1985 մայիսի 6-ին Երևանում ծնվել է Յաննա Գաբրիելյանը, հայ դերասանուհի և բեմադրիչ: Երևանի սրտում ծնված Յաննան մանկուց գերում էր շրջապատին իր խարիզմայով և անսպառ երևակայությամբ:

Դերասանական արվեստի հանդեպ նրա կիրքը բացահայտվեց վաղ տարիքում, երբ նա բեմադրում էր փոքրիկ ներկայացումներ ընտանիքի և ընկերների համար: Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտում սովորելու ընթացքում Յաննան արագորեն առանձնացավ իր անկրկնելի տաղանդով: Նրա դերերը հայկական թատրոնում և կինոյում անմոռանալի են՝ լի էմոցիաներով և խորությամբ: Որպես բեմադրիչ՝ Յաննան ստեղծում է նորարարական ներկայացումներ, որոնք միավորում են հայկական ավանդույթները և ժամանակակից արվեստը: Նրա աշխատանքները ճանաչում են ձեռք բերել ոչ միայն Հայաստանում, այլև միջազգային բեմահարթակներում: Յաննան ոգեշնչում է երիտասարդ արվեստագետներին՝ ապացուցելով, որ կիրքն ու նվիրվածությունը կարող են լեռներ շարժել:

6 мая 1985 года родилась Яна Габриелян, армянская актриса и режиссёр. Родившись в сердце Еревана, Яна с детства очаровывала окружающих своим обаянием и безграничной фантазией. Страсть к актёрскому мастерству проявилась рано: она устраивала мини-спектакли для семьи и друзей. Во время учёбы в Ереванском государственном институте театра и кино Яна быстро выделилась своим уникальным талантом. Её роли в армянском театре и кино незабываемы, полны эмоций и глубины. Как режиссёр, Яна создаёт новаторские постановки, соединяющие армянские традиции с современным искусством. Её работы получили признание не только в Армении, но и на международной сцене. Яна вдохновляет молодых артистов, доказывая, что страсть и преданность способны свернуть горы.

On May 6, 1985, Yanna Gabrielyan, an Armenian actress and director, was born. Hailing from the heart of Yerevan, Yanna captivated those around her from childhood with her charisma and boundless imagination. Her passion for acting emerged early, as she staged small performances for family and friends. While studying at the Yerevan State Institute of Theatre and Cinematography, Yanna quickly stood out for her exceptional talent. Her roles in Armenian theater and film are unforgettable, brimming with emotion and depth. As a director, Yanna crafts innovative productions that blend Armenian traditions with contemporary art. Her work has earned acclaim not only in Armenia but also on international stages. Yanna inspires young artists, proving that passion and dedication can move mountains.

6 մայիսի, 1937, Գյումրի – Գուժ Մանուկյան (իսկական անունը՝ Գուրգեն Ալեքսանդրի Արաքսմանյան)՝ խորհրդային և հայ դերասան, թատրոնի և կինոյի աստղ:

Նրա կյանքը լի էր ստեղծագործական նվաճումներով և նվիրվածությամբ հայկական մշակույթին: 1958-1960 թվականներին նա աշխատել է Ֆեոդոսիայի դրամատիկական թատրոնում, որտեղ առաջին անգամ բացահայտվեց նրա տաղանդը: 1960-1967 թվականներին ծառայել է Երևանի պատանի հանդիսատեսի թատրոնում՝ գերելով հանդիսատեսին իր խարիզմայով: 1967 թվականից մինչև կյանքի վերջ Գուժը եղել է Երևանի դրամատիկական թատրոնի հիմնադիրներից մեկը և նրա առաջատար դերասանը: Նա նաև ակտիվորեն մասնակցել է քաղաքական կյանքին՝ լինելով «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության անդամ: Գուժ Մանուկյանի ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել սերունդներին:

6 мая 1937, Гюмри – Гуж Манукян (настоящее имя Гурген Александрович Араксманян) — советский и армянский актёр театра и кино, чья жизнь стала символом преданности искусству. В 1958–1960 годах он работал в Феодосийском драматическом театре, где начал раскрываться его талант. С 1960 по 1967 год служил в Ереванском театре юного зрителя, завоевывая сердца зрителей своим обаянием. С 1967 года и до конца жизни Гуж был одним из основателей и ведущих актёров Ереванского драматическогоAlternative response: театра. Помимо сцены, он активно участвовал в политической жизни, состоя в партии «Процветающая Армения». Наследие Гужа Манукяна продолжает вдохновлять поколения.

