1914 թվականի մարտի 28-ին Նյու Ջերսիում , ԱՄՆ- ծնվել է Արթուր Փինաջյանը– հայազգի նկարիչ։

1930-ական թվականներին աշխատել է որպես անիմատոր՝ ստեղծելով կոմիքսներ։ Նրա աշխատանքների մեծ մասը տպագրվել է «New York Daily News»-ում։ Մասնակցել է Երկրորդ աշխարհամարտին և արժանացել է «Բրոնզե աստղի» արիության համար։Նրա աշխատանքները կարելի է բաժանել երկու ժամանակաշրջանի՝ Վուդսթոքյան (1950 – 1973) և Բելփորթյան (1974 – 1999)։ Առաջին շրջանի աշխատանքներն աչքի են ընկնում ավելի հագեցած գունային գամմայով, իսկ երկրորդ շրջանը՝ ավելի նոսր և թույլ գույներով։Փինաջյանի արվեստը համաշխարհային ճանաչում է ստացել նրա մահվանից տասնյակ տարիներ անց։ Նկարիչը քրոջն ասել է իր մահից հետո դեն նետել բոլոր նկարները, բայց քույրը չի գնացել այդ քայլին։ Իսկ 2005 թվականին քրոջ մահից հետո նկարչի հարազատները որոշել են տունը վաճառել։ Գնորդներ Թոմաս Շուլցն ու Լորենս Ջոզեֆը դրա համար վճարել են 300 հազար դոլար։ Տունը գնելուց հետո ձեղնահարկում ու ավտոտնակում նրանք հայտնաբերել են Փինաջյանի՝ 3000-ից ավելի ստեղծագործություններ, որոնք միլիոնավոր դոլարներ են գնահատվում
2013 թվականին ԱՄՆ-ի Կալիֆոռնիա նահանգի Սուրբ Լևոն հայկական եկեղեցու Զորյան թանգարանում բացվելու է գեղանկարչի կտավների ցուցահանդես-վաճառքը։

28 марта  1914 года в Нью-Джерси, США, родился Артур Пинаджян, армянский художник.  В 1930-е годы работал аниматором, создавая комиксы.  Большинство его работ были опубликованы в «Нью-Йорк Дейли Ньюс».  Он участвовал во Второй мировой войне и был награжден «Бронзовой звездой» за храбрость. Его работы можно разделить на два периода: Вудсток (1950 – 1973) и Белпорт (1974 – 1999).  Произведения первого периода отличаются более насыщенной цветовой гаммой, а второго периода – более скудными и слабыми красками. Искусство Пинаджяна получило мировое признание спустя десятилетия после его смерти.  Художник велел сестре после его смерти выбросить все картины, но сестра не пошла на этот шаг.  А после смерти сестры в 2005 году родственники артиста решили продать дом.  Покупатели Томас Шульц и Лоуренс Джозеф заплатили за него 300 000 долларов.  После покупки дома они обнаружили на чердаке и в гараже более 3000 работ Пинаджяна стоимостью в миллионы долларов.
В 2013 году в Зорянском музее Армянской церкви Святого Левона в Калифорнии, США откроется выставка-продажа полотен художника.

On March 28, 1914, Artur Pinajyan, an Armenian painter, was born in New Jersey, USA.  In the 1930s, he worked as an animator, creating comics.  Most of his works were published in “New York Daily News”.  He participated in the Second World War and was awarded the “Bronze Star” for bravery. His works can be divided into two periods: Woodstock (1950 – 1973) and Belport (1974 – 1999).  The works of the first period are distinguished by a more saturated color gamut, and the second period by more sparse and weak colors. Pinajyan’s art received worldwide recognition decades after his death.  The artist told his sister to throw away all the paintings after his death, but the sister did not take that step.  And after the death of his sister in 2005, the artist’s relatives decided to sell the house.  Buyers Thomas Schultz and Lawrence Joseph paid $300,000 for it.  After buying the house, they discovered more than 3,000 of Pinajyan’s works in the attic and garage, valued at millions of dollars.
In 2013, the exhibition-sale of the painter’s canvases will be opened in the Zoryan Museum of the Saint Levon Armenian Church in California, USA.

