1875  թվականի մարտի 24-ին Թիֆլիսում  ծմվել է Նիկոլ Պողոսի Աղբալյանը։
  Քաղաքական և հասարակական գործիչ, գրականագետ։  

1918 թվականին ընտրվել է պատգամավոր, իսկ 1919 թվականին նշանակվել կրթության նախարար։
1921-ին մասնակցել է Փետրվարյան հակասովետական ապստամբությանը և ճնշելուց հետո ձերբակալվել, սակայն բանտից կարողացել է փախչել Իրան, այնտեղից էլ Եգիպտոս, ապա Լիբանան, որտեղ ղեկավարել է Նշան Փալանճյան ճեմարանը և զբաղվել ք. գիտական, գրական և մանկավարժական գործունեությունը։  Հեղինակ է գրական երկերի, որոնցից ամենահայտնին «Հայ գրականության պատմություն»

24 марта 1875 года в Тифлисе- родился  Никол Погосович Агбалян.
Политический и общественный деятель, литературовед.  В 1918 году был избран членом парламента, в 1919 назначен министром просвещения.
1921 году участвовал в февральском антисоветском выступлении был арестован после его подавления, однако ему удалось бежать  из тюрьмы  в Иран, а оттуда в Египет, затем в Ливан где возглавил семинарию Ншан Паланджян, занимался научной, литературной и педагогической деятельностью. Автор литературоведческих трудов, наиболее известный из них — «История армянской литературы»

On March 24, 1875, in Tiflis, Nikol Pogos Aghbalyan, was born, passed away in Beirut.
Political and public figure, literary scholar. In 1918 he was elected as a member of parliament, in 1919 he was appointed Minister of Education.
In 1921 he participated in the February anti-Soviet uprising and was arrested after its suppression, but he managed to escape from prison to Iran, and from there to Egypt, then to Lebanon where he headed the Nshan Palandjyan Seminary, engaged in scientific, literary and pedagogical activities. Author of literary works, the most famous of which is “History of Armenian Literature”

2009 թ-ի մարտի 24-ին Երևանում մահացել է Սուրեն Արտաշեսի Սարգսյանը– Խորհրդային Միության հերոս, գվարդիայի սերժանտ։

1942 թվականին զորակոչվել է բանակ, եղել Հայրենական պատերազմի առաջնագծում, մասնակցել Բելառուսի եւ Լեհաստանի մարտերին: ազատագրել Մոգիլյովը, Օրյոլը եւ Լեհաստանը: Դնեպրի հաջող գետանցման, անընդհատ կապի ապահովման, Մոգիլյովի ազատագրման, արիության եւ հերոսության համար կապի վաշտի հեռախոսավար եֆրեյտոր Ս. Ա. Սարգսյանին ԽՍՀՄ ԳԽՆ 1945թ. մարտի 24-ի հրամանագրով շնորհվել է Խորհրդային Միության հերոսի կոչում: Իր քաջագործությունների համար նա արժանացել է բազմաթիվ այլ պատվավոր մեդալների, շքանշանների:
18 տարեկանում Խորհրդային բանակը համալրած Սուրեն Արտաշեսի Սարգսյանը Ոսկեվազ համայնքի համար հպարտություն է՝ իր բազմափորձ եւ հերոսական, հայրենասիրական կերպարով: Լինելով մարզում միակ ԽՍՀՄ հերոսը, նա նաեւ մարզի պարծանքն է, եւ հայրենասիրության օրինակ է իր անցած ուղով. փառավոր կենսագրությամբ:

24 марта 2009 года в Ереване скончался Герой Советского Союза, гвардии сержант Сурен Арташесович Саркисян.
В 1942 году призван в армию, находился на фронтах Отечественной войны, участвовал в боях в Белоруссии и Польше. освобождал Могилев, Орел и Польшу. За успешное форсирование Днепра, обеспечение бесперебойной связи, освобождение Могилева, за мужество и героизм телефонист роты связи ефрейтор С.  А.  В 1945 году Саргсяну было присвоено звание Депутата Верховного Совета СССР.  Указом от 24 марта 1941 года ему было присвоено звание Героя Советского Союза. За свои подвиги он был награжден многими почетными медалями и орденами.
  Сурен Арташес Саргсян, вступивший в Советскую Армию в возрасте 18 лет, является источником гордости для общины Воскеваз с его многолетним опытом и героическим, патриотическим характером. Будучи единственным Героем СССР в регионе, он также является гордостью региона и примером патриотизма на своем пути.  с великолепной биографией.

