2008 թ-ի մարտի 26-ին Վերսալում, Ֆրանսիա- մահացել է Ժակ Դուվալյանը (ծննդյան անունը` Հակոբ)- ֆրանսահայ երգիչ։

1925 թվականին ընտանիքը տեղափոխվել է Փարիզ։ Ցանկացել է դառնալ մաթեմատիկոս։ Սակայն ընտանիքում ծագած ֆինանսական խնդիրների պատճառով կիսատ է թողել ուսումը և աշխատել։ Այնուհետև տարվել է երաժշտությամբ, գրել է երգեր, հանդես եկել սրճարաններում։ 1940-ական թվականներին հայտնի է դարձել փարիզյան հասարակության մեջ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո հանդես է եկել մենահամերգներով։ 1954 թվականին մեկնել է Խորհրդային Հայաստան, հաստատվել Երևանում։ Ի սկզբանե որոշել էր զբաղվել աստղաֆիզիկայով, սակայն մտադրությունը փոխել է և շարունակել երգել։ 1956 թվականից հանդես է եկել Կոնստանտին Օրբելյանի ղեկավարած Հայաստանի էստրադային նվագախմբում, հյուրախաղերով եղել Մոսկվայում, Թբիլիսիում, Բաքվում։

26 марта 2008 года в Версале , Франция-  скончался Жак Дувалян (урожденный Акоп), франко-армянский певец.  В 1925 году семья переехала в Париж.  Он хотел стать математиком.  Однако из-за финансовых проблем в семье он оставил учебу и начал работать.  Потом он увлекся музыкой, писал песни, выступал в кафе.  В 1940-е годы он стал известен в парижском обществе.  После Второй мировой войны давал сольные концерты.  В 1954 году он уехал в Советскую Армению и поселился в Ереване.  Изначально он решил изучать астрофизику, но передумал и продолжил петь.  С 1956 года выступал в составе Армянского эстрадного оркестра под руководством Константина Орбеляна, гастролировал в Москве, Тбилиси и Баку.
В 1959 году он стал солистом инструментального ансамбля Юрия Саульского в Москве.  Он пел на французском, армянском, русском языках.

On March 26, 2008, in Versailles, France, Jacques Duvalian (born Hagop), a French-Armenian singer, passed away. In 1925, his family moved to Paris. He wanted to become a mathematician. However, due to financial problems in the family, he left his studies and began working. Then he became interested in music, wrote songs, performed in cafes. In the 1940s, he became known in Parisian society. After World War II, he gave solo concerts. In 1954, he left for Soviet Armenia and settled in Yerevan. Initially, he decided to study astrophysics, but changed his mind and continued to sing. Since 1956, he performed as part of the Armenian Pop Orchestra under the direction of Constantine Orbelian, toured in Moscow, Tbilisi and Baku. In 1959 he became a soloist of the instrumental ensemble of Yuri Saulsky in Moscow. He sang in French, Armenian, and Russian.

Le 26 mars 2008, à Versailles, en France, Jacques Duvalian (née Hagop), chanteur franco-arménien, décède.  En 1925, la famille s’installe à Paris.  Il voulait devenir mathématicien.  Cependant, en raison de problèmes financiers dans la famille, il abandonne ses études et commence à travailler.  Il s’intéresse ensuite à la musique, écrit des chansons et se produit dans des cafés.  Dans les années 1940, il devient célèbre dans la société parisienne.  Après la Seconde Guerre mondiale, il donne des concerts en solo.  En 1954, il part pour l’Arménie soviétique et s’installe à Erevan.  Il avait initialement décidé d’étudier l’astrophysique, mais a changé d’avis et a continué à chanter.  Depuis 1956, il se produit au sein de l’Orchestre pop arménien sous la direction de Konstantin Orbelian et effectue des tournées à Moscou, Tbilissi et Bakou.
En 1959, il devient soliste de l’ensemble instrumental de Yuri Saulsky à Moscou.  Il a chanté en français, en arménien et en russe.