May 6, 1937, Gyumri – Guzh Manukyan (real name Gurgen Alexandrovich Araksmanian) — a Soviet and Armenian actor of theater and film, whose life was a testament to his dedication to art. From 1958 to 1960, he worked at the Feodosia Dramatic Theater, where his talent first shone. Between 1960 and 1967, he performed at the Yerevan Theater for Young Audiences, captivating audiences with his charisma. From 1967 until his final days, Guzh was a founding member and leading actor of the Yerevan Dramatic Theater. Beyond the stage, he was engaged in politics as a member of the Prosperous Armenia party. Guzh Manukyan’s legacy continues to inspire generations.

6 մայիսի 1929 թվական, Երևան — ծնվել է Ջոն Սահակի Կիրակոսյանը՝ պատմական գիտությունների դոկտոր (1966), պրոֆեսոր (1969), քաղաքական գործիչ, Հայկական ԽՍՀ արտաքին գործերի նախարար (1975-1985):

Ջոն Կիրակոսյանի հիմնական հետազոտությունները նվիրված են հայ ժողովրդի նոր և նորագույն պատմությանը, հայկական հարցին և Հայոց ցեղասպանությանը: Նրա աշխատանքները խոր հետք են թողել հայագիտության մեջ, սակայն որոշ հակասություններ առաջացրել են նրա կողմից խորհրդային քարոզչությանը համահունչ կեղծված փաստաթղթի մասին պնդումները: Մասնավորապես, նա հիշատակել է Օսմանյան կայսրության ռազմական նախարար Էնվեր փաշային ուղղված հեռագիր, որը, իբր, գրվել է Հայաստանի Հանրապետության կառավարության ղեկավար Հովհաննես Քաջազնունու անունից: Այդ հեռագրի իսկությունը, սակայն, չի հաստատվել որևէ արխիվային փաստաթղթով: Ավելին, Կիրակոսյանը խեղաթյուրել է հեռագրի տակ ստորագրած երեք գործիչներից երկուսի դիրքորոշումները: Չնայած այս հակասություններին, Ջոն Կիրակոսյանի ներդրումը հայ ժողովրդի պատմության ուսումնասիրության և քաղաքական ասպարեզում անգնահատելի է:

Светоч армянской истории
6 мая 1929 года, Ереван — родился Джон Саакович Киракосян, доктор исторических наук (1966), профессор (1969), политик, министр иностранных дел Армянской ССР (1975-1985). Основные исследования Джона Киракосяна посвящены новой и новейшей истории армянского народа, армянскому вопросу и Геноциду армян. Его труды оставили значительный след в арменоведении, однако вызвали споры из-за утверждений о поддельной телеграмме, якобы отправленной от имени главы правительства Республики Армения Ованнеса Каджазнуни военному министру Османской империи Энвер-паше. Подлинность этой телеграммы не подтверждена ни одним архивным документом. Более того, Киракосян исказил позиции двух из трех фигур, подписавших эту сфабрикованную телеграмму. Несмотря на эти противоречия, вклад Джона Киракосяна в изучение истории армянского народа и его политическую деятельность остается неоценимым.

A Beacon of Armenian History
May 6, 1929, Yerevan — John Sahak Kirakosyan was born, a Doctor of Historical Sciences (1966), professor (1969), politician, and Minister of Foreign Affairs of the Armenian SSR (1975-1985). John Kirakosyan’s primary research focused on the modern and contemporary history of the Armenian people, the Armenian Question, and the Armenian Genocide. His works left a profound mark on Armenian studies, though they sparked controversy due to his claims about a fabricated telegram allegedly sent on behalf of the head of the Republic of Armenia’s government, Hovhannes Kajaznuni, to Enver Pasha, the Ottoman Empire’s Minister of War. The authenticity of this telegram has not been corroborated by any archival document. Furthermore, Kirakosyan misrepresented the positions of two of the three figures who supposedly signed the telegram. Despite these controversies, John Kirakosyan’s contributions to the study of Armenian history and his political career remain invaluable.