1865 թվականի մարտի 28-ին Ռուսական կայսրության Զաքաթալայում ծնվել է Ալեքսանդր Հովսեփի Ծատուրյանը՝ բանաստեղծ, թարգմանիչ։

Նրա ստեղծագործությունները ռեալիստական գույներով ներկայացնում են բանվորի ապրուստը վաստակող կյանքը («Սերմնազան», «Ֆերմերներ», «Ո՛վ սև ամպեր», «Գիր»)։  «Նավավար» բանաստեղծությունը աշխատանքի փառաբանում է.  Ռուսական առաջին հեղափոխության մթնոլորտում խորացել են նրա պոեզիային բնորոշ հումանիզմն ու ազատատենչ ձգտումները։  Նա տեսավ «աշխատանքի և ոսկու մեծ կռիվը» և երգեց «աշխատանքային գնդերի» հերոսամարտը («Աշխատավորի աշխատանք»):  Հետհեղափոխական արձագանքի տարիներին Ծատուրյանի պոեզիան պարունակում էր հակադիր, հաճախ հակասական տրամադրություններ։  Ծատուրյանի սիրային երգերում անհատի ազատության և երջանկության երազանքը հակադրվում է բուրժուական աշխարհի բարոյական և էթիկական գաղափարներին։  Բանաստեղծի բնության երգերը հիմնականում այլաբանական պատկերներ են, որոնք արտացոլում են հասարակական կյանքը։  Նրանց պսակային ձեռքբերումը «Ղրիմի ալբոմից» (1896–1898) շարքն է։
1905 թվականին թարգմանել և հրատարակել է «Ռուս բանաստեղծներ» ժողովածուի առաջին հատորը (Ա. Պուշկին, Մ. Լերմոնտով), իսկ 1906 թվականին՝ երկրորդը (Ա. Նեկրասով, Ա. Կոլցով, Ի. Նիկիտին, Ա. Պլեչեև)։ )  Նրա բանաստեղծությունները ռուսերեն են թարգմանել Ե.Վեսելովսկին, Վ.Բրյուսովը, Կոնստանտին Բալմոնտը, Է.Պոլոնսկին, Բորիս Սադովսկին։
Երգեր է գրել Ծատուրյանի խոսքերի հիման վրա։  Սպենդիարյան («Այ վարդ», «Միլար, բլբուլ»), Ա. Տեր-Ղևոնդյան («Արի, ընկեր», «Սերմնացան»), Է. Բաղդասարյան («Սիրուն Գարուն», «Վերջին անգամ»)։  Նրա խոսքերով գրված «Նավավար» և «Հայոց հայրենիք» երգերը հայտնի են։

28 марта 1865 года в Закаталах, Российская империя — родился Александр Овсепович Цатурян –  поэт, переводчик.
В его  произведениях в  реалистических красках изображена жизнь чернорабочего, зарабатывающего себе на жизнь («Сермнанцан», «Земледелатели», «О черные тучи», «Гир»).  Стихотворение «Нававар» — прославление труда.  Гуманизм и либертарианские устремления, свойственные его поэзии, углубились в атмосфере первой русской революции.  Он видел «великую битву труда и золота», пел героическую битву «трудовых полков» («Труд рабочего»).  В годы послереволюционной реакции в поэзии Цатуряна были противоположные, часто противоречивые настроения.  В любовной лирике Цатуряна мечта личности о свободе и счастье противопоставляется морально-этическим представлениям буржуазного мира.  Песни о природе поэта представляют собой преимущественно аллегорические образы, отражающие общественную жизнь.  Их венцом является серия «Из Крымского альбома» (1896–1898).
В 1905 году он перевел и издал первый том сборника «Русские поэты» (А. Пушкин, М. Лермонтов), в 1906 году — второй (А. Некрасов, А. Кольцов, И. Никитин, А. Плечеев). ).  Его стихи были переведены на русский язык Ю.  Веселовский, В.  Брюсов, Константин Бальмонт, Е.  Полонский, Борис Садовский.
Писал песни на тексты Цатуряна.  Спендиарян («Ай вард», «Милар, соловей»), А.  Тер-Гевондян («Приходи друг», «Сермнацан»), Э.  Багдасарян («Сирун Гарун», «Последний раз»).  Написанные на его слова песни «Нававар» и «Армянская Родина» пользуются популярностью.