1897 թվականի մարտի 25-ին Կարսում ծնվել է Եղիշե Աբգարի Չարենցը (Սողոմոնյան) Մեծագույն գրական գործիչ

1937 թվականին դարձել է քաղաքական ռեպրեսիաների զոհ։
Ինքը՝ Եղիշեն, պատմել է, որ Կարս էր եկել Չարենց ազգանունով մի բժիշկ, և  իր գրական անունն է վերցրել տեսնելով  իր նշանի վրա՝ «Չարենց» մակագրությունը։  Չարենցի պատանեկան ընկերներն այլ բացատրություններ են տալիս.  Եղիշեն մանուկ հասակում շատ չարաճճի երեխա է եղել , այստեղից էլ՝ Չարենցը։
1937 թվականի նոյեմբերի 27-ին բանտի բժիշկները հաստատեցին Եղիշե Չարենցի մահը կատարային թոքաբորբից և մարմնի ընդհանուր հյուծումից։  Գիշերը բանաստեղծի մարմինը բարձել են «Հաց» մակագրությամբ ավտոմեքենայի մեջ, տարել Գառնու բարձունքի ուղղությամբ և գաղտնի թաղել լեռնային տարածքում։  Բանաստեղծի գերեզմանը դեռ անհայտ է։  Մահից առաջ նա խցի պատերին արյունով գրել է «Ես անմեղ եմ»… 1950-ական թթ.  Եղիշե Չարենցը հետմահու վերականգնվել է.

25 марта 1897 года в Карсе  родился  Егише Абгарович Чаренц (Согомонян ).Великий литературный деятель, апостол армянской действительности, живущей чаяниями своего народа и страдающий за его судьбу. В 1937 году ставший жертвой политических репрессий.
Сам Егише  рассказывал , что в Карс приехал врач с фамилией Чаренц и надпись на его вывеске «Чаренц» он и взял себе литературным именем. Юношеские друзья Чаренца дают и другие объяснения. Егише в детстве был очень непослушным ребенком («чар» с армянского – непослушный), отсюда и Чаренц.
27 ноября 1937 года тюремные врачи констатировали смерть Егише Чаренца вследствие катарального воспаления легких и общего истощения организма. Ночью тело поэта погрузили в машину с надписью «Хлеб», отвезли по направлению Гарнийских высот и тайно закопали в горной местности. Могила поэта до сих пор неизвестна. Перед смертью он писал кровью на стенах камеры «Я невиновен»…В 1950-х гг. Егише Чаренц был реабилитирован посмертно.

On March 25, 1897, Yeghishe Abgarovich Charents (Sogomonian) was born in Kars. He was a great literary figure, an apostle of Armenian reality, living with the aspirations of his people and suffering for their fate. In 1937, he became a victim of political repression. Yeghishe himself said that a doctor with the surname Charents came to Kars and he took the inscription on his sign “Charents” as his literary name. Charents’ youthful friends give other explanations. Yeghishe was a very naughty child in childhood (“char” in Armenian means naughty), hence Charents. On November 27, 1937, prison doctors confirmed the death of Yeghishe Charents due to catarrhal pneumonia and general exhaustion of the body. At night, the poet’s body was loaded into a car with the inscription “Bread”, taken in the direction of the Garni Heights and secretly buried in the mountains.  The poet’s grave is still unknown. Before his death, he wrote in blood on the walls of his cell “I am innocent”… In the 1950s, Yegishe Charents was rehabilitated posthumously.

2007 թվականի մարտի 25-ին Երևանում կյանքից հեռացավ Անդրանիկ Նահապետի Մարգարյանը– քաղաքական և իշխանական գործիչ։

Խորհրդային տարիներին նա դատապարտվել է 2 տարվա ազատազրկման՝ հակախորհրդային գործունեության համար։

25 марта 2007 года в Ереване  – скончался Андраник Наапетович Маргарян – политический и государственный деятель,премьер-министр Армении c 2000 по 2007 год.
В советские годы был осужден на 2 года за антисоветскую деятельность .

