Հայ Գրականության Լուսավոր Ջահակիր

Հունիսի 22, 1979, Երևանում ,մահացավ՝ գրականագետ, բանասիրական գիտությունների դոկտոր, ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ Ալբերտ Վրթանեսի Արիստակեսյանը

ծնվել է 1928 թվականին Դաշտամեջ (այժմ՝ Արարատի մարզի Զանգակատուն) գյուղում, որտեղ նրա կյանքի ճանապարհը սկսվել է համեստ, բայց նպատակասլաց միջավայրում: Նրա կյանքը դարձավ հայ գրականության և գիտության նվիրված ծառայության խորհրդանիշ, մի ճանապարհ, որ լուսավորված էր գրքերի, բանաստեղծությունների և հայ մշակույթի խոր սիրով: 
1950 թվականին Արիստակեսյանն ավարտեց Երևանի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետի հայկական բաժինը՝ սկիզբ դնելով իր փայլուն կարիերային: Նրա մասնագիտական ուղին սկսվեց խմբագրական աշխատանքով. 1951-1952 թվականներին նա աշխատեց որպես սրբագրիչ «Պիոներ կանչ» և «Ավանգարդ» թերթերում, իսկ 1953-1962 թվականներին՝ «Գրական թերթ»-ում, որտեղ անցավ գրական աշխատողից մինչև բաժնի վարիչ և պատասխանատու քարտուղար: 1962-1965 թվականներին նա ղեկավարեց «Սովետական գրականություն» ամսագրի բաժինը, իսկ 1965-1970 թվականներին աշխատեց «Պատմաբանասիրական հանդես»-ում որպես ավագ գիտաշխատող: 1970 թվականից մինչև իր կյանքի վերջը՝ 1979 թվականը, նա եղավ «Սովետական գրականություն» ամսագրի գլխավոր խմբագրի տեղակալ: 
Արիստակեսյանի գիտական նվաճումները նույնքան տպավորիչ էին: 1966 թվականին նա պաշտպանեց իր թեկնածուական թեզը՝ նվիրված Սիլվա Կապուտիկյանի ստեղծագործությանը և ետպատերազմյան հայ պոեզիայի հարցերին, ստանալով բանասիրական գիտությունների թեկնածուի աստիճան: 1975 թվականին նա ավարտեց իր դոկտորական դիսերտացիան՝ նվիրված Պարույր Սևակի կյանքին և գրականությանը, ինչը նրան բերեց բանասիրական գիտությունների դոկտորի կոչում: Նրա աշխատանքները, ներառյալ «Պարույր Սևակ» և «Սիլվա Կապուտիկյան» մենագրությունները, դարձան հայ գրականագիտության կարևոր ներդրումներ, որոնք բացահայտում էին հայ պոեզիայի խորքերն ու նրա արմատները: 
Արիստակեսյանի կյանքը լի էր նվիրվածությամբ հայ գրականությանը և կրթությանը: Նրա գրիչը ոչ միայն վերլուծում էր, այլև կենդանացնում էր հայ բանաստեղծների ժառանգությունը: Նրա կյանքն ընդհատվեց 1979 թվականին Երևանում, սակայն նրա աշխատանքները շարունակում են ոգեշնչել նոր սերունդներին՝ լինելով հայ մշակույթի անմար լույսը: 

Светоч Армянской Литературы
22 июня 1979 года, в Ереване – скончался литературовед, доктор филологических наук, член Союза писателей СССР
Альберт Вртанесович Аристакисян родился 10 августа 1928 года в селе Даштамедж (ныне Зангакатун, Араратская область), в сердце армянской сельской общины, где его жизненный путь начался в скромной, но целеустремленной среде. Его жизнь стала символом преданного служения армянской литературе и науке, освещенного любовью к книгам, поэзии и армянской культуре. 
В 1950 году Аристакисян окончил филологический факультет Ереванского государственного университета, положив начало своей блестящей карьере. Его профессиональный путь начался с работы в редакциях: в 1951–1952 годах он был корректором в газетах «Пионер канч» и «Авангард», в 1953–1962 годах работал в «Литературной газете», пройдя путь от литературного сотрудника до заведующего отделом и ответственного секретаря. В 1962–1965 годах он возглавлял отдел журнала «Советская литература», а в 1965–1970 годах работал старшим научным сотрудником в «Историко-филологическом журнале». С 1970 года и до конца своей жизни в 1979 году он занимал пост заместителя главного редактора журнала «Советская литература». 
Научные достижения Аристакисяна были не менее впечатляющими. В 1966 году он защитил кандидатскую диссертацию, посвященную творчеству Сильвы Капутикян и вопросам послевоенной армянской поэзии, получив степень кандидата филологических наук. В 1975 году он защитил докторскую диссертацию о жизни и творчестве Паруйра Севака, что принесло ему звание доктора филологических наук. Его труды, включая монографии «Паруйр Севак» и «Сильва Капутикян», стали важным вкладом в армянскую литературоведческую науку, раскрывая глубину и корни армянской поэзии. 
Жизнь Аристакисяна была полна преданности армянской литературе и образованию. Его перо не только анализировало, но и оживляло наследие армянских поэтов. Его жизнь оборвалась в 1979 году в Ереване, но его работы продолжают вдохновлять новые поколения, оставаясь неугасимым светом армянской культуры. 

A Beacon of Armenian Literature
June 22, 1979, Yerevan, Armenia died Literary Scholar, Doctor of Philological Sciences, Member of the USSR Writers’ Union
Albert Vrtanesovich Aristakesyan was born on 1928, in the village of Dashtamej (now Zangakatun, Ararat Province), in the heart of an Armenian rural community, where his life’s journey began in a humble yet determined environment. His life became a symbol of devoted service to Armenian literature and scholarship, illuminated by a deep love for books, poetry, and Armenian culture. 
In 1950, Aristakesyan graduated from the Armenian Department of the Philological Faculty at Yerevan State University, marking the start of his illustrious career. His professional journey began in editorial work: from 1951 to 1952, he served as a proofreader for the newspapers Pioner Kanch and Avangard, and from 1953 to 1962, he worked at Literary Newspaper, progressing from a literary employee to department head and executive secretary. From 1962 to 1965, he managed a department at Soviet Literature magazine, and from 1965 to 1970, he was a senior researcher at the Historical-Philological Journal. From 1970 until his passing in 1979, he served as deputy editor-in-chief of Soviet Literature magazine. 
Aristakesyan’s scholarly achievements were equally remarkable. In 1966, he defended his candidate’s dissertation on Silva Kaputikyan’s work and issues of post-war Armenian poetry, earning a Candidate of Philological Sciences degree. In 1975, he completed his doctoral dissertation on Paruyr Sevak, which granted him the title of Doctor of Philological Sciences. His works, including monographs Paruyr Sevak and Silva Kaputikyan, became significant contributions to Armenian literary studies, unveiling the depth and roots of Armenian poetry. 
Aristakesyan’s life was filled with dedication to Armenian literature and education. His pen not only analyzed but also brought to life the legacy of Armenian poets. His life ended in 1979 in Yerevan, but his works continue to inspire new generations, remaining a radiant beacon of Armenian culture.