6 մայիսի, 1991 թ., Կապանում զոհվեց Համլետ Հմայակի Քոչարյանը՝ քաղաքական գործիչ, ազատության մարտիկ, Կափանի «Ղարաբաղ» կոմիտեի նախագահ, գրող։

Արցախյան շարժման առաջին օրերից նա հիմնադրեց «Հայաստանի պատմական իրավունքների միություն»-ը և «Մեծն Գարեգին Նժդեհ» կամավորական ջոկատը։ Միաժամանակ ղեկավարում էր «Հայ Դատ»-ի Զանգեզուրի մասնաճյուղը։
1989 թ. օգոստոսին, Ադրբեջանի սահմանին գտնվող Սեյդլար գյուղի ազատագրման մարտերի ժամանակ, Համլետը ազատության մարտիկների խմբի հետ գերեվարվեց և տեղափոխվեց Բաքվի Բայիլովի բանտ։ 1990 թ. ապրիլին, գերիների փոխանակման արդյունքում, նա ազատ արձակվեց և վերադարձավ Հայաստան։
1990-1991 թթ. նա մասնակցեց Կապանի շրջանի սահմանամերձ գյուղերի և Գորիսի շրջանի Շուռնուխ, Խնձորեսկ, Կոռնիձոր գյուղերի ինքնապաշտպանական մարտերին։ Բացի ռազմական գործողություններից, Համլետ Քոչարյանն ակտիվորեն զբաղվում էր քաղաքական և հասարակական գործունեությամբ, ինչի հետևանքով ձերբակալվեց ԽՍՀՄ Պետական անվտանգության կոմիտեի կողմից, սակայն շուտով ազատ արձակվեց և հիմնադրեց ռազմական ջոկատ։
Համլետ Կոչարյանը զոհվեց մարտական գործողություններից առաջ զենքի փորձարկման ժամանակ տեղի ունեցած պայթյունի հետևանքով։ Հետմահու պարգևատրվեց «Մարտական խաչ» առաջին աստիճանի շքանշանով։ Ի նշան նրա հիշատակի՝ Կապանի Աճանանի թաղամասը վերանվանվեց Համլետավան։ 1991 թ. նույն թաղամասում տեղադրվեց նրա հուշարձանը։
Համլետ Քոչարյանը հեղինակ է պատմվածքների, բանաստեղծությունների և երգերի։ Նրա մասին նկարահանվել է «Ես այնքան մոտ էի իրականությանը» ֆիլմը՝ ռեժիսոր Իրինա Հովհաննիսյանի կողմից։

Несгибаемый борец за Родину
6 мая 1991 года в Капане погиб Гамлет Амаякович Кочарян — политик, борец за свободу, командир, председатель Капанского комитета «Карабах», писатель. С первых дней арцахского движения он основал «Союз исторических прав Армении» и добровольческий отряд «Мецн Гарегин Нжде». Одновременно возглавлял Зангезурский филиал «Ай Дата».
В августе 1989 года, в ходе боев за освобождение села Сейдлар на границе с Азербайджаном, Гамлет вместе с группой борцов за свободу был схвачен и доставлен в Бакинскую Баиловскую тюрьму. В апреле 1990 года в результате обмена пленными он был освобожден и вернулся в Армению.
В 1990–1991 годах участвовал в боях самообороны приграничных сел Капанского района и сел Шурнух, Хндзореск, Корнидзор Горисского района. Помимо военных действий, Гамлет Кочарян вел активную политическую и общественную деятельность, из-за чего был арестован Комитетом государственной безопасности СССР, но вскоре освобожден и основал военный отряд.
Гамлет Кочарян погиб в результате взрыва, произошедшего во время испытания оружия перед боевыми действиями. Посмертно награжден орденом «Боевой крест» первой степени. В его честь Ачахлинский район города Капана был переименован в Гамлетаван. Его памятник был установлен в этом же районе в 1991 году.
Гамлет Кочарян — автор рассказов, стихов и песен. Ему посвящен фильм «Я был так близок к реальности» режиссера Ирины Оганян.