March 28, 1865 in Zakatala, Russian Empire — Alexander Ovsepovich Tsaturyan was born – a poet, translator. His works depict in realistic colors the life of a laborer earning his living (“Sermnantsan”, “Tillers”, “O black clouds”, “Gir”). The poem “Navavar” is a glorification of labor. Humanism and libertarian aspirations, characteristic of his poetry, deepened in the atmosphere of the first Russian revolution. He saw “the great battle of labor and gold”, sang the heroic battle of “labor regiments” (“Worker’s Labor”). In the years of post-revolutionary reaction, Tsaturyan’s poetry had opposite, often contradictory moods. In Tsaturyan’s love lyrics, the individual’s dream of freedom and happiness is contrasted with the moral and ethical ideas of the bourgeois world. The poet’s songs about nature are mainly allegorical images reflecting social life.  Their crowning achievement is the series “From the Crimean Album” (1896-1898).
In 1905, he translated and published the first volume of the collection “Russian Poets” (A. Pushkin, M. Lermontov), in 1906 – the second (A. Nekrasov, A. Koltsov, I. Nikitin, A. Plecheev). ). His poems were translated into Russian by Y. Veselovsky, V. Bryusov, Konstantin Balmont, E. Polonsky, Boris Sadovsky.
He wrote songs to the texts of Tsaturyan. Spendiaryan (“Ay vard”, “Milar, nightingale”), A. Ter-Ghevondyan (“Come, friend”, “Sermnatsan”), E. Baghdasaryan (“Sirun Garun”, “The Last Time”). The songs “Navavar” and “Armenian Homeland” written to his words are popular.

1928 թվականի մարտի 28-ին Երևանում ծնվել է հայ մոնումենտալ քանդակագործ, գրաֆիկ Արա Արմենւ Հարությունյանը։

Սարդարապատի հերոսամարտի հերոսներին նվիրված ճարտարապետական և քանդակագործական համալիրի համահեղինակ, որը գտնվում է Էջմիածնից 25 կմ հեռավորության վրա, այն վայրում, որտեղ հայերը հաղթանակ են տարել թուրքական բանակի նկատմամբ, ամենահայտնի գործերից մեկը՝ Սայաթ-Նովայի հուշարձանը, ստեղծվել է ճարտարապետ Է.Սարապյանի հետ համատեղ։

28 марта 1928 года в Ереване  – родился Ара Арменович Арутюнян — армянский скульптор-монументалист, график.
Атор  скульптуры «Мать-Армения», установленной в Ереване в Парке Победы; соавтор  архитектурно-скульптурного комплекса, посвященного героям Сардарапатской битвы и расположенногов 25 км от Эчмиадзина на том месте, где армянами была одержана победа над турецкой армией, одна из наиболее знаменитых работ- памятник Саят-Нова был создан совместно с архитектором Э. Сарапяном
Народный художник Армении, член-корреспондент Академии художеств СССР и РФ, профессор

March 28, 1928 in Yerevan – Ara Armenovich Harutyunyan was born – Armenian monumental sculptor, graphic artist.
Author of the sculpture “Mother Armenia”, installed in Yerevan in Victory Park; co-author of the architectural and sculptural complex dedicated to the heroes of the Battle of Sardarapat and located 25 km from Echmiadzin on the site where the Armenians won a victory over the Turkish army, one of the most famous works – the Sayat-Nova monument was created jointly with the architect E. Sarapyan
People’s Artist of Armenia, Corresponding Member of the Academy of Arts of the USSR and the Russian Federation, professor

2000 թվականի մարտի 28-ին Երևանում կյանքից հեռացավ ջութակահար, ուսուցիչ Կարպ Սավելիի Դոմբաևը (Կարապետ Սահակի  Դոմբայանց)։ 