On March 25, 2007, Andranik Nahapet Margaryan, a political and state figure, Prime Minister of Armenia from 2000 to 2007, passed away in Yerevan. During the Soviet years, he was sentenced to 2 years for anti-Soviet activities.

1986  թվականի մարտի 25-ին Երևանում մահացել է ինքնատիպ երգիչ Նորայր Համբարձումի Մնացականյանը, ով կատարել է հայկական ժողովրդական և գուսանական երգեր։

Այն, ինչ հին ժամանակներից ավանդաբար եկել ու պահպանվել է հայ երգարվեստում, Նորայր Մնացականյանի երգարվեստում բոլորովին նոր որակ է ստացել։   Նրա պայծառ միտքը չգնաց նախորդների անցած ճանապարհով, բայց յուրովի հասկանալով հայ երգի դերն ու նշանակությունը հասարակ հայ մարդու կյանքում, որդեգրեց կատարողական ոճ, որն իրավամբ կոչվում էր Նորայրան։
Հայկական ժողովրդական և գուսանական երգերի կատարողական արվեստում գերակշռում էին երկու հիմնական ոճ՝ դասական օպերային մշակումների կատարումը, որը թեև այսօր չափազանց արժեքավոր էր, բայց ամբողջությամբ չէր արտացոլում այդ ստեղծագործությունների հեղինակների ստեղծագործական ենթատեքստն ու սոցիալական նշանակությունը։   Այդ իսկ պատճառով նրանք ավելի հեռու էին կանգնած հասարակ հայի առօրյայից։   Երկրորդ կատարողական ոճը ներառում էր ավանդապաշտական, գավառական, գյուղական և «կուսական» կոպիտ կատարումներ, նույնիսկ թուրքական և պարսկական մեղեդիների որոշ և երբեմն աղմկոտ խառնուրդով:   Նորայր Մնացականյանը միջին եզր գտավ.   Նրա մեկնաբանությամբ հայ ժողովրդական և գուսանական երգարվեստի մարգարիտները նորից հայացան և սկսեցին հնչել բոլոր ականջների համար մատուցման ավելի մատչելի ձևով, չափավոր և միշտ չափավոր, ներքին բարությամբ և հաճախ պարզ քնարականությամբ, և ոչ գրոտեսկային չափազանցված հերոսություն.   Մնացականյանի այս նորամուծությունն անմիջապես գրավեց հազարավոր սրտեր՝ փառք բերելով ոչ միայն սիրելի արտիստին, այլև նորովի ընկալվեց նրա կատարման ոճը։  Այն թյուր կարծիքը, թե հայ երգի քնարական-հուզական մեկնաբանությունը նվազեցնում է նրա ազգային արժեքը, ցրվեց Մնացականյանի վառ անհատականության շնորհիվ։

25:марта 1986 года в Ереване— скончался  Норайр Амбарцумович Мнацаканян- певец  самобытный  исполнявший  армянские народные и гусанские песни
То, что традиционно приходило и сохранялось в армянской песенной традиции с древних времен, в песенном творчестве Норайра Мнацаканяна приобрело совершенно новое качество.  Его светлый ум не пошел по пути, по которому шли его предшественники, но, по-своему понимая роль и значение армянской песни в жизни простого армянского человека, он вышел на стиль исполнения который по праву назывался Норайрановским.
В исполнительском искусстве армянских народных и гусанских песен преобладали два основных стиля: исполнение классических оперных обработок, которые хотя и чрезвычайно ценны в наши дни, но не в полной мере отражали творческий контекст и общественную значимость авторов этих произведений.  По этой причине они стояли дальше от повседневной жизни обычного армянина.  Второй стиль исполнения включал традиционалистские, провинциальные, сельские и «девственные» грубые исполнения, даже с некоторой, а иногда и хриплой смесью турецких и персидских мелодий.  Норайр Мнацаканян нашел золотую середину.  с его интерпретацией жемчужины армянского народного и гусанского песенного искусства снова стали армянскими и для всех ушей стали звучать в более доступной манере подачи, умеренной и всегда в меру, с внутренней добротой, а зачастую и с простым лиризмом, а не с гротескно-преувеличенный героизм.  Это нововведение Мнацаканяна сразу завоевало тысячи сердец, принеся славу не только любимому артисту, но и стиль его исполнения был понят по-новому. Заблуждение о том, что лирико-эмоциональная интерпретация армянской песни принижает ее национальную ценность, было развеяно благодаря яркой личности Мнацаканяна.