Indomitable Fighter for Homeland
On May 6, 1991, in Kapan, Hamlet Amayakovich Kocharyan — a politician, freedom fighter, commander, chairman of the Kapan “Karabakh” Committee, and writer — lost his life. From the earliest days of the Artsakh movement, he founded the “Union of Historical Rights of Armenia” and the “Metsn Garegin Nzhdeh” volunteer detachment. Simultaneously, he led the Zangezur branch of “Hay Dat.”
In August 1989, during battles to liberate the village of Seydlar on the border with Azerbaijan, Hamlet and a group of freedom fighters were captured and taken to Baku’s Bayil Prison. In April 1990, through a prisoner exchange, he was released and returned to Armenia.
In 1990–1991, he participated in self-defense battles in the border villages of Kapan District and the villages of Shurnukh, Khndzoresk, and Kornidzor in Goris District. Beyond military operations, Hamlet Kocharyan was actively involved in political and public spheres, leading to his arrest by the USSR State Security Committee. He was soon released and established a military detachment.
Hamlet Kocharyan died due to an explosion during a weapons test before combat operations. He was posthumously awarded the “Combat Cross” Order of the First Degree. In his honor, the Achanan district of Kapan was renamed Hamletavan, and a monument was erected there in 1991.
Hamlet Kocharyan was the author of stories, poems, and songs. A film dedicated to him, “I Was So Close to Reality,” was directed by Irina Ohanyan.

1940 թվականի մայիսի 6-ին Ռոստով-Դոնում վախճանվեց Ալեքսանդր Հարությունի Աբելյանը՝ դրամատուրգ, թատրոնի դերասան, Հովհաննես Աբելյանի եղբայրը։

Նրա ստեղծագործական ժառանգությունը հայ թատերական արվեստի անգին գանձերից է։ Ալեքսանդր Աբելյանի կատակերգություններն ու դրամաները վառ կերպով պատկերում էին մանր արհեստավոր դասի կյանքն ու առօրյան՝ լցված սրամտությամբ և խոր իմաստով։ Նրա «Նավթի շատրվան» և «Վառվող լամպեր» պիեսները մեծ հաջողություն ունեցան ոչ միայն Կովկասում, այլև Կոստանդնուպոլսում, ինչպես նաև հայկական սփյուռքի թատերական կենտրոններում։ Աբելյանը սերտ բարեկամություն էր պահպանում հայ մշակույթի մեծեր՝ Ալեքսանդր Շիրվանզադեի և Պետրոս Ադամյանի հետ, ինչը նրա ստեղծագործություններին հաղորդում էր յուրահատուկ խորություն և ոգեշնչում։ Նրա կյանքն ու աշխատանքը մնում են հայ թատերագրության վառ էջեր։ 
Р
Яркая звезда армянского театра
6 мая 1940 года в Ростове-на-Дону скончался Александр Арутюнович Абелян — драматург, актёр театра, брат драматурга Ованеса Абеляна. Творческое наследие Александра Абеляна стало неотъемлемой частью армянского театрального искусства. Его комедии и драмы ярко отражали жизнь и быт мелкого ремесленного класса, наполняя произведения остроумием и глубоким смыслом. Пьесы «Нефтяной фонтан» и «Горящие лампы» с триумфом ставились не только на Кавказе, но и в Константинополе, а позже — в театральных центрах армянской диаспоры. Александр Абелян поддерживал близкую дружбу с выдающимися деятелями армянской культуры — Александром Ширванзаде и Петросом Адамяном, что придавало его творчеству особую глубину и вдохновение. Его жизнь и работы остаются яркими страницами в истории армянской драматургии. 

A Shining Star of Armenian Theater
On May 6, 1940, in Rostov-on-Don, Alexander Arutyunovich Abelyan — playwright, theater actor, and brother of dramatist Hovhannes Abelyan — passed away. His creative legacy is a treasured part of Armenian theatrical art. Alexander Abelyan’s comedies and dramas vividly depicted the life and daily struggles of the petty artisan class, infused with wit and profound meaning. His plays, The Oil Fountain and Burning Lamps, achieved great success not only in the Caucasus but also in Constantinople and later in the theatrical hubs of the Armenian diaspora. Abelyan maintained close friendships with prominent figures of Armenian culture, Alexander Shirvanzade and Petros Adamyan, which lent his works unique depth and inspiration. His life and contributions remain a vibrant chapter in the history of Armenian drama.