Վաստակավոր արտիստ 1957, 1940 թվականից դասավանդել է Երևանի կոնսերվատորիայում (1954 թվականից՝ որպես պրոֆեսոր), 1963-1970 թվականներին՝ նաև Բաքվի կոնսերվատորիայում։  Կոմիտասի «Քյոլեր Զոլեր», «Կաքավիկ», «Վաղարշապատի պար» ջութակի և դաշնամուրի համար մշակել է Ռոմանոս Մելիքյանի, Անուշավան Տեր-Ղևոնդյանի, Էդուարդ Բաղդասարյանի և այլոց ստեղծագործություններից։

28 марта 2000 года в  Ереване- скончался  Карп Савельевич  Домбаев (Карапет Саакович  Домбаянц)- скрипач, педагог.  Заслуженный деятель искусств Арм ССР 1957
С 1940 года преподавал в Ереванской консерватории (с 1954 года профессор), а в 1963-1970 годах – также в Бакинской консерватории.  Он переложил для скрипки и фортепиано «Келер Золер», «Какавик», «Вагаршапати Пар» Комитаса из произведений Романоса Меликяна, Анушавана Тер-Гевондяна, Эдуарда Багдасаряна и других.

On March 28, 2000, Karp Savelyevich Dombayev (Karapet Saakovich Dombayants), a violinist and teacher, passed away in Yerevan. Honored Artist of the Armenian SSR 1957. Since 1940, he taught at the Yerevan Conservatory (professor since 1954), and in 1963-1970, also at the Baku Conservatory. He arranged for violin and piano “Keller Zoler”, “Kakavik”, “Vagharshapati Par” by Komitas from the works of Romanos Melikyan, Anushavan Ter-Ghevondyan, Eduard Baghdasaryan and others.

1910 թվականի մարտի 27-ին Օսմանյան կայսրության Սեբաստիայի վիլայեթի Կյուրին քաղաքում ծնվել է Հարություն Տիրատի  Կալենցը՝ Նկարիչ։

«Կալենցն իր մեջ կրում էր 1915-ն ապրած մարդկանց մի ամբողջ սերնդի տառապանքը, ով կյանք էր մտել հայրենիքից հեռու՝ չճանաչելով մանկության բերկրանքը…»,- գրել է Մարտիրոս Սարյանը։
1915-ի Հայոց ցեղասպանության ժամանակ Հարություն Կալենցը որբացավ և սարսափելի ճանապարհորդությունից հետո հասավ Հալեպ, որտեղ հետաքրքրվեց որբանոցում նկարչությամբ։ Գեղարվեստական կրթությունը ստացել է մասնավոր արհեստանոցներում, մասնավորապես, ֆրանսիացի նկարիչ Կլոդ Միշելյեի մոտ։ 1930-1946 թթ. տեղափոխվելով Տրիպոլիից՝ ապրել է Բեյրութում, որտեղ ստեղծել է արվեստի արվեստանոց և դարձել Լիբանանի նկարիչների միության հիմնադիրներից մեկը։ 1946 թվականի հունիսին Հարություն Կալենցն ընտանիքի, կնոջ՝ Արմինեի և ավագ որդու հետ հայրենադարձվում է Խորհրդային Հայաստան։ 1949 թվականին ֆորմալիզմի և կոսմոպոլիտիզմի մեղադրանքով երեք տարով հեռացվել է Նկարիչների միությունից։ Անհատական ցուցահանդեսներ է ունեցել Մոսկվայում և Երևանում։
Ծննդյան տարեթիվը մոտավոր է, ըստ նրա փաստաթղթերի, նա չգիտեր իր ծննդյան ճշգրիտ ամսաթիվը

27 марта 1910 года в  Кюрин , вилайет Себастия Осм империи- родился Арутюн Тиратурович Галенц- один из самых плодовитых художников Армении.
«Галенц в себе носил страдание целого поколения народа, пережившего 1915 год, вступившего в жизнь вдали от родины, не познав радости детства…»,- писал Мартирос Сарьян.
Во время геноцида армян 1915 года Арутюн Галенц осиротел, и пройдя страшный путь, добрался до Алеппо, где в приюте и увлекся рисованием. Художественное образование получал в частных мастерских, в частности, у французского художника Клода Мишелье. В 1930—1946 гг. переехав из Триполи , жил в Бейруте где  создал художественную студию, стал одним из создателей Союза живописцев Ливана. В июне 1946 года Арутюн Галенц с семьей, женой Армине и старшим сыном репатриировался в Советскую Армению. В 1949 году по обвинению в формализме и космополитизме он на три года был исключен из союза художников. Имел персональные выставки в Москве и в Ереване.
Дата рождения приблизительная согласно его документам точную дату своего рождения он не знал