On March 24, 2009, Suren Artashes Sargsyan, Hero of the Soviet Union, Guard Sergeant, died in Yerevan.
In 1942, he was drafted into the army, was on the front lines of the Patriotic War, participated in the battles of Belarus and Poland. liberated Mogilev, Orel and Poland. For the successful crossing of the Dnieper, ensuring continuous communication, the liberation of Mogilev, for courage and heroism, the telephone operator of the communications company, Corporal S. A. Sargsyan, was awarded the Order of the Supreme Soviet of the USSR in 1945.  By the decree of March 24, he was awarded the title of Hero of the Soviet Union. For his brave deeds, he was awarded many other honorary medals and orders.
Suren Artashes Sargsyan, who joined the Soviet army at the age of 18, is a source of pride for the Voskevaz community with his many experiences and heroic, patriotic image. Being the only Hero of the USSR in the region, he is also the pride of the region and an example of patriotism with his path and glorious biography.

1982թ. մարտի 23-ին, Երևանում ծնվել է Գոհար Հովհաննիսյանը,  երգչուհի :

Սովորել է Երևանի ջազային և էստրադային պետական քոլեջի ժողովրդական երգի բաժնում, որին զուգահեռ երգել է Երևանի Ջիվանու անվան դպրոցում: 2005թ. ընդունվել է Հայաստանի Երգի պետական թատրոն, երգել է «Կանաչ գոտի» նախագծում և երգիչ Արսեն Գրիգորյանի«Երգասաններ» խմբում: 2006թ-ից երգել է «4 տարբերակ» փոփ խմբում, որի հիմնադիրներից է: 2008թ. ԱՄՆ-ի «Գոլդեն սթար» մրցանակաբաշխության ժամանակ արժանացել է «Տարվա լավագույն ժողովրդական երգչուհի» մրցանակին: 2009թ. թողարկել է առաջին «Արշալույս» ձայնասկավառակը:

Гоар Оганесян, певица, родилась в Ереване 23 марта 1982 года. Училась в Ереванском государственном джазовом и эстрадном училище, на отделении народного пения, параллельно пела в школе Дживани в Ереване.  В 2006 году была принята в Государственный театр песни Армении, пела в проекте «Зелёная зона» и в группе «Ергасаннер» певца Арсена Григоряна. С 2006 года пела в поп-группе «4 варианта», одним из основателей которой является. В 2008 году  Она была удостоена награды «Лучшая фолк-певица года» на церемонии вручения премии US Golden Star Awards. В 2009 году  выпустила первый альбом «Аршалуйс».

Gohar Hovhannisyan, a singer, was born in Yerevan on March 23, 1982. She studied at the Yerevan Jazz and Variety State College in the folk song department, while singing at the Jivani School in Yerevan. In 2005, she entered the Armenian State Song Theater, sang in the “Green Zone” project and in singer Arsen Grigoryan’s “Yergasanner” group. Since 2006, she has sung in the “4 Variants” pop group, of which she is one of the founders. In 2008, she was awarded the “Best Folk Singer of the Year” award at the US “Golden Star” awards ceremony. In 2009, she released her first album “Arshaluys”.

2016 թվականի մարտի 23-ին Երևանում մահացել  է  Օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար Գեղամ Միգրանի Գրիգորյանը

«Մովսես Խորենացի» և «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 1-ին աստիճանի շքանշանների դափնեկիր Ա.Սպենդիարյան, ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստ.
Ստաժավորվել է Լա Սկալա թատրոնում:  Եղել է Լիտվայի օպերայի և բալետի թատրոնի մենակատար։  Նա աշխատել է Մեծ և Մարիինյան թատրոններում և հանդես է եկել այնպիսի հայտնի բեմերում, ինչպիսիք են Քովենթ Գարդենը, Մոնպելյեի օպերան, Մետրոպոլիտեն օպերան, Լա Սկալան, Մոնտե Կառլոյի օպերան և Լա Ֆենիս թատրոնը։  Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի թատրոնի մենակատար։

