мовсес Хоренаци. 

On September 15, 1858, Grigor Abrahami Khalatyants was born in Alexandropol – Armenologist, historian-philologist, pedagogue, cultural figure.  Doctor of historical sciences (1903), professor (1906).  From 1886 until the end of his life, he worked at the Lazarian Seminary, teaching various subjects of Armenian studies.  From 1890 he also headed the chair of Armenian studies, and in 1897-1903 he was the inspector of the seminary.

Actively participated in Moscow, Petersburg, Tiflis, K.  To the Armenian cultural life of Istanbul, Erzurum, Etchmiadzin, to contribute to the development of Armenian studies in Russia.  Worked with Armenian and foreign periodical press.  He has written more than 30 scientific works and articles (worldly, literary, Russian and German) on various issues and problems of the history, bibliography, philology and ethnography of the Armenian people.  Khalatyantsi’s first work is the Russian translation of the Armenian folk epic “Sasuntsi David” (1881), which was also published in German (1886). Khalatyantsi was particularly interested in Movses Khorenatsi. 

1889 թվականի սեպտեմբերի 15-ին Կարաքիլիսում (այժմ՝ Վանաձոր) ծնվել է Սթեփան Եղիյաի Զորյանը (հայ Չեխովը)՝ գրող, արձակագիր, թարգմանիչ, ԽՍՀՄ ԳԱ ակադեմիկոս։  (1965), ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1934-ից։

Զորյանի համար գրականության “ուսուցիչը” Չեխովն էր, ով նկատելի ազդեցություն է ունեցել գրողի հայացքների զարգացման և գրական վարպետության առանձնահատկությունների վրա»։
Զորյանի սյուժեներում կարելի է հետևել Չեխովի խիստ ոճին, նրա պատմությունները զարմանալիորեն լակոնիկ են և պարզ, անկախ նրանից, թե որքան բարդ և հարուստ ներկապնակ են դրանք տարբերվում:  Ներկայացնելով Չեխովի գեղարվեստական հայացքները՝ Զորյանը վարպետորեն զարգացրեց և հարստացրեց հայ կարճ արձակի աշխարհը։

15 сентября 1889 года в Каракилисе (ныне Ванадзор) — родился Степан Егияевич Зорьян (армянский Чехов)- писатель, прозаик, переводчик, академик АН СССР. (1965), член Союза писателей СССР с 1934.
Для Зорьяна из литературных учителей самым близким по духу был Чехов, который оказал заметное влияние на становление взглядов  писателя, на особенности его литературного мастерства».
В сюжетах Зорьяна можно проследить чеховский строгий стиль, его рассказы удивительно лаконичны и просты, какой бы сложностью и богатством палитры они ни отличались. Внедряя чеховские художественные воззрения, Зорьян мастерски развивал и обогащал мир армянской малой прозы.

September 15, 1889 in Karakilisa (now Vanadzor) – Stepan Egiya Zorian (Armenian Chekhov) was born – writer, prose writer, translator, academician of the USSR Academy of Sciences. (1965), member of the Union of Writers of the USSR since 1934. For Zorian, the closest in spirit among literary teachers was Chekhov, who had a noticeable influence on the formation of the writer’s views, on the features of his literary skill. Chekhov’s strict style can be traced in Zorian’s plots, his stories are surprisingly laconic and simple, no matter how complex and rich the palette they are. Introducing Chekhov’s artistic views, Zorian masterfully developed and enriched the world of Armenian short prose.