On March 27, 1910, in Kyurin, Sebastia Vilayet of the Ottoman Empire, Harutyun Tiraturovich Galents was born, one of the most prolific artists of Armenia.
“Galents carried within himself the suffering of an entire generation of people who had lived through 1915, who had entered life far from their homeland, without knowing the joys of childhood…”, wrote Martiros Saryan.
During the Armenian Genocide of 1915, Harutyun Galents became an orphan, and after a terrible journey, he reached Aleppo, where he became interested in drawing in an orphanage. He received his artistic education in private workshops, in particular, from the French artist Claude Michelier. In 1930-1946, having moved from Tripoli, he lived in Beirut, where he created an art studio, and became one of the founders of the Union of Artists of Lebanon.  In June 1946, Harutyun Galents with his family, wife Armine and eldest son repatriated to Soviet Armenia. In 1949, on charges of formalism and cosmopolitanism, he was expelled from the Union of Artists for three years. He had personal exhibitions in Moscow and Yerevan.
Date of birth is approximate according to his documents, he did not know the exact date of his birth

1891 թվականի մարտի 27-ին Կոստանդնուպոլսում, Օսմանյան կայսրություն), մահացել է Պետրոս Ամբրոսիոսի Մաղաքյանը – դերասան, ռեժիսոր, թատերական գործիչ։

  Մելոդրամային սուր իրադրություններում Մաղաքյանի խաղը եղել է թատերայնորեն տպավորիչ և հոգեբանորեն համոզող (Թրիբուլե, Վիկտոր Հյուգոյի «Արքան զվարճանում է» (Le roi s’amuse))։ Մաղաքյանի լավագույն դերակատարումներից է նաև Տակոբերի դերը (Է. Սյուի «Թափառական հրեա»)։
1869 թվականից Մաղաքյանը գլխավորել է «Արևելյան թատրոն»-ը՝ համախմբելով իր շուրջը Պետրոս Ադամյանին, Ազնիվ Հրաչյային, Դավիթ Թրյանցին, Մարտիրոս Մնակյանին, Մարի Նվարդին, Սիրանույշին, Աստղիկին և ուրիշներին։ Նա հատուկ ջերմությամբ է վերաբերվել դերասանուհի Ազնիվ Հրաչյային, որի մասին գրել է հենց ինքը՝ դերասանուհին իր ինքնակենսագրականում։
Մաղաքյանը հետևողական պայքարել է Կոստանդնուպոլիսում հայ թատրոնը պահպանելու համար։
1870 թվականի հունիսի 5-ին Պոլսի Պերա թաղամասում (այժմ՝ Բեյօղլու) տեղի ունեցած մեծ հրդեհից հետո նա ակտիվորեն մասնակցել է հրդեհից տուժվածներին օգնություն ցուցաբերելու և այլ միջոցներով ապահովելու գործին։ Հրդեհը ոչնչացրել է Մաղաքյանի թատրոնը։ Պերա թաղամասի հրդեհից հետո Մաղաքյանը աշխատել է Վարդովյանի խմբում որպես դերուսույց (ռեժիսոր)։ Այդ ընթացքում շարունակել է թատերական խմբի համալրումը և ներկայացումներ կազմակերպելը։