23 марта 2016 года в Ереване- скончался Гегам Мигранович Григорян- всемирно известный оперный певец (тенор) и постановщик, художественный руководитель Национального академического театра оперы и балета им. А.Спендиаряна, обладатель медалей «Мовсес Хоренаци» и «За заслуги перед отечеством»1-й степени.Заслуженный артист Литовской ССР и Народный артист Армянской ССР.
Стажировался в театре “Ла Скала”. Был солистом Литовского театра оперы и балета. Работал в Большом и Мариинском театрах, выступал на таких прославленных сценах, как «Ковент-Гарден», «Опера Монпелье», «Метрополитен Опера», «Ла Скала», «Опера Монте-Карло», театр «Ла Фениче». Солист Ереванского театра оперы и балета имени Спендиаряна.

On March 23, 2016, Gegham Migran Grigoryan, a world-famous opera singer (tenor) and director, artistic director of the National Academic Opera and Ballet Theater named after A. Spendiaryan, winner of the Movses Khorenatsi and For Services to the Fatherland medals of the 1st degree, Honored Artist of the Lithuanian SSR and People’s Artist of the Armenian SSR, passed away in Yerevan. He trained at the La Scala Theater. He was a soloist of the Lithuanian Opera and Ballet Theater. He worked at the Bolshoi and Mariinsky Theaters, performed on such famous stages as Covent Garden, Montpellier Opera, Metropolitan Opera, La Scala, Monte Carlo Opera, La Fenice Theater. Soloist of the Yerevan Opera and Ballet Theater named after Spendiaryan.

1898 թվականի մարտի 23-ին Իզմիրում մահացավ  Տիգրան Գևորգի Չուխաջյանը– կոմպոզիտոր, պայքարել է հայ ազգային մշակույթի զարգացման համար։

Մասնակցել հայ ազգային երաժշտական մամուլի, երգչախմբերի, երաժշտական թատրոնների կազմավորմանը, դասախոսություններ է կարդացել։
Չուխաջյանի ստեղծագործությունները միավորում են արեւմտահայ քաղաքային երաժշտության եւ արեւմտյան դասական երաժշտության ձեւերը։   Նա դաշնամուրային, կամերային և սիմֆոնիկ ստեղծագործությունների հեղինակ է, ինչպես նաև ստեղծագործություններ է գրել թատերական բեմադրության համար։   Չուխաջյանը հեղինակ է առաջին հայկական ազգային դասական օպերաների՝ «Արշակ Բ» (1868 թ.), «Զեմիրե», «Լեբլեբիջի Խոր-Խոր աղա» (1875 թ.), «Արիֆի նենգությունը» (1872 թ.), «Կոսե Քեխյա» (1873 թ.) հեքիաթային օպերան։  ) օպերետներ.
Չուխաջյանը դարձավ Եվրոպայում բարձրագույն երաժշտական կրթություն ստացած առաջին հայ կոմպոզիտորներից մեկը։   Եվրոպայից վերադառնալուց որոշ ժամանակ անց կոմպոզիտորն ամուսնացավ երգչուհի Արեւիկ Աբազյանի հետ։   Այս շրջանից զբաղվել է նաև ուսուցչական գործունեությամբ։
  1860-ական թվականներին նա սկսել է իր ազգային մշակույթի զարգացման համար պայքարը Թուրքիայի հայ էթնիկ բնակչության առաջադեմ ներկայացուցիչների հետ՝ լինելով առաջին ագրեսիվ հայ երաժիշտներից մեկը, ով քարոզել է եվրոպական առաջադեմ երաժշտական մշակույթը, երաժշտական կրթության կազմակերպման մեթոդները, ինչպես նաև երաժշտական և հասարակական կյանքը։
Կյանքի վերջին տարիները նա անցկացրել է ծայրահեղ աղքատության մեջ։   Չուխաջյանի հուղարկավորությունը կազմակերպել էր Կարիքավորների միությունը։   Հայկական «Մշակ» թերթը ցավով գրել է նրա մահվան մասին.   «Մահ աղքատության մեջ և փառավոր թաղում».
  Չուխաջյանին այսպես է բնութագրում Չուխաջյանի աշակերտներից մեկը.
  «Նա տարբերվում էր իմ իմացած բոլոր մարդկանցից:   Նա երբեք ներսից ֆես չէր հագել։   Նրա ալեհեր մազերը հիշեցնում էին Բեթհովենին։   Նա ուներ անկրկնելի բնավորություն, հպարտ կեցվածք ու էլեգանտ շարժում։   Նա ցանկանում էր, որ իր աշակերտներն իրենց ամբողջ սիրտն ու հոգին դնեն երաժշտության մեջ:   Հեռու և համեստ մարդ, ով միշտ կրում է մուգ մոխրագույն ֆրակ…»:

