Անվանի գիտնականը Վիկտոր Համբարձումյանի  հայրն է

1965 թ-ի փետրվարի  3-ին Երևանում- մահացել է Համազասպ Ասատուրի Համբարձումյան թարգմանիչ, գրականագետ, բանասիրական գիտությունների դոկտոր (1953), պրոֆեսոր (1954), ՀԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ (1962) ։

1887 թվականին մեկնել է Մոսկվա, շարունակել ուսումը Լազարյան ճեմարանում։ 1902-1908 թվականներին սովորել և ավարտել է Սանկտ Պետերբուրգի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը։ Բացի ռուսերենից տիրապետել է նաև հին հունարենին և լատիներենին։ 1908 թվականին վերադառնալով Կովկաս՝ մինչև 1911 թվականը զբաղվել է իրավաբանությամբ, հետո զբաղվել է մանկավարժությամբ, դասավանդել է Թիֆլիսի միջնակարգ դպրոցում։ Թղթակցել է մի շարք թերթերի, այդ թվում «Բանբեր»,«Գործ», «Մշակ», «Հորիզոն», որտեղ լույս են տեսել նրա հրապարակախոսական հոդվածներն ու բանաստեղծությունները։ 1925 թվականին մեկնել է Սանկտ Պետերբուրգ՝ դասավանդելու տեղի համալսարանում։ 1927-1928 թվականներին Վիեննայում տպագրել է իր բանաստեղծությունները երեք հատորով, մեկ հատորով էլ հրատարակել է ռուսերեն բանաստեղծությունները։ Անտիկ գրականություն է դասավանդել ԵՊՀ-ում։ Մենագրություն է գրել Հոմերոսի մասին, որի համար ստացել է բանասիրական գիտությունների դոկտորի աստիճան։ Լույս են տեսել նրա «Արյուն էջեր» (1903 թ.), «Անհունի էջերում» (1904 թ.), «Հպարտ հոգու երգերից» (1905 թ.) և այլ գրքեր։ Թարգմանել է եվրոպական և ռուսական բանաստեղծների, հին հունարենից՝ «Հույն ողբերգակներ» (1950 թ., ժողովածուն), Հոմերոսի «Իլիականը» (1955 թ.)

3 февраля 1965 года в Ереване скончался Амазасп Асатурович Амбарцумян, переводчик, литературный критик, доктор филологических наук (1953), профессор (1954), заслуженный деятель науки СССР (1962).
Отец Виктора Амбарцумяна .  В 1887 году он уехал в Москву, чтобы продолжить обучение в Лазаревской семинарии.  В 1902–1908 годах учился и окончил юридический факультет Петербургского университета.  Помимо русского языка, он владел также древнегреческим и латынью.  Вернувшись на Кавказ в 1908 году, он до 1911 года работал юристом, затем работал педагогом, преподавал в средней школе в Тифлисе.  Вёл переписку с рядом газет, в том числе «Банбер», «Горц», «Мшак», «Горизонт», где печатались его публицистические статьи и стихи.  В 1925 году он уехал в Петербург преподавать в местном университете.  В 1927-1928 годах он издавал свои стихи в трёх томах в Вене, а также публиковал русские стихи в одном томе.  Преподавал античную литературу в ЕГУ.  Он написал монографию о Гомере, за что получил степень доктора филологических наук.  Вышли в свет его «Кровавые страницы» (1903), «Страницы Аньхуни» (1904), «Песни гордой души» (1905) и другие книги.  Переводы европейских и русских поэтов с древнегреческого: Греческие трагедии (1950, сборник), «Илиада» Гомера (1955).

On February 3, 1965, Hamazasp Asatur Hambardzumyan, translator, literary critic, doctor of philological sciences (1953), professor (1954), honored figure of science of the USSR (1962), died in Yerevan.
Father of Victor Hambardzumyan and Gohar Hambardzumyan.  In 1887, he left for Moscow to continue his studies at the Lazarian Seminary.  In 1902-1908, he studied and graduated from the Faculty of Law of St. Petersburg University.  In addition to Russian, he also mastered ancient Greek and Latin.  Returning to the Caucasus in 1908, he worked as a lawyer until 1911, then he worked as a pedagogue, and taught at a secondary school in Tiflis.  Corresponded to a number of newspapers, including “Banber”, “Gorts”, “Mshak”, “Horizon”, where his publicist articles and poems were published.  In 1925, he went to St. Petersburg to teach at the local university.  In 1927-1928, he published his poems in three volumes in Vienna, and also published Russian poems in one volume.  He taught ancient literature at YSU.  He wrote a monograph on Homer, for which he received the degree of doctor of philological sciences.  His “Bloody Pages” (1903), “Anhuni Pages” (1904), “Songs of a Proud Soul” (1905) and other books were published.  Translated European and Russian poets from ancient Greek: Greek tragedies (1950, collection), Homer’s Iliad (1955)