27 марта 1891 года в Константинополе, Османская империя, скончался Петрос Амбросиосович Магакян — актер, режиссер и театральный деятель. Это имело как комедийное, так и драматическое воздействие. В драматических и драматических ситуациях игра Магакяна была театрально впечатляющей и психологически убедительной («Трибул», «Король забавляется» Виктора Гюго). Одной из лучших ролей Магакяна является также роль Такобера («Вечный жид» Э. Сю).
С 1869 года Магакян возглавил «Восточный театр», собрав вокруг себя Петроса Адамяна, Азнив Грачья, Давида Трянца, Мартироса Мнакяна, Мари Нвард, Сирануйш, Астхик и других. С особой теплотой он относился к актрисе Азнив Грачья, о которой сама актриса писала в своей автобиографии.
Магакян последовательно боролся за сохранение армянского театра в Константинополе.
После большого пожара, вспыхнувшего в районе Пера в Константинополе (ныне Бейоглу) 5 июня 1870 года, он активно участвовал в предоставлении помощи и других ресурсов пострадавшим от пожара. Пожар уничтожил театр Магакяна. После пожара в районе Пера Магакян работал директором в группе Вардовяна. В это время он продолжал набирать театральную труппу и организовывать спектакли.

On March 27, 1891, in Constantinople, Ottoman Empire, Petros Ambrosios Maghakian – actor, director, theatrical figure died. He had the power of both comedic and dramatic impact. In acute melodramatic situations, Maghakian’s play was theatrically impressive and psychologically convincing (Tribule, Victor Hugo’s “The King Amuses” (Le roi s’amuse)). One of Maghakian’s best roles is also the role of Takober (E. Sue’s “The Wandering Jew”).
Since 1869, Maghakian headed the “Oriental Theater”, uniting Petros Adamyan, Azniv Hrachya, David Tryants, Martiros Mnakian, Marie Nvardi, Siranuysh, Astghik and others.  He treated the actress Azniv Hrachya with special warmth, about whom the actress herself wrote in her autobiography.
Maghakyan consistently fought to preserve the Armenian theater in Constantinople.
After the great fire that broke out in the Pera district of Constantinople (now Beyoğlu) on June 5, 1870, he actively participated in providing assistance and other means to the victims of the fire. The fire destroyed Maghakyan’s theater. After the fire in the Pera district, Maghakyan worked as a director in Vardovian’s group. During that time, he continued to recruit the theater group and organize performances.

1974 թ-ի  մարտի 27-ին Երևանում – ծնվել է Արամ Հենրիկի Մարգարյանը–  ազատ ոճի ըմբշամարտիկ, աշխարհի չեմպիոն (2002), Հայաստանի սպորտի վաստակավոր վարպետ (2009)։

1991 թվականին ընդգրկված էր ԽՍՀՄ պատանեկան հավաքականում և Եվրոպայի պատանեկան առաջնությունում դարձավ հաղթող։ ԽՍՀՄ փլուզումից հետո հանդես է եկել Հայաստանի դրոշի ներքո։ 1994 թվականին դարձել է Եվրոպայի երիտասարդական առաջնության չեմպիոն։ 2002 թվականին Արամ Մարգարյանն իր մարզական կարիերայի ընթացքում հասել է առավելագույն հաջողությունների։ Թեհրանում անցկացված աշխարհի առաջնությունում նա կարողացավ հասնել եզրափակիչ փուլ։ Եզրափակչում նա պարտվեց թուրք ըմբիշ Հարուն Դոգանին, սակայն Դոգանը որակազրկվեց խթանիչ օգտագործելու պատճառով, և ոսկե մեդալն ստացավ Մարգարյանը։
2003 թվականին Արամ Մարգարյանն ավարտեց իր մարզական կարիերան և սկսեց աշխատել որպես մարզիչ։ Մի քանի տարի գլխավորել է Հայաստանի ազատ ոճի ըմբշամարտի երիտասարդական հավաքականի մարզչական շտաբը։

Арам Генрихович Маргарян родился 27 марта 1974 года в Ереване — борец вольного стиля, чемпион мира (2002), заслуженный мастер спорта Армении (2009). В 1991 году он был включен в состав молодежной сборной СССР и стал победителем молодежного чемпионата Европы. После распада СССР выступал под флагом Армении. В 1994 году он стал чемпионом Европы среди юношей. Наибольшего успеха в спортивной карьере Арам Маргарян добился в 2002 году. Ему удалось выйти в финал на чемпионате мира, проходившем в Тегеране. В финале он уступил турецкому борцу Харуну Догану, но Доган был дисквалифицирован за использование допинга, а Маргарян получил золотую медаль.
В 2003 году Арам Маргарян завершил спортивную карьеру и начал работать тренером. На протяжении нескольких лет он возглавлял тренерский состав молодежной сборной Армении по вольной борьбе.