6 մայիսի, 1959 թ., Մոսկվայում վախճանվեց Վաղարշ Բողդանի Վաղարշյանը (իսկական ազգանունը՝ Տեր-Պողոսյան): Նա մեծ արվեստագետ էր՝ օժտված աննման խելքով, խոր էրուդիցիայով և բացառիկ տաղանդով:

Վաղարշ Վաղարշյանը հայ թատրոնի և կինոյի աստղ էր, ում ստեղծագործական ժառանգությունը մինչ օրս ոգեշնչում է սերունդներին: 
Ծնվել է 1894 թվականին Թիֆլիսում՝ հայկական ընտանիքում, նա վաղ տարիքից ցուցաբերել է արվեստի հանդեպ սեր: Դերասանական կարիերան սկսել է 1910-ականներին՝ խաղալով հայկական թատերախմբերում: Նրա խաղը բնութագրվում էր խորությամբ, անկեղծությամբ և դերերի մեջ լիովին ընկղմվելու կարողությամբ: 1932 թվականին նրան շնորհվել է Հայկական ԽՍՀ վաստակավոր արտիստի կոչում, 1938 թվականին՝ Հայկական ԽՍՀ ժողովրդական արտիստ, իսկ 1954 թվականին՝ ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստի բարձրագույն կոչում: 
Վաղարշյանի ստեղծագործական կյանքը լի էր վառ դերերով: Նա խաղացել է հայկական և ռուսական բեմերում, նկարահանվել կինոյում՝ ստեղծելով անմոռանալի կերպարներ: Նրա խաղը միշտ առանձնանում էր նրբերանգներով և մարդկային հույզերի խոր ընկալմամբ: Բացի դերասանական արվեստից, նա հայտնի էր իր գրական և մշակութային գործունեությամբ՝ նպաստելով հայ արվեստի զարգացմանը: 
Վաղարշ Վաղարշյանի կյանքը կարճվեց 65 տարեկանում, սակայն նրա ժառանգությունը հավերժ է: Նա թաղված է Երևանի Թոխմախի գերեզմանատանը, որտեղ նրա հիշատակը հարգվում է մինչ օրս: Նրա անունը ոսկե տառերով է գրված հայ մշակույթի պատմության մեջ: 

Путь Великого Мастера Сцены
6 мая 1959 года в Москве скончался Вагарш Богданович Вагаршян (настоящая фамилия — Тер-Погосян). Великий артист, человек огромной эрудиции, блистательного ума и непревзойденного таланта, он стал легендой армянского и советского искусства. 
Родился в 1894 году в Тифлисе в армянской семье. С юных лет Вагарш проявлял любовь к искусству, а его актерская карьера началась в 1910-х годах в армянских театральных труппах. Его игра отличалась глубиной, искренностью и способностью полностью перевоплощаться в своих персонажей. В 1932 году он был удостоен звания Заслуженного артиста Армянской ССР, в 1938 году — Народного артиста Армянской ССР, а в 1954 году получил высшую награду — звание Народного артиста СССР. 
Творческая жизнь Вагаршяна была полна ярких ролей. Он выступал на армянских и русских сценах, снимался в кино, создавая незабываемые образы. Его актерская манера поражала тонкостью и глубоким пониманием человеческих эмоций. Помимо сцены, Вагаршян занимался литературной и культурной деятельностью, внося значительный вклад в развитие армянского искусства. 
Жизнь Вагарша Вагаршяна оборвалась в возрасте 65 лет, но его наследие продолжает жить. Он похоронен на кладбище Тохмах в Ереване, где его память чтят по сей день. Его имя навсегда вписано в историю армянской культуры золотыми буквами. 