On March 25 , 1986 in Yerevan – Norayr Ambartsum Mnatsakanyan died – an original singer who performed Armenian folk and gusan songs
What has traditionally come and been preserved in the Armenian song tradition since ancient times, acquired a completely new quality in the song creativity of Norayr Mnatsakanyan. His bright mind did not follow the path of his predecessors, but, understanding in his own way the role and significance of the Armenian song in the life of an ordinary Armenian, he came to a performance style that was rightfully called Norayran’s.
In the performing art of Armenian folk and gusan songs, two main styles prevailed: the performance of classical opera arrangements, which, although extremely valuable today, did not fully reflect the creative context and social significance of the authors of these works. For this reason, they stood further from the everyday life of an ordinary Armenian.  The second style of performance included traditionalist, provincial, rural and “virgin” rough performances, even with some, and sometimes hoarse, mixture of Turkish and Persian melodies. Norayr Mnatsakanyan found the golden mean. With his interpretation, the pearls of Armenian folk and gusan song art became Armenian again and began to sound to all ears in a more accessible manner of presentation, moderate and always in moderation, with inner kindness, and often with simple lyricism, and not with grotesquely exaggerated heroism. This innovation of Mnatsakanyan immediately won thousands of hearts, bringing fame not only to the beloved artist, but also his style of performance was understood in a new way. The misconception that the lyrical-emotional interpretation of an Armenian song belittles its national value was dispelled thanks to the bright personality of Mnatsakanyan.

1933 թվականի մարտի 25-ին կամ մայիսի 25-ին Ախալքալաքի շրջանի Խադո գյուղում – ծնվել է Պարույր Մամբրեյի Մուրադյանը՝ հայագետ, աղբյուրագետ, կովկասագետ։

Հայագիտության համար կարևոր իրադարձություն էր նրա ամբողջական թարգմանությունը և «Վրաստանի ժամանակագրության» հրատարակումը գրաբարից հայերեն։
  «Վրաստանի հայերեն արձանագրությունները» (2 հատոր), «Ագաթանգելոսի հին վրացերեն հրատարակությունները», «Շուշանիկի վկայության հայերեն և վրացերեն հրատարակությունները»։
Մուրադյանը թողել է հսկայական գիտական ժառանգություն՝ ավելի քան 300 հրատարակված աշխատություններ։
  Կազմել և հրատարակել է «Կովկաս և Բյուզանդիա», «Հայագիտություն», «Հայկական գրադարան», «Հուշարձան» մատենաշարերը, խմբագրել բազմաթիվ հայագետների մենագրություններ, կազմել և հրատարակել նշանավոր հայագետների (Ն. Մար, Հ. Օրբելի), Լ. Խաչիկյան, Լ. Մելիքսեթ-Տերկրսիսեր և այլք գիտական ժառանգությունն ամփոփող ժողովածուներ։
Եղել է մի շարք գիտական, գիտամեթոդական և խմբագրական խորհուրդների անդամ։   Գիտական զեկուցումներով մասնակցել է բազմաթիվ միջազգային գիտաժողովների և կոնգրեսների ինչպես Հայաստանում, այնպես էլ արտասահմանյան շատ երկրներում, կազմակերպել է «Քրիստոնեական Արևելք» միջազգային գիտաժողովը Հայաստանում և հրատարակել դրա նյութերը։
Պատմական գիտությունների դոկտոր (1986), պրոֆեսոր (1989)։