23 марта 1898 года в Измире- скончался Тигран Геворгович Чухаджян- основоположник армянского национального оперного искусства.  Вместе с другими прогрессивными армянскими интеллектуалами он боролся за развитие армянской национальной культуры, принимал участие в становлении армянской национальной музыкальной прессы, хоров, музыкальных театров, читал лекции.
Произведения Чухаджяна сочетают в себе формы западноармянской городской музыки и западной классической музыки.  Он автор фортепианных, камерных и симфонических произведений, писал также произведения для театральных постановок.  Чухаджян является автором первых армянских национальных классических опер: «Аршак Б» (1868), оперы-сказки «Земире», «Леблебиджи Хор-Хор Ага» (1875), «Коварство Арифа» (1872), «Кёсе Кехья» (1873). ) оперетты.
Чухаджян стал одним из первых армянских композиторов, получивших высшее музыкальное образование в Европе.  Спустя некоторое время после возвращения из Европы композитор женился на певице Аревик Абазян.  С этого периода он занимается и педагогической деятельностью.
В 1860-е годы он начал борьбу за развитие своей национальной культуры с прогрессивными представителями армянского этнического населения Турции, будучи одним из первых агрессивных армянских музыкантов, пропагандировавших передовую европейскую музыкальную культуру, способы организации музыкального образования, а также музыкально-светскую жизнь.
Последние годы своей жизни он провел в крайней нищете.  Похороны Чухаджяна организовал «Союз нуждающихся».  О его смерти с болью писала армянская газета “Мшак”.  «Смерть в нищете и славное погребение».
Так описывает Чухаджяна один из учеников Чухаджяна.
«Он отличался от всех людей, которых я знал.  Он никогда не носил феску внутри.  его седые волосы напомнили мне Бетховена.  У него был неподражаемый характер, гордая манера поведения и элегантная манера движений.  Он хотел, чтобы его ученики вложили в музыку все свое сердце и душу.  Отстраненный и скромный человек, который всегда носит темно-серый фрак…»

On March 23, 1898, Tigran Gevorgovich Chukhajyan, the founder of Armenian national opera art, died in Izmir. Together with other progressive Armenian intellectuals, he fought for the development of Armenian national culture, took part in the formation of the Armenian national musical press, choirs, musical theaters, and gave lectures. Chukhajyan’s works combine the forms of Western Armenian urban music and Western classical music. He is the author of piano, chamber and symphonic works, and also wrote works for theatrical productions. Chukhajyan is the author of the first Armenian national classical operas: “Arshak B” (1868), the fairy-tale opera “Zemire”, “Leblebiji Khor-Khor Aga” (1875), “The Insidiousness of Arif” (1872), “Kose Kehya” (1873). ) operettas.  Chukhadjian became one of the first Armenian composers to receive higher musical education in Europe. Some time after returning from Europe, the composer married the singer Arevik Abazyan. From this period on, he also engaged in teaching.
In the 1860s, he began a struggle for the development of his national culture with progressive representatives of the Armenian ethnic population of Turkey, being one of the first aggressive Armenian musicians who promoted advanced European musical culture, methods of organizing musical education, as well as musical and social life.
He spent the last years of his life in extreme poverty. Chukhadjian’s funeral was organized by the “Union of the Needy”. The Armenian newspaper “Mshak” wrote about his death with pain. “Death in poverty and glorious burial.” This is how one of Chukhadjian’s students describes Chukhadjian.
“He was different from all the people I knew. He never wore a fez inside. His gray hair reminded me of Beethoven.  He had an inimitable character, a proud demeanor and an elegant way of moving. He wanted his students to put their whole heart and soul into the music. An aloof and modest man who always wore a dark gray tailcoat…”

1923 թվականի մարտի 23-ին Մոսկվայում  մահացել է Հովհաննես Թադևոսի Թումանյանը– բանաստեղծ, արձակագիր, գրական-հասարակական գործիչ։

