Թագավորներ Հայաստանի՝ Հայկ Նահապետից մինչև Նիկոլ Փաշինյան (Rulers of Armenia: From Hayk Nahapet to Nikol Pashinyan)

Հայաստանի պատմությունը հաշվում է հազարամյակներ, և նրա ղեկավարները՝ սկսած լեգենդար Հայկ Նահապետից մինչև ժամանակակից քաղաքական գործիչ Նիկոլ Փաշինյանը, կարևոր դեր են խաղացել ազգային ինքնության, պետականության և մշակույթի ձևավորման գործում: Այս հոդվածը մանրամասնորեն անդրադառնում է Հայաստանի ղեկավարներին՝ ընդգրկելով նրանց ժամանակաշրջանները, ձեռքբերումները և մարտահրավերները:
Լեգենդար Նահապետներ. Հայկ Նահապետ և Հայկիդներ (մինչև մ.թ.ա. 6-րդ դար)
Հայկական ավանդույթը, որն ամփոփված է Մովսես Խորենացու «Հայոց Պատմություն»-ում, սկսվում է Հայկ Նահապետով՝ հայ ժողովրդի և պետության հիմնադրով: Ըստ ավանդության, Հայկը Նոյի ծոռն էր և ապրել է մ.թ.ա. 2492 թվականին: Նա ապստամբել է Բաբելոնի բռնակալ Բելի դեմ և հաղթանակ տարել Դյուցազնամարտի ճակատամարտում (Հայոց Ձոր): Այս հաղթանակը խորհրդանշում է հայկական պետության և Հայկաշեն (ավելի ուշ՝ Արմավիր) քաղաքի հիմնադրումը: Հայկը համարվում է Հայկազունի տոհմի նահապետ, և նրա անունը դարձել է հայկական անկախության խորհրդանիշ: Նրա ժառանգները՝ Հայկիդները, կառավարել են որպես կիսաառասպելական թագավորներ:
Այս ժամանակաշրջանի նշանավոր դեմքերն են՝
Արամ, Արմայի որդին, որին Խորենացին ներկայացնում է որպես հայերի առաջին միավորող: Նրա անունը կապվում է «Հայաստան» տերմինի ծագման հետ ասորական և հունական աղբյուրներում: Արամը, հնարավոր է, համապատասխանում է Ուրարտուի թագավոր Արամուին (մ.թ.ա. 9-րդ դար):
Արա Գեղեցիկ, Արամի որդին, ում սիրո և զոհաբերության պատմությունը ասորական թագուհի Շամիրամի հետ դարձել է հայկական բանահյուսության մաս: Նրա անունը կապված է Արարատ լեռան հետ:
Փառույր Սկայորդի, որին Խորենացին անվանում է առաջին թագավորը, ով պսակվել է միդիական թագավոր Կյուաքսարի կողմից մ.թ.ա. 7-րդ դարում:
Այս ժամանակաշրջանը, թեև առասպելական, արտացոլում է հայկական էթնիկ և քաղաքական ինքնության ձևավորման վաղ փուլերը, որոնք համընկնում են Ուրարտուի բարգավաճման հետ (մ.թ.ա. 9-6-րդ դարեր):
Հին Հայաստանի Տոհմեր. Երվանդունիներ և Արտաշեսյաններ (մ.թ.ա. 6-րդ դար – մ.թ. 52 թ.)