25 марта или 25 мая 1933 года в селе  Кхадо, Ахалкалакский район- родился Паруйр Мамбреевич  Мурадян- армяновед, источниковед, кавказовед
Большим явлением для арменоведения стал его  полный перевод и издание «Хронологии Грузии» с древнегрузинского на армянский
Составил хронологию «Армено-Грузия»,  Монографии Мурадяна: «Грузинские надписи Армении», «Армянские надписи Грузии» (2 тома), «Старогрузинские издания Агафангелоса», «Армянские и грузинские издания свидетельства Шушаник».
Мурадян оставил огромное научное наследие: более 300 печатных работ.
Он составил и издал серии «Кавказ и Византия», «Арменоведение», «Армянская библиотека», «Памятник», редактировал монографии многих арменоведов, составил и издал сборники, обобщающие научное наследие известных арменоведов (Н. Мар, Х. Орбели), Л. Хачикян, Л. Меликсет-Бек, Ерванд Тер-Минасян, Мкртыч Нерсисян и другие).
Был членом ряда научных, научно-методических и редакционных советов.  Он участвовал во многих международных конференциях и конгрессах с научными докладами как в Армении, так и во многих зарубежных странах, организовал в Армении международную конференцию «Христианский Восток» и опубликовал ее материалы.
Доктор исторических наук (1986 г.), профессор (1989 г.).

March 25 or May 25, 1933 in the village of Khado, Akhalkalaki region – Paruyr Mambreevich Muradyan was born – Armenian scholar, source specialist, Caucasus scholar
A great phenomenon for Armenology was his complete translation and publication of the “Chronology of Georgia” from Old Georgian into Armenian
Compiled the chronology of “Armeno-Georgia”, Monographs of Muradyan: “Georgian inscriptions of Armenia”, “Armenian inscriptions of Georgia” (2 volumes), “Old Georgian editions of Agathangelos”, “Armenian and Georgian editions of the testimony of Shushanik”.
Muradyan left a huge scientific legacy: more than 300 printed works.  He compiled and published the series “Caucasus and Byzantium”, “Armenology”, “Armenian Library”, “Monument”, edited monographs of many Armenologists, compiled and published collections summarizing the scientific heritage of famous Armenologists (N. Mar, H. Orbeli), L. Khachikyan, L. Melikset-Bek, Ervand Ter-Minasyan, Mkrtich Nersisyan and others).
He was a member of a number of scientific, scientific-methodical and editorial councils. He participated in many international conferences and congresses with scientific reports both in Armenia and in many foreign countries, organized the international conference “Christian East” in Armenia and published its materials.
Doctor of Historical Sciences (1986), Professor (1989).