  Թումանյանը գրել է բանաստեղծություններ, քառատողեր, բալլադներ, պատմվածքներ և հեքիաթներ, ակնարկներ, քննադատական և լրագրողական հոդվածներ, կատարել թարգմանություններ, ինչպես նաև մշակել «Սասունցի Դավիթը» որպես «Սասնա ծռեր» էպիկական վեպի ճյուղ։
Նա համարվում է  հայության մեծագույն բանաստեղծը։
Թաղման վայրը՝ Թբիլիսի, Խոջիվանքի պանթեոն։

23 марта  1923  года в Москве   скончался  Ованес Тадевосович  Туманян — армянский поэт, прозаик, литературный и общественный деятель. Туманян писал поэмы, четверостишия, баллады, рассказы и сказки, рецензии, критические и публицистические статьи, делал переводы, а также разрабатывал «Сасунци Давид» как ветвь эпического романа «Сасна Црер».
Его считают величайшим поэтом всех армян (Ամենայն հայոց մեծ բանաստեղծ).
Место захоронения – Тбилиси, Пантеон Ходживанк.

On March 23 , 1923 , Hovhannes Tadevos  Tumanyan, an Armenian poet, prose writer, literary and public figure, died  in Moscow. Tumanyan wrote poems, quatrains, ballads, stories and fairy tales, reviews, critical and journalistic articles, made translations, and also developed “Sasuntsi David” as a branch of the epic novel “Sasna Tsrer”. He is considered the greatest poet of all Armenians (Ամենայն հայոց մեծ բանաստեղծ). Burial place – Tbilisi, Khojivank Pantheon.

2009 թ-ի մարտի 23-ին Երևանում մահացել է Ղուկաս Գրիգորի Չուբարյանը հայ քանդակագործ, ՀԽՍՀ ժողովրդական նկարիչ, ԽՍՀՄ գեղարվեստի ակադեմիայի իսկական անդամ

Չուբարյանի ստեղծագործական հետաքրքրությունները պայմանավորված են մոնումենտալ, մոլբերտային և մոնումենտալ-դեկորատիվ պլաստիկ արվեստի բնագավառում մեծ բազմազանությամբ։ Նրա վաղ թեմատիկ ստեղծագործությունները «Մարդիկ և տարիներ» ցիկլից, որոնք համբավ բերեցին նկարչին, արդեն խոսում էին փիլիսոփայական թեմայի լուրջ ընտրության և կատարողական հմտությունների մասին։ Երևանում և Հայաստանի այլ քաղաքներում կանգնեցված մի շարք հուշարձանների հեղինակ։
Չուբարյանը նույն հետաքրքրությամբ ու հմտությամբ ստեղծում է իր ժամանակակիցների դիմանկարների պատկերասրահը և հայ ժողովրդի անցյալի մշակութային խոշոր գործիչների վեհ պատկերները։
Մի դեպքում մոնումենտալ պատկերներն իրացվում են առանձին հուշարձանների տեսքով (Է. Չարենցի հուշարձան Երևանում, Օ. Իոաննեսյան՝ Էջմիածնում, Հով. Թումանյան Երևանում և Դսեխում և այլն), իսկ մյուս դեպքում՝ ասոցացվում է. ճարտարապետական լուծում (Մեսրոպ Մաշտոցի, Մխիթար Գոշայի կերպարները Երևանի Մատենադարանի շենքի ճակատին)։ 1957 թվականին պղնձաձուլական գործարանների Ա. Աղվանյանի և Ս. Արզումանյանի դիմանկարների համար (1956 թ.)
1950 – 1955 թվականներին դասավանդել է Երևանի անվան գեղարվեստա-թատերական դպրոցում։ Ֆ.Պ. Թերլեմեզյանը, 1968-ից՝ Երևանի պետական մանկավարժական ինստիտուտում։ Աբովյան.
Մահացել է 2009 թվականի մարտի 23-ին։
Հիմնական աշխատանքների շարքում.
ինժեներ Աստվածատրյանի դիմանկարը» (1968 թ.)
Օվ. Թումանյան Դսեգեում (1969)
գյուղում զոհված հերոսների փառքի հուշարձան. Վահագն (1969, Հայաստան)
Աշխատողի դիմանկարը (1970)
Կոմիտասի դիմանկարը (1972)
նկարիչ Գ.Վարդարյանի դիմանկարը (1974)
«Հեռավոր հնչյուններ» կոմպոզիցիան (Կոմիտաս, 1976)
ակադեմիկոս Ն. Ն. Բոգոլյուբովի դիմանկարը (1987)
Մ. Սարյանի դիմանկարը (1981)
Վ.Ի.Լենինի հուշարձան Սիսիան քաղաքի համար (1984 թ.)
քանդակագործ Լ. Լանկինենի դիմանկարը (1987)
ակադեմիկոս Ի.Ա.Օրբելիի դիմանկարը (1987թ., Հայաստանի Գիտությունների ակադեմիայի շենքի նախասրահում)