Երվանդունիներ (Օրոնտիդներ, մ.թ.ա. 401–200)
Ուրարտուի անկումից հետո (մ.թ.ա. 6-րդ դար) Հայաստանը հայտնվել է Աքեմենյան Պարսկաստանի տիրապետության տակ: Երվանդունիները, տեղական տոհմը, կառավարել են որպես սատրապներ, ապա՝ թագավորներ: Նրանց կառավարումը սկսվել է Երվանդ I Սակավակյացից, ով, հունական աղբյուրների համաձայն, մասնակցել է Քսերքսեսի արշավանքներին Հունաստանի դեմ: Երվանդունիներն ամրապնդել են հայկական պետականությունը՝ կառուցելով Արմավիր և Երվանդաշատ քաղաքները:
Նշանավոր ղեկավարներ՝
Երվանդ II (մ.թ.ա. 360–350) աչքի է ընկել Աքեմենյանների դեմ ապստամբությամբ:
Երվանդ IV (մ.թ.ա. 220–200) եղել է տոհմի վերջին թագավորը, տապալվել է Սելևկյանների կողմից:
Երվանդունիները հիմք են ստեղծել Մեծ Հայքի հետագա բարգավաճման համար:
Արտաշեսյաններ (մ.թ.ա. 189 – մ.թ. 52)
Սելևկյանների պարտությունից հետո (մ.թ.ա. 190) Հայաստանը անկախություն է ձեռք բերել Արտաշես I-ի գլխավորությամբ, ով հիմնել է Արտաշեսյան տոհմը: Նա կառուցել է Արտաշատ մայրաքաղաքը, ամրապնդել սահմանները և իրականացրել բարեփոխումներ, ներառյալ հողերի գույքագրումը:
Նշանավոր ղեկավարներ՝
Տիգրան II Մեծ (մ.թ.ա. 95–55)՝ հայոց ամենահայտնի թագավորը: Նա ընդարձակել է Մեծ Հայքի սահմանները՝ նվաճելով Սիրիան, Փյունիկիան և Պարթևաստանի մասեր: Նա հիմնել է Տիգրանակերտ մայրաքաղաքը, սակայն Հռոմի հետ պատերազմը (Լուկուլլոսի դեմ պարտություն մ.թ.ա. 69-ին) թուլացրել է Հայաստանը:
Արտավազդ II (մ.թ.ա. 55–34) փորձել է հավասարակշռել Հռոմի և Պարթևաստանի միջև, սակայն նրա աջակցությունը Մարկոս Անտոնիոսին հանգեցրել է գերության և մահապատժի:
Տիգրան IV և Էրատո (մ.թ.ա. 10 – մ.թ. 2) եղել են վերջին Արտաշեսյանները:
Մ.թ. 52-ին Արտաշեսյան տոհմը խորտակվել է, և Հայաստանը դարձել է Հռոմի ու Պարթևաստանի պայքարի ասպարեզ: Այս ժամանակաշրջանը նշանավորվել է մշակութային ծաղկումով և ազգային գիտակցության ամրապնդմամբ:
Արշակունիներ և Հռոմեա-Պարթևական ժամանակաշրջան (52–428 թթ.)
Արտաշեսյանների անկումից հետո իշխանությունը Հայաստանում անցել է Արշակունիներին՝ Պարթևական թագավորական տոհմի ճյուղին: Տրդատ I (61/66–75/88) հիմնել է տոհմը՝ Ներոնի հետ բանակցություններից հետո դառնալով Հռոմի վասալ:
Նշանավոր  ղեկավարներ՝
Տրդատ III (287–330) հայտնի է նրանով, որ 301 թվականին Հայաստանը առաջինն ընդունել է քրիստոնեությունը որպես պետական կրոն՝ Գրիգոր Լուսավորչի ջանքերով:
Խոսրով III Կոտակ (330–338) ամրապնդել է ներքին կայունությունը՝ հիմնելով Դվինը:
Տիրան (338–350) և Արշակ II (350–368) պայքարել են պարսկական ներխուժումների դեմ:
387 թվականին Հայաստանը բաժանվել է Հռոմի (Արևմտյան Հայաստան) և Պարսկաստանի (Արևելյան Հայաստան) միջև: 428 թվականին վերջին Արշակունի՝ Արտաշես IV-ը, տապալվել է, և Հայաստանը կորցրել է պետականությունը: Այնուամենայնիվ, Արշակունիներն ամրապնդել են քրիստոնեությունը և մշակութային ինքնությունը:
Միջնադարյան Թագավորություններ. Բագրատունիներ և Ռուբինյաններ (884–1375)
Բագրատունիներ (884–1045)
Արաբական տիրապետությունից հետո հայկական պետականությունը վերականգնվել է Աշոտ I Բագրատունու կողմից, ով 884 թվականին թագադրվել է որպես թագավոր: Բագրատունիները Անին դարձրել են մայրաքաղաք, որը հայտնի էր որպես «Հազար ու մեկ եկեղեցիների քաղաք»:
Նշանավոր ղեկավարներ՝
Աշոտ I (884–890) ստացել է թագը արաբական խալիֆայից և բյուզանդական կայսրից:
Սմբատ I (890–914) դիմակայել է արաբական ներխուժումներին:
Աշոտ II Երկաթ (914–928) հետ է վերցրել Անին:
Գագիկ I (989–1020) Բագրատունյաց Հայաստանը հասցրել է իր գագաթնակետին:
1045 թվականին Բյուզանդիան գրավել է Անին, որին հաջորդել են սելջուկների ներխուժումները:
