Քանդակն այսօր էլ շարունակում է անձնավորել Արցախի ժողովրդին և նրա ազատության համար պայքարը

1967 թվականի նոյեմբերի 1-ին Ստեփանակերտի մուտքի մոտ բացվեց «Մենք ենք մեր սարերը» քանդակը, որը ժողովրդականորեն կոչվում է «Տատիկ ու պապիկ» մականունով,  ակնարկ է երկգլխանի Արարատի մասին , նաև արցախցիների երկարակացությունը

Քանդակագործ Սերգեյ Բաղդասարյանի մտահղացումը դարձավ Արցախի ոչ պաշտոնական խորհրդանիշը, իսկ Ազատագրական պատերազմում հաղթանակից հետո՝ նաև ազատության և տոկունության խորհրդանիշը։

1 ноября 1967 года, на въезде в Степанакерт была открыта скульптура «Мы — наши горы», прозванная в народе «Татик у папик» («Бабушка и дедушка») и являющаяся к тому же аллюзией на двуглавый Арарат.
Детище скульптора Сергея Багдасаряна стало неофициальным символом Арцаха, а после победы в Освободительной войне — еще и символом свободы и стойкости.
Скульптура продолжает и сегодня олицетворять народ Арцаха и его борьбу за свободу.

On November 1, 1967, at the entrance to Stepanakert, the sculpture “We Are Our Mountains” was unveiled, popularly nicknamed “Tatik u Papik” (“Grandmother and Grandfather”) and also an allusion to the two-headed Ararat.
The brainchild of sculptor Sergey Baghdasaryan became an unofficial symbol of Artsakh, and after the victory in the Liberation War, also a symbol of freedom and fortitude.
The sculpture continues to personify the people of Artsakh and their struggle for freedom.

1967-ci il noyabrın 1-də Stepanakertin girişində xalq arasında “Tatik u Papik” (“Nənə və baba”) ləqəbli və eyni zamanda ikibaşlı Araratın işarəsi olan “Biz bizim dağlarımız” heykəlinin açılışı oldu.
Heykəltəraş Sergey Baqdasaryanın ideyası Artsaxın qeyri-rəsmi simvoluna, Azadlıq Müharibəsindəki qələbədən sonra isə azadlıq və əzmkarlığın simvoluna çevrildi.
Heykəl Artsax xalqını və onların azadlıq uğrunda mübarizəsini təcəssüm etdirmək üçün bu gün də davam edir.