23 марта 2009 года в  Ереване — скончался  Гукас Григорьевич Чубарян- скульптор, академик Академии художеств СССР и Российской академии художеств (1988). Народный художник Армянской ССР (1972).
Творческие интересы Г.Чубаряна определяются большим разнообразием в области монументальной, станковой и монументально-декоративной плстики. Его ранние тематические произведения из цикла “Люди и годы”, принесшие художнику известность,уже говорили о серьезном выборе темы философского плана и о исполнительском мастерстве. Автор ряда памятников, установленных в Ереване и других городах Армении.
Чубарян одинаковым интересом и мастерством создает галеррею портретов своих современников и величествинные образы крупных деятелей культуры прошлого армянского народа.
В одном случае монументальные образы осуществляются в виде отдельных памятников (памятник Е.Чаренцу в Ереване, О.Иоаннесяну в Эчмиадзине, Ов.Туманяну в Ереване и Дсехе и др.), а в другом они связываются с архитектурным решением (фигуры Месропа Маштоца, Мхитара Гоша на фасаде здания матенадарана в Ереване). В 1957 г. за портреты рабочих – медеплавильщиков А.Агваняна и С.Арзуманяна (1956 г.)
В 1950 – 1955 гг. преподавал в Ереванском художественно-театральном училище им. Ф.П.Терлемезяна, с 1968 г. – в Ереванском государственном педогогическом институте им. Абовяна.
Умер 23.03.2009г.
Среди основных работ:
    портрет инженера Аствацатряна” (1968)
    памятник Ов. Туманяну в Дсеге (1969)
    памятник Славы павшим героям в с. Ваагн (1969, Армения)
    портрет рабочего (1970)
    портрет Комитаса (1972)
    портрет художника Г. Вардаряна (1974)
    композиция “Далекие звуки” (“Комитас”, 1976)
    портрет академика Н. Н. Боголюбова (1987)
    портрет М. Сарьяна (1981)
    памятник В. И. Ленину для г. Сисиана (1984)
    портрет скульптора Л. Ланкинена (1987)
    портрет академика И. А. Орбели (1987, в вестибюле здания АН Армении)

On March 23, 2009, Gukas Grigor Chubaryan, sculptor, academician of the USSR Academy of Arts and the Russian Academy of Arts (1988), and People’s Artist of the Armenian SSR (1972), passed away in Yerevan.
G. Chubaryan’s creative interests are determined by a great diversity in the field of monumental, easel and monumental-decorative plastic arts.  His early thematic works from the cycle “People and Years,” which brought fame to the artist, already spoke of a serious choice of philosophical theme and of performing skills.  Author of a number of monuments erected in Yerevan and other cities of Armenia.
Chubaryan, with equal interest and skill, creates a gallery of portraits of his contemporaries and majestic images of major cultural figures of the past of the Armenian people.
In one case, monumental images are realized in the form of separate monuments (monument to E. Charents in Yerevan, O. Ioannesyan in Etchmiadzin, Hov. Tumanyan in Yerevan and Dsekh, etc.), and in the other they are associated with an architectural solution (figures of Mesrop Mashtots, Mkhitar  Gosha on the facade of the Matenadaran building in Yerevan).  In 1957 for portraits of copper smelters A. Agvanyan and S. Arzumanyan (1956)
In 1950 – 1955  taught at the Yerevan Art and Theater School named after.  F.P. Terlemezyan, since 1968 – at the Yerevan State Pedagogical Institute named after.  Abovyan.
Died on March 23, 2009.
Among the main works:
     portrait of engineer Astvatsatryan” (1968)
     monument to Ov.  Tumanyanu in Dsege (1969)
     monument of Glory to fallen heroes in the village.  Vahagn (1969, Armenia)
     Portrait of a Worker (1970)
     portrait of Komitas (1972)
     portrait of the artist G. Vardaryan (1974)
     composition “Distant Sounds” (Komitas, 1976)
     portrait of academician N. N. Bogolyubov (1987)
     portrait of M. Saryan (1981)
     monument to V.I. Lenin for the city of Sisian (1984)
     portrait of the sculptor L. Lankinen (1987)
     portrait of academician I. A. Orbeli (1987, in the lobby of the building of the Academy of Sciences of Armenia)