Ռուբինյաններ և Կիլիկիայի Հայկական Թագավորություն (1080–1375)
Անիի անկումից հետո հայերը գաղթել են Կիլիկիա, որտեղ Ռուբեն I-ը 1080 թվականին հիմնել է իշխանություն, որը 1198 թվականին վերածվել է Հայկական Թագավորության Կիլիկիայում:
Հաշվետու ղեկավարներ՝
Լևոն II (1187–1219), թագադրվել է որպես Լևոն I՝ ամրապնդելով կապերը խաչակիրների հետ:
Հեթում I (1226–1270) դաշինք է կնքել մոնղոլների հետ:
Լևոն IV (1320–1342) փորձել է պահպանել անկախությունը:
1375 թվականին Կիլիկիան ընկել է մամլուքների ձեռքը:
Առանց Պետականության Ժամանակաշրջան. Մելիքներ և Օտար Տիրապետություն (1375–1828)
Կիլիկիայի անկումից հետո Հայաստանը բաժանվել է Օսմանյան կայսրության, Պարսկաստանի և այլ տերությունների միջև: Տեղական հայ իշխանները՝ մելիքները, պահպանել են սահմանափակ ինքնավարություն Սյունիքում, Արցախում և Զանգեզուրում:                    նշանավորբդեմքեր՝
Մելիք Շահնազար II (18-րդ դար) համագործակցել է պարսիկների հետ:
Դավիթ Բեկ (1722–1728) գլխավորել է ապստամբություն Սյունիքում:
Մխիթար Սպարապետ շարունակել է Դավիթ Բեկի պայքարը:
Հայաստանը Ռուսական Կայսրությունում և ԽՍՀՄ-ում (1828–1991)
Ռուսական Կայսրություն (1828–1917)
1828 թվականին Արևելյան Հայաստանը միացել է Ռուսական կայսրությանը: Կարևոր դեմքեր՝
Ներսես V Աշտարակեցի (1843–1857) նպաստել է հայկական դպրոցների բացմանը:
Միքայել Նալբանդյան (1829–1866) դրել է հայ ազգայնականության գաղափարական հիմքը:
Առաջին Հանրապետություն (1918–1920)
1918 թվականին Հայաստանը հռչակել է անկախություն: Արամ Մանուկյանը կազմակերպել է Երևանի պաշտպանությունը, իսկ Ալեքսանդր Խատիսովը և Հովհաննես Քաջազնունին ղեկավարել են հանրապետությունը: 1920 թվականին Հայաստանը խորհրդայնացվել է:
Խորհրդային Հայաստան (1920–1991)
ԽՍՀՄ-ում Հայաստանը դարձել է զարգացած հանրապետություն: Կարևոր ղեկավարներ՝
Աղասի Խանջյան (1930–1936) նպաստել է արդյունաբերացմանը:
Գրիգոր Հարությունյան (1972–1988) ղեկավարել է տնտեսական և մշակութային աճի ժամանակաշրջանը:
Ժամանակակից Հայաստան. Անկախությունից մինչև Փաշինյան (1991–ներկա)
Առաջին Նախագահներ (1991–2018)
1991 թվականին Հայաստանը անկախություն է ձեռք բերել: Լևոն Տեր-Պետրոսյանը (1991–1998) ղեկավարել է Ղարաբաղյան պատերազմի ժամանակ: Ռոբերտ Քոչարյանը (1998–2008) և Սերժ Սարգսյանը (2008–2018) ամրապնդել են պետական կառույցները, բայց մեղադրվել են կոռուպցիայի մեջ:
Նիկոլ Փաշինյան (2018–ներկա)
2018 թվականին Նիկոլ Փաշինյանը «Թավշյա հեղափոխությամբ» իշխանության է եկել: Նրա ձեռքբերումները ներառում են մամուլի ազատության բարելավումը և առողջապահության բարեփոխումները: Սակայն 2020 թվականի Երկրորդ Ղարաբաղյան պատերազմում պարտությունը հանգեցրել է քննադատությունների: 2021 թվականին նա հաղթել է ընտրություններում՝ պահպանելով իշխանությունը:
Եզրակացություն
Հայաստանի ղեկավարների պատմությունը խիզախության, ողբերգությունների և անկախության ձգտման խճանկար է: Հայկ Նահապետից մինչև Նիկոլ Փաշինյան՝ յուրաքանչյուր ղեկավար արտացոլել է իր ժամանակի մարտահրավերները: Հայաստանը, չնայած կորուստներին, պահպանել է իր յուրահատուկ ինքնությունը և շարունակում է իր ճանապարհը:              

Rulers of Armenia: From Hayk Nahapet to Nikol Pashinyan
A Blazing Legacy: The Rulers of Armenia from Hayk Nahapet to Nikol Pashinyan
The history of Armenia spans millennia, and its leaders—from the legendary Hayk Nahapet to the contemporary politician Nikol Pashinyan—have played a pivotal role in shaping national identity, statehood, and culture. This article thoroughly examines Armenia’s rulers, covering their eras, achievements, and challenges.