March 27, 1974 in Yerevan – Aram Henriki Margaryan was born – freestyle wrestler, world champion (2002), Honored Master of Sports of Armenia (2009). In 1991, he was included in the USSR youth team and became the winner of the European Youth Championship. After the collapse of the USSR, he performed under the flag of Armenia. In 1994, he became the champion of the European Youth Championship. In 2002, Aram Margaryan achieved maximum success in his sports career. At the World Championship held in Tehran, he managed to reach the final round. In the final, he lost to Turkish wrestler Harun Dogan, but Dogan was disqualified for using a stimulant, and Margaryan received the gold medal. In 2003, Aram Margaryan ended his sports career and began working as a coach.  For several years, he headed the coaching staff of the Armenian freestyle wrestling youth team.

1926  թվականի մարտի 27-ին Բաքվում  ծնվել է դերասան Գեորգի Մարգարի Սահակյանը՝ և առաջին հայը, ով էկրանին հայտնվեց Ստալինի կերպարով։

Նա արագորեն ներխուժեց ռուսական կինո՝ «Թեհրան 43»-ում իր առաջին դերով՝ խաղալով Ստալինի դերը։  Դրան հաջորդեց աշխատանքը 36 ֆիլմում, այդ թվում՝ «Օրենք», «Սպանություն», «Սև վարդը տխրության խորհրդանիշ է, կարմիր վարդը՝ սիրո խորհրդանիշ», «10 տարի առանց նամակագրության իրավունքի», « Եվ դժոխք մեզ հետ»:  Նրան անվանում են պերեստրոյկայի ժամանակ խորհրդային կինոյի թիվ մեկ Ստալին։
80-ականների վերջին Գեորգի Սահակյանը ստիպված է եղել լաստանավով փախչել Բաքվից՝ քաղաքից, որտեղ ծնվել է։  Նա հաստատվել է Մոսկվայում և երկար ժամանակ ղեկավարել հայտնի մարդկանց դուբլների ակումբը։
Ընդհանուր առմամբ, Գեորգի Սահակյանը Ստալինին մարմնավորել է ֆիլմերում (նաև Ստալինի դուբլին և Ստալինի դերակատարին) ուղիղ 36 անգամ։

27 марта 1926  года в Баку-  родился  Георгий Маргарович Саакян- актер известный как двойник Сталина— единственный человек, который играл Сталина без грима, парика, накладных усов, и первый армянин, вышедший на экран в этом образе.
Он стремительно ворвался в российский кинематограф сыгранной им впервые в «Тегеране-43» ролью Сталина. Затем последовала работа в 36 фильмах, среди которых «Закон», «Покушение», «Черная роза — эмблема печали, красная роза — эмблема любви», «10 лет без права переписки», «И черт с нами». Его называют Сталиным номер один советского кино времен перестройки.
В конце 80-х годов Георгий Саакян был вынужден бежать на пароме из Баку – города в котором он родился. Обосновался в Москве, долго возглавлял Клуб Двойников знаменитых людей.
Всего Георгий Сааканян сыграл в кино Сталина (а также двойника Сталина, и актера, игравшего Сталина) ровно 36 раз.

On March 27, 1926, Georgy Margar Sahakyan, an actor known as Stalin’s double, was born in Baku – the only person who played Stalin without makeup, a wig, or a false mustache, and the first Armenian to appear on screen in this image.
He quickly burst into Russian cinema with his first role in Tehran 43, playing the role of Stalin.  This was followed by work in 36 films, including “The Law”, “Assassination”, “The Black Rose is the Emblem of Sadness, the Red Rose is the Emblem of Love”, “10 Years Without the Right of Correspondence”, “And to hell with us”.  He is called the number one Stalin of Soviet cinema during perestroika.
In the late 80s, Georgy Sahakyan was forced to flee by ferry from Baku, the city in which he was born.  He settled in Moscow and for a long time headed the Club of Doubles of Famous People.
In total, Georgy Sahakanyan played Stalin in films (as well as Stalin’s double, and the actor who played Stalin) exactly 36 times.