The Radiant Path of a Legendary Talent
On May 6, 1959, in Moscow, Vagarsh Bogdanovich Vagarshyan (born Ter-Poghosyan) passed away. A great artist of immense erudition, brilliant intellect, and extraordinary talent, he became a legend of Armenian and Soviet art. 
Born in 1894 in Tiflis (now Tbilisi) to an Armenian family, Vagarsh showed a passion for the arts from an early age. His acting career began in the 1910s with Armenian theater troupes. His performances were marked by depth, sincerity, and an unparalleled ability to fully embody his characters. In 1932, he was honored as a Merited Artist of the Armenian SSR, in 1938 as a People’s Artist of the Armenian SSR, and in 1954, he received the prestigious title of People’s Artist of the USSR. 
Vagarshyan’s creative life was filled with unforgettable roles. He performed on Armenian and Russian stages and appeared in films, crafting iconic characters that left a lasting impact. His acting was distinguished by nuance and a profound understanding of human emotions. Beyond the stage, Vagarshyan was known for his literary and cultural contributions, significantly advancing Armenian art. 
Though his life ended at the age of 65, Vagarshyan’s legacy endures. He was laid to rest at Tokhmakh Cemetery in Yerevan, where his memory is honored to this day. His name remains etched in the history of Armenian culture in golden letters.

6 մայիսի, 2012 թ., Երևան, Հայաստան
Այդ օրը տեղի ունեցան Հինգերորդ գումարման Ազգային ժողովի ընտրությունները, որոնք դարձան երկրի քաղաքական կյանքում կարևոր իրադարձություն։

Հայաստանի ժողովուրդը ձայն տվեց օրենսդիր մարմնի նոր կազմի ընտրությանը՝ ընտրելով 131 պատգամավոր։ Նրանցից 41-ը ընտրվեցին մեծամասնական ընտրակարգով, իսկ 90-ը՝ համամասնական ընտրակարգով։ 
Սակայն ընտրությունները չանցան առանց խնդիրների։ Դիտորդները և քաղաքացիները բազմաթիվ խախտումներ արձանագրեցին։ Խոսվում էր այսպես կոչված «կարուսելների»՝ ընտրողների բազմակի քվեարկության, ինչպես նաև ընտրակաշառքների մասին։ Այս խնդիրները ստվեր գցեցին ընտրական գործընթացի թափանցիկության վրա և բարձրացրին հասարակության մեջ վստահության հարցեր։ 
Չնայած խոչընդոտներին, ընտրությունները նշանավորեցին Հայաստանի քաղաքական դաշտի նոր փուլ։ Ժողովուրդը ձայնը տվեց փոփոխությունների համար, սակայն ընտրական խախտումները հիշեցրին, որ ժողովրդավարության ճանապարհը դեռ երկար է և լի մարտահրավերներով։ 

Выборы в Армении: На Перепутье Перемен и Проблем
6 мая 2012 года, Ереван, Армения
В этот день в Республике Армения состоялись выборы в Национальное Собрание пятого созыва, ставшие важным событием в политической жизни страны. Народ Армении избрал новый состав законодательного органа, состоящий из 131 депутата. Из них 41 были избраны по мажоритарной системе, а 90 — по пропорциональной. 
Однако выборы прошли с явными нарушениями. Наблюдатели и граждане зафиксировали многочисленные нарушения, включая так называемые «карусели» — многократное голосование одних и тех же избирателей, а также подкуп голосов. Эти проблемы омрачили прозрачность избирательного процесса и вызвали вопросы о доверии к нему в обществе. 
Несмотря на трудности, выборы отметили начало нового этапа в политической жизни Армении. Народ проголосовал за перемены, но нарушения напомнили, что путь к демократии всё ещё долог и полон вызовов. 

Elections in Armenia: At the Crossroads of Change and Challenges
May 6, 2012, Yerevan, Armenia
On this day, the Republic of Armenia held elections for the fifth convocation of the National Assembly, a pivotal event in the country’s political landscape. The Armenian people elected a new legislative body comprising 131 deputies, with 41 chosen through the majoritarian system and 90 through the proportional system. 
However, the elections were marred by significant irregularities. Observers and citizens reported numerous violations, including so-called “carousel voting” — multiple votes cast by the same individuals — and voter bribery. These issues cast a shadow over the transparency of the electoral process and raised concerns about public trust. 
Despite the challenges, the elections marked a new chapter in Armenia’s political journey. The people voted for change, but the violations served as a reminder that the road to democracy remains long and fraught with obstacles.