1923  թվականի մարտի 23-ին Ժնևում Շվեյցարիա-  մահացել է  Գարեգին Փաստարմեջյանը (Արմեն Գարո)– քաղաքական-հասարակական գործիչ, հեղափոխական, Դաշնակցություն կուսակցության անդամ, Հայաստանի ազգային հերոս «Նեմեսիս» գործողության կազմակերպիչներից։ 

Ղեկավարել է Թիֆլիսի հայերի ինքնապաշտպանությունը։  1908 թվականի երիտթուրքական հեղափոխությունից հետո Արմեն Գարոն Էրզրումից ընտրվել է Թուրքիայի խորհրդարանի պատգամավոր։  1915-ին մասնակցել է Վանի պաշտպանությանը։  1920 թվականից Արմեն Գարոն ԱՄՆ-ում Հայաստանի Հանրապետության դեսպանն է։
Սողոմոն Թեհլիրյանի տպավորությունը Արմեն Կարոյի մասին.
«Եվ այսպիսով հանդիպեցի շքեղ, բարձրահասակ, տպավորիչ ու բարեսիրտ Արմեն Գարոյին։  Ես նրան միայն մեկ անգամ եմ տեսել նախկինում, բայց շատ եմ լսել նրա մասին:  Շիտակ, ազնիվ, բարի, անձնուրաց առաջնորդը, իմանալով, որ ես եմ եկել Փարիզից, ձեռքս սեղմեց կատարյալ անկեղծությամբ,հայրական քնքշությամբ ու եղբայրական ջերմությամբ։  Ճիշտ այնպես, ինչպես առաջին հանդիպման ժամանակ, ինձ պատեց ամոթը։  Արմեն Գարոն ինձ թվում էր կատարյալ տղամարդ։  Եվ ես չէի սխալվում։  Նա ծնվել է այսպես՝ առաքինի և բյուրեղյա մաքուր:  Բայց վերջին հինգ տարիները մեծ ազդեցություն թողեցին նրա վրա՝ անդիմադրելի անհանգստություն սերմանելով նրա հանգիստ հոգում։  Նրա գեղեցիկ աչքերը ուռուցիկ, թեթեւակի ուռած կոպերի տակ կորցրել են իրենց նախկին փայլն , իսկ նրա խիզախ դեմքին կնճիռներ են հայտնվել»։

23 марта 1923  года в Женеве, Швейцария  скончался  Гарегин Пастермеджян (Армен Гаро) — политический и общественный деятель, революционер, член партии «Дашнакцутюн», один из организаторов операции «Немезис».Национальный герой Армении. Руководил самообороной армян в Тифлисе. После Младотурецкой революции 1908 года  Армен Гаро избирается депутатом турецкого парламента от Эрзерума. В 1915  он участвовал в обороне Вана. с 1920 г. Армен Гаро был послом Республики Армения в США.
Впечатление Согомона Тейлиряна от Армена Гаро.
«И вот я познакомился со статным, рослым, внушительным и добродушным Арменом Гаро. Я видел его до этого всего один раз, но много о нем слышал. Прямой, честный, добрый, самоот­верженый предводитель, узнав, что приехавший из Парижа — это я, пожал мне руку с совершенной задушевностью, чистосердечно, искренне, с отеческой нежностью и братской теплотой. Как и во время первой встречи, меня охватило смущение. Армен Гаро пред­ставлялся мне совершенным человеком. И я не ошибался. Он был рожден таким: добродетельный и кристально чистый. Но послед­ние пять лет очень на него подействовали, посеяв в его спокойной душе необоримое беспокойство. Его красивые глаза под выпуклы­ми, слегка припухшими веками лишились прежнего блеска и сияния, на мужественном липе появились морщины».