1933 წლის 25 მარტს ან 25 მაისს ახალქალაქის რაიონის სოფელ ხადოში – დაიბადა პარუირ მამბრეევიჩ მურადიანი – სომეხი მეცნიერი, წყაროს სპეციალისტი, კავკასიის მეცნიერი.
არმენოლოგიის მთავარი მოვლენა იყო მისი სრული თარგმნა და საქართველოს ქრონოლოგიის გამოცემა ძველი ქართულიდან სომხურად.
შეადგინა ქრონოლოგია „არმენო-საქართველო“, მურადიანის მონოგრაფიები: „სომხეთის ქართული წარწერები“, „საქართველოს სომხური წარწერები“ (2 ტომი), „აღათანგელოსის ძველი ქართული გამოცემები“, „შუშანიკის ჩვენების სომხური და ქართული გამოცემები“.
მურადიანმა დატოვა უზარმაზარი სამეცნიერო მემკვიდრეობა: 300-ზე მეტი გამოქვეყნებული ნაშრომი.
  შეადგინა და გამოსცა სერიები „კავკასია და ბიზანტია“, „სომხითმცოდნეობა“, „სომხური ბიბლიოთეკა“, „ძეგლი“, გამოაქვეყნა მრავალი არმენოლოგის მონოგრაფია, შეადგინა და გამოაქვეყნა ცნობილი არმენოლოგების (ნ. მარ, ჰ. ორბელი), ლ. ხაჩიკიანი, ლ. მელიქსეთ-ტერკრიანჰა, სხვათა სამეცნიერო მემკვიდრეობის ამსახველი კრებულები.
იყო არაერთი სამეცნიერო, სამეცნიერო-მეთოდური და სარედაქციო საბჭოების წევრი.   მან მონაწილეობა მიიღო მრავალ საერთაშორისო კონფერენციასა და კონგრესში სამეცნიერო მოხსენებებით როგორც სომხეთში, ასევე ბევრ უცხო ქვეყანაში, მოაწყო სომხეთში საერთაშორისო კონფერენცია „ქრისტიანული აღმოსავლეთი“ და გამოაქვეყნა მისი მასალები.
ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი (1986), პროფესორი (1989).

1925  թ-ի մարտի 25-ին  Կոստանդնուպոլսում- մահացել է Ռոմանոս Կարապետի Սետեֆճյանը– դերասան, դրամատուրգ։

Հեղինակ է «Վարդան Մամիկոնյան փրկիչ հայրենյաց» (բեմականացումը 1867 թվականին, Միքայել Նալբանդյանի մահվան տարելիցի կապակցությամբ, որ և դարձել է «Արևելյան թատրոն»-ի փակվելու պատճառ), «Հայկ դյուցազն», «Կործանումն Ռուբինյաց հարստության» պատմական ողբերգությունների, «Արշավանք», «Անգութ Զարուհի» և այլ պիեսների, որոնցում շոշափել է ժամանակի հասարակական-քաղաքական և կենսական հուզող հարցեր։ Բոլոր պիեսները բեմադրվել են Կոստանդնուպոլիսի հայ թատրոններում։

25 марта 1905 года в Константинополе скончался Романос Карапетович  Сетефчян – актёр, драматург.  Он автор спектаклей «Вардан Мамиконян, спаситель родных» (поставлен в 1867 году, к годовщине смерти Микаэла Налбандяна, ставшей причиной закрытия «Восточного театра»), «Айк Дуцазн». , «Разрушение богатства Рубенянов», исторические трагедии, «Аршаванк», «Ангут Заруи» и другие пьесы, в которых он затронул общественно-политические проблемы того времени.  и насущные жизненно важные вопросы.  Все пьесы были поставлены в армянских театрах Константинополя.

On March  25, 1905, Romanos Karapet Setefchyan died in Constantinople – actor, playwright.  He is the author of “Vardan Mamikonyan, the savior of the native” (staged in 1867, on the occasion of the death anniversary of Mikael Nalbandyan, which became the reason for the closure of the “Oriental Theater”), “Hayk Dutsazn”, “The Destruction of Rubinya’s Wealth”, historical tragedies, “Arshavank”,  “Angut Zaruhi” and other plays in which he touched on the social and political issues of the time  and pressing vital issues.  All the plays were staged in the Armenian theaters of Constantinople.

1962  թվականի մարտի  24-ին Հալեպում ծնվել է լեգենդար Կարո Հայկի Քահքեջյանը (Սպիտակ արջը)։ Ազատամարտիկ, Խաչակիրներ կամավորական ջոկատի հիմնադիր-հրամանատար։

  Մասնակցել Մարտունու, Հադրութի, Մարդակերտի, Լաչինի և Քելբաջարի մարտերին։
Նա առաջին անգամ Հայաստան է ժամանել Սպիտակի երկրաշարժից հետո, օգնություն ցուցաբերել տուժած շրջաններին, միջոցներ ներգրավել սփյուռքից։  Մեկ տարի անց մասնակցել է Նոյեմբերյանի մարտերին։
2010 թվականին նկարահանվել է «Սպիտակ արջի ուրվականը» գեղարվեստական ֆիլմը՝ նվիրված Կարոի հիշատակին։
Թաղված է Երևանի Եռաբլուր զինվորական գերեզմանատանը