Legendary Patriarchs: Hayk Nahapet and the Haykids (Pre-6th Century BC)
Armenian tradition, as chronicled in Movses Khorenatsi’s History of Armenia, begins with Hayk Nahapet, the founder of the Armenian people and state. According to legend, Hayk, a descendant of Noah, lived around 2492 BC. He rebelled against the Babylonian tyrant Bel and won the Battle of Dyutsaznamart (Hayots Dzor), marking the foundation of the Armenian state and the city of Haykashen (later Armavir). Hayk is regarded as the patriarch of the Haykazuni dynasty, and his name became a symbol of Armenian independence. His descendants, the Haykids, ruled as semi-mythical kings.
Key figures:
Aram, son of Arma, described by Khorenatsi as the first unifier of Armenians. His name is linked to the origin of “Armenia” in Assyrian and Greek sources. Aram may correspond to Urartian king Aramu (9th century BC).
Ara the Beautiful, Aram’s son, whose tragic love story with Assyrian queen Semiramis became part of Armenian folklore. His name is tied to Mount Ararat.
Paruyr Skayordi, named by Khorenatsi as the first crowned king under Median king Cyaxares in the 7th century BC.
This period, though mythical, reflects the early formation of Armenian ethnic and political identity, coinciding with the rise of Urartu (9th–6th centuries BC).
Ancient Armenian Dynasties: Orontids and Artaxiads (6th Century BC – 52 AD)
Orontids (401–200 BC)
After Urartu’s fall, Armenia came under Achaemenid Persian rule. The Orontids, a local dynasty, governed as satraps and later kings. Their rule began with Orontes I Sakavandya, who, per Greek sources, joined Xerxes’ campaigns against Greece. The Orontids strengthened Armenian statehood, building cities like Armavir and Yervandashat.
Key rulers:
Orontes II (c. 360–350 BC) led a revolt against the Achaemenids.
Orontes IV (c. 220–200 BC), the last Orontid king, was overthrown by the Seleucids.
The Orontids laid the groundwork for the later rise of Greater Armenia.
Artaxiads (189 BC – 52 AD)
After the Seleucid defeat by Rome in 190 BC, Armenia gained independence under Artaxias I, founder of the Artaxiad dynasty. He built the capital Artaxata, fortified borders, and implemented reforms, including a land census.
Key rulers:
Tigranes II the Great (95–55 BC), Armenia’s most famous king, expanded Greater Armenia’s borders, conquering Syria, Phoenicia, and parts of Parthia. He founded Tigranocerta but lost to Rome’s Lucullus in 69 BC.
Artavasdes II (55–34 BC) balanced Rome and Parthia but was captured and executed for supporting Mark Antony.
Tigranes IV and Erato (c. 10 BC – 2 AD) were the last Artaxiads.
By 52 AD, the Artaxiad dynasty fell, and Armenia became a battleground for Rome and Parthia. This era saw cultural flourishing and strengthened national consciousness.
Arsacids and the Romano-Parthian Period (52–428 AD)
After the Artaxiads, power passed to the Arsacids, a branch of the Parthian royal family. Tiridates I (61/66–75/88) founded the dynasty after negotiations with Nero, becoming a Roman vassal.
Key rulers:
Tiridates III (287–330) made Armenia the first state to adopt Christianity in 301, thanks to Gregory the Illuminator.
Khosrov III Kotak (330–338) stabilized the kingdom and founded Dvin.
Tiran (338–350) and Arshak II (350–368) resisted Persian invasions.