1927 թվականի մարտի 27-ին Բաքվում ծնվել է Մստիսլավ Ռոստրոպովիչը։ Նա հաճախ էր լինում Հայաստանում և հետաքրքրվում նրա մշակույթով։

Ռոստրոպովիչն այնքան էր սիրում Հայաստանը, որ նույնիսկ հրաժարվեց Թուրքիայում համերգ տալուց։
Հայ ժողովրդի հանդեպ մեծ սերը մեծ երաժշտին մի կողմ չթողեց 1988 թվականին Հայաստանին պատուհասած աղետից։ Մստիսլավ Ռոստրոպովիչը և Գալինա Վիշնևսկայան մի շարք բարեգործական համերգներ ունեցան Արևմուտքում։
Հասույթը, որը, ըստ կոմպոզիտորի մտերիմ ընկեր Էդվարդ Միրզոյանի, կազմել է մոտ 1,5 մլն դոլար, նվիրաբերվել է Հայաստանին Սպիտակի երկրաշարժից հետո։
Ռոստրոպովիչը մտերիմ էր նաև հայ ականավոր նկարիչ Մարտիրոս Սարյանի ընտանիքի հետ։ Մի անգամ, երբ գտնվում էր Երևանում, Ռոստրոպովիչն իմացավ, որ Սարյանը վատառողջ է և չի կարողանա ներկա լինել համերգին։ Այնուհետև երաժիշտը եկավ նկարչի տուն և անձամբ նվագեց նրա համար:
Ռոստրոպովիչը ընկերացել է բազմաթիվ հայ հայտնի երաժիշտների՝ Առնո Բաբաջանյանի, Գերոնտի Թալանյանի, Էդվարդ Միրզոյանի, Էդգար Օգանեսյանի, Ալեքսանդր Հարությունյանի, Լազար Սարյանի հետ։

27 марта 1927 года в Баку родился- Мстислав Ростропович- Жизнь и творчество Ростроповича были неразрывно связаны с Арменией и армянским народом. Он часто приезжал в Армению и интересовался ее культурой. Ростропович настолько сильно любил Армению, что даже отказался давать концерт в Турции.
Большая любовь к армянскому народу не оставила великого музыканта в стороне от беды, которая настигла Армению в 1988 году. Мстислав Ростропович и Галина Вишневская дали серию благотворительных концертов на Западе.
Вырученные средства, которые по словам близкого друга композитора Эдварда Мирзояна составили около 1,5 миллиона долларов, были переданы Армении после землетрясения в Спитаке.
Ростропович был близок и с семьей выдающегося армянского художника Мартироса Сарьяна. Однажды будучи в Ереване Ростропович узнал, что Сарьяну нездоровится, и он не сможет посетить концерт. Тогда музыкант приехал к художнику домой и сыграл для него лично.
Ростропович дружил со многими известными армянскими музыкантами – Арно Бабаджаняном, Геронтием Таланяном, Эдвардом Мирзояном, Эдгаром Оганесяном, Александром Арутюняном, Лазарем Сарьяном.

On March 27, 1927, Mstislav Rostropovich was born in Baku. Rostropovich’s life and work were inextricably linked with Armenia and the Armenian people. He often visited Armenia and was interested in its culture. Rostropovich loved Armenia so much that he even refused to give a concert in Turkey.
His great love for the Armenian people did not leave the great musician aside from the misfortune that befell Armenia in 1988. Mstislav Rostropovich and Galina Vishnevskaya gave a series of charity concerts in the West.
The proceeds, which, according to the composer’s close friend Edward Mirzoyan, amounted to about 1.5 million dollars, were transferred to Armenia after the earthquake in Spitak.
Rostropovich was also close to the family of the outstanding Armenian artist Martiros Saryan. Once, while in Yerevan, Rostropovich learned that Saryan was unwell and would not be able to attend the concert.  Then the musician came to the artist’s home and played for him personally. Rostropovich was friends with many famous Armenian musicians – Arno Babajanyan, Gerontiy Talanyan, Edward Mirzoyan, Edgar Oganesyan, Alexander Arutyunyan, Lazar Saryan.