24 марта 1962 года в Алеппо – родился  легендарный Каро Айкович Кахкеджян (Спитак Арч)
Был первым армянином из диаспоры, добровольно отправившимся воевать в Арцах- в 1991 году основал  отряд «Крестоносцы», участвовал в боях под Мартуни, Гадрутом, Мардакертом, Лачином и Кельбаджаром.
Впервые прибыл в Армению после Спитакского землетрясения, оказывал помощь пострадавшим районам, привлекал средства диаспоры. Уже год спустя участвовал в Ноемберянских боях.
В 2010 г. был снят художественный фильм “Призрак Белого медведя”, посвященный памяти Каро Кахкеджяна.
Похоронен на военном кладбище Еревана Ераблур

On March 24, 1962, in Aleppo, the legendary Karo Aikovich Kakhkejyan (Spitak Arch) was born
He was the first Armenian from the diaspora to voluntarily go to fight in Artsakh; in 1991 he founded the “Crusaders” detachment, participated in the battles of Martuni, Hadrut, Mardakert, Lachin and Kelbajar.
He first arrived in Armenia after the Spitak earthquake, provided assistance to the affected areas, and attracted funds from the diaspora.  A year later he took part in the Noyemberyan battles.
In 2010, the feature film “Ghost of the Polar Bear” was shot, dedicated to the memory of Karo Kakhkedjian.
Buried at the Yerablur military cemetery in Yerevan

2012 թվականի մարտի 24-ին Երևանում մահացել է Զինաիդա Ստեփանի  Սիմոնյանը (օրիորդական ազգանունը՝ Զոլոտնիկովա)։ Եղել է ԽՍՀՄ բազմակի չեմպիոն, Եվրոպայի 15-ակի չեմպիոն, հրաձգության անհատական և թիմային մրցումներում աշխարհի 4-ակի չեմպիոնուհի։

ՀԽՍՀ սպորտի վաստակավոր վարպետ։
Զինաիդա Սիմոնյանը հնարավորություն չուներ մասնակցելու Օլիմպիական խաղերին, քանի որ կանանց հրաձգության մրցումները առաջին անգամ ընդգրկվեցին օլիմպիական ծրագրում միայն 1984 թվականին Լոս Անջելեսի Օլիմպիական խաղերում, որոնք ԽՍՀՄ քաղաքական ղեկավարության որոշմամբ բոյկոտվեցին խորհրդային մարզիկների կողմից։

24 марта  2012 года в Ереване-  скончалась  Зинаида Степановна Симонян (девичья фамилия- Золотникова —многократная чемпионка СССР, 15-кратная чемпионка Европы, 4-кратная чемпионка мира в индивидуальных и командных соревнованиях по пулевой стрельбе. Заслуженный мастер спорта СССР .
У Зинаиды Симонян не было возможности принять участие в Олимпийских играх, так как соревнования по стрельбе среди женщин впервые вошли в олимпийскую программу только в 1984 году на Олимпийских играх в Лос-Анджелесе, которые по решению политического руководства СССР были бойкотированы советскими спортсменами.

On March 24, 2012, Zinaida Stepanovna Simonyan (maiden name Zolotnikova) passed away in Yerevan. She was a multiple USSR champion, 15-time European champion, and 4-time world champion in individual and team shooting competitions. Honored Master of Sports of the USSR. Zinaida Simonyan did not have the opportunity to take part in the Olympic Games, since women’s shooting competitions were first included in the Olympic program only in 1984 at the Los Angeles Olympic Games, which were boycotted by Soviet athletes by decision of the political leadership of the USSR.