In 387, Armenia was divided between Rome (Western Armenia) and Persia (Eastern Armenia). In 428, the last Arsacid, Artashes IV, was deposed, ending Armenian statehood. The Arsacids solidified Christianity and cultural identity.
Medieval Kingdoms: Bagratids and Rubenids (884–1375)
Bagratids (884–1045)
After centuries of Arab rule, Armenian statehood was restored by Ashot I Bagratuni, crowned king in 884. The Bagratids made Ani their capital, known as the “city of a thousand and one churches.”
Key rulers:
Ashot I (884–890) received crowns from the Arab caliph and Byzantine emperor.
Smbat I (890–914) resisted Arab invasions.
Ashot II the Iron (914–928) recaptured Ani.
Gagik I (989–1020) brought Bagratid Armenia to its zenith.
In 1045, Byzantium annexed Ani, followed by Seljuk invasions.
Rubenids and Cilician Armenia (1080–1375)
After Ani’s fall, Armenians migrated to Cilicia, where Ruben I founded a principality in 1080, which became the Armenian Kingdom of Cilicia in 1198.
Key rulers:
Levon II (1187–1219), crowned Levon I, allied with Crusaders.
Hetoum I (1226–1270) formed an alliance with the Mongols.
Levon IV (1320–1342) struggled to maintain independence.
In 1375, Cilicia fell to the Mamluks.
Period Without Statehood: Meliks and Foreign Rule (1375–1828)
After Cilicia’s fall, Armenia was divided among the Ottoman Empire, Persia, and others. Local Armenian lords, meliks, maintained limited autonomy in Syunik, Artsakh, and Zangezur.
Key figures:
Melik Shahnazar II (18th century) collaborated with Persians.
David Bek (1722–1728) led a rebellion in Syunik.
Mkhitar Sparapet continued David Bek’s struggle.
Armenia in the Russian Empire and USSR (1828–1991)
Russian Empire (1828–1917)
Eastern Armenia joined Russia in 1828. Key figures:
Nerses V Ashtaraketsi (1843–1857) promoted Armenian schools.
Mikayel Nalbandian (1829–1866) laid the ideological foundation for nationalism.
First Republic (1918–1920)
Armenia declared independence in 1918. Aram Manukian organized Yerevan’s defense, while Alexander Khatisov and Hovhannes Kajaznuni led the republic. It was Sovietized in 1920.
Soviet Armenia (1920–1991)
In the USSR, Armenia became a developed republic. Key leaders:
Aghasi Khanjian (1930–1936) advanced industrialization.
Grigor Harutyunyan (1972–1988) oversaw economic and cultural growth.
Modern Armenia: From Independence to Pashinyan (1991–Present)
Early Presidents (1991–2018)
Armenia gained independence in 1991. Levon Ter-Petrosyan (1991–1998) led during the Karabakh War. Robert Kocharyan (1998–2008) and Serzh Sargsyan (2008–2018) strengthened institutions but faced corruption allegations.
Nikol Pashinyan (2018–Present)
In 2018, Nikol Pashinyan led the Velvet Revolution, becoming prime minister. His reforms include press freedom and healthcare improvements. However, the 2020 Second Karabakh War loss sparked criticism. He won re-election in 2021.
Conclusion
The history of Armenia’s rulers is a mosaic of valor, tragedy, and the pursuit of independence. From Hayk Nahapet to Nikol Pashinyan, each leader faced unique challenges. Armenia continues its journey, rooted in its rich heritage.

Правители Армении: от Гайка Наапета до Никола Пашиняна
История Армении охватывает тысячелетия, от легендарных патриархов до современных политических лидеров. Каждый период армянской государственности формировался под влиянием уникальных исторических, культурных и геополитических обстоятельств. Эта статья подробно рассматривает правителей Армении от мифического Гайка Наапета до действующего премьер-министра Никола Пашиняна, выделяя ключевые династии, события и достижения каждого периода.
Легендарные патриархи: Гайк Наапет и Айкиды (до 6 века до н. э.)
Армянская традиция, изложенная в «Истории Армении» Мовсеса Хоренаци, начинается с Гайка Наапета (Айка), считающегося основателем армянского народа. Согласно преданию, Гайк был потомком Ноя и жил около 2492 года до н. э. Он поднял восстание против вавилонского тирана Бэла, одержав победу в битве при Дюцазнамарте (Айоц Дзор). Эта победа, по легенде, ознаменовала основание армянского государства и города Айкашен (позже Армавир). Гайк считается патриархом династии Айказуни, а его имя стало символом армянской независимости. Его потомки, Айкиды, правили как полумифические цари, о которых сохранилось мало исторических данных, но их роль в армянской идентичности огромна.
Ключевыми фигурами этого периода являются:
Арам, сын Армы, которого Хоренаци описывает как первого объединителя армян. Его имя связывают с названием «Армения» в ассирийских и греческих источниках. Арам, возможно, имеет параллели с урартским царём Араму, правившим в 9 веке до н. э.
Ара Прекрасный, сын Арама, чья трагическая история о любви с ассирийской царицей Семирамидой и гибели в бою стала частью армянского фольклора. Его имя связано с горой Арарат, символом армянской культуры.
Паруйр Скайорди, которого Хоренаци называет первым царём, коронованным мидийским царём Киаксаром в 7 веке до н. э. Это указывает на переход от мифологии к исторической реальности, связанной с Урарту и Мидией.
Этот период, хотя и окутан мифами, отражает ранние этапы формирования армянской этнической и политической идентичности, совпадающие с расцветом Урарту (9–6 века до н. э.), которое многие историки считают предшественником армянской государственности.
Династии Древней Армении: Ервандуни и Арташесиды (6 век до н. э. – 52 год н. э.)
Ервандуни (Оронтиды, 401–200 годы до н. э.)
После падения Урарту в 6 веке до н. э. Армения попала под власть Ахеменидской Персии. Ервандуни, местная династия, правили как сатрапы, а затем как цари. Их правление началось с Ерванда I Сакравандя, который, по греческим источникам, участвовал в походах Ксеркса против Греции. Ервандуни укрепляли армянскую государственность, строя города, такие как Армавир и Ервандашат.
Ключевые правители:
Ерванд II (ок. 360–350 годы до н. э.) прославился как лидер восстания против Ахеменидов, что подчёркивает стремление к независимости.
Ерванд IV (ок. 220–200 годы до н. э.) был последним царём династии, свергнутым Селевкидами после ослабления армянской автономии.
Ервандуни заложили основы для последующего возвышения Великой Армении, развивая административные структуры и укрепляя связи с соседними державами.
Арташесиды (189 год до н. э. – 52 год н. э.)
После поражения Селевкидов от Рима в 190 году до н. э. Армения обрела независимость под руководством Арташеса I, основателя династии Арташесидов. Арташес построил новую столицу – Арташат, укрепил границы и провёл реформы, включая земельную перепись. Его правление стало началом «золотого века» Великой Армении.
Ключевые правители:
Тигран II Великий (95–55 годы до н. э.) – самый известный армянский царь. Он расширил границы Великой Армении от Средиземного моря до Каспия, завоевав Сирию, Финикию и части Парфии. Тигран основал новую столицу – Тигранакерт – и сделал Армению региональной сверхдержавой. Однако его противостояние с Римом, особенно с полководцем Лукуллом, привело к поражению в 69 году до н. э. при Тигранакерте, после чего Армения стала зависимой от Рима.
Артавазд II (55–34 годы до н. э.) пытался балансировать между Римом и Парфией, но его поддержка Марка Антония привела к пленению и казни.
Тигран IV и Эрато (ок. 10 года до н. э. – 2 год н. э.) были последними Арташесидами, правившими в условиях римско-парфянских интриг.
К 52 году н. э. династия Арташесидов угасла, а Армения стала ареной борьбы между Римом и Парфией. Этот период ознаменовался культурным расцветом, развитием письменности (создание армянского алфавита Месропом Маштоцем в 405 году произошло позже, но корни армянской письменной традиции уходят в эту эпоху) и укреплением национального самосознания.
Аршакиды и римско-парфянский период (52–428 годы)
После падения Арташесидов власть в Армении перешла к Аршакидам, парфянской династии, которая правила в условиях постоянного давления Рима и Парфии. Трдат I (61/66–75/88 годы) стал основателем династии после переговоров с Нероном, закрепивших его статус римского вассала. Его правление ознаменовало начало сложной политики балансирования между двумя империями.
Ключевые правители:
Трдат III (287–330 годы) вошёл в историю как царь, при котором Армения в 301 году первой в мире официально приняла христианство как государственную религию благодаря усилиям Григория Просветителя. Это событие стало поворотным, укрепив армянскую идентичность и заложив основы Армянской Апостольской церкви.
Хосров III Котак (330