Garegin Pastermedjian (Armen Garo) died on March 23 , 1923 in Geneva, Switzerland. He was a political and public figure, revolutionary, member of the Dashnaktsutyun party, and one of the organizers of Operation Nemesis. He is a national hero of Armenia. He led the self-defense of Armenians in Tiflis. After the Young Turk Revolution of 1908, Armen Garo was elected as a member of the Turkish parliament from Erzurum. In 1915, he participated in the defense of Van. Since 1920, Armen Garo has been the Ambassador of the Republic of Armenia to the United States.
Soghomon Tehlirian’s impression of Armen Garo.
“And so I met the stately, tall, impressive and good-natured Armen Garo. I had seen him only once before, but I had heard a lot about him.  The straightforward, honest, kind, selfless leader, having learned that I was the one who had come from Paris, shook my hand with complete sincerity, sincerely, heartily, with paternal tenderness and brotherly warmth. As during our first meeting, I was overcome with embarrassment. Armen Garo seemed to me a perfect man. And I was not mistaken. He was born like this: virtuous and crystal clear. But the last five years had a great effect on him, sowing an irresistible anxiety in his calm soul. His beautiful eyes under bulging, slightly swollen eyelids had lost their former shine and radiance, wrinkles had appeared on his manly face.”

2015 թվականի մարտի 22-ին Երևանում մահացել է Կարեն Գուրգենի Ջանիբեկյանը  թատրոնի և կինոյի դերասան, թատրոնի ուսուցիչ, ՀՀ ժողովրդական արտիստ ։

Նա ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ Գուրգեն Ջանիբեկյանի որդին էր։
Թաղվել է Երևանի կենտրոնական գերեզմանատանը (Թոխմախ)՝ հոր՝ Գուրգեն Ջանիբեկյանի կողքին։

22 марта 2015 года в Ереване умер Карен Джанибекян — советский и армянский актер театра и кино, театральный педагог, народный артист Республики Армения.Сын народного артиста СССР Гургена Джанибекяна.
Похоронен на  центральном кладбище Еревана (Тохмах) рядом с отцом- Гургеном Джанибекяном

On March 22, 2015, Karen Janibekyan, a Soviet and Armenian theater and film actor, theater teacher, and People’s Artist of the Republic of Armenia, died in Yerevan. He was the son of People’s Artist of the USSR Gurgen Janibekyan. He was buried in the central cemetery of Yerevan (Tokhmakh) next to his father, Gurgen Janibekyan.

1911 թվականի մարտի 22-ին Երևանի նահանգի Ալեքսանդրապոլ քաղաքում ծնվել է Էդմոնդ Արմենի Տիգրանյանը՝ ճարտարապետ, ճարտարապետության դոկտոր (1984 թ.)։

Հեղինակ է նաև Երևանի Նուրբ օրգանական քիմիայի ինստիտուտի, Արևմտյան օդանավակայանի շենքերի, բնակելի և հասարակական շենքերի (1947-1956), Ջերմուկ։  Թիվ 1 առողջարանը (1962) եւ այլն։
Էդմոնդ Տիգրանյանի նախագծով Վրաստանում կառուցվել են Սևծովյան երկաթուղային կայարանների շենքերը (Գագրա, Փոթի, Քոբուլեթի), կամուրջներ, բնակելի շենքեր և ակումբներ։

9 (22) марта 1911 года в  Александрополе Ереванская губерния- родился Эдмонд Арменович Тигранян- архитектор, доктор архитектуры (1984).
Автор зданий  Ереванского железнодорожного вокзала , ЕГУ, Института тонкой органической химии , Западного аэропорта , жилых и общественных зданий (1947-1956), Джермука. санаторий № 1 (1962 г.) и другие.
По проектам Эдмонда Тиграняна в Грузии построены здания черноморских вокзалов (Гагра, Поти, Кобулети), мосты, жилые дома и клубы.

On March 9 (22), 1911, in Alexandropol, Yerevan province, Edmond Armenovich Tigranyan was born – an architect, Doctor of Architecture (1984).
The author of the buildings of the Yerevan Railway Station, Yerevan State University, the Institute of Fine Organic Chemistry, the Western Airport, residential and public buildings (1947-1956), Jermuk. sanatorium No. 1 (1962) and others.
According to the projects of Edmond Tigranyan, the buildings of the Black Sea railway stations (Gagra, Poti, Kobuleti), bridges, residential buildings and clubs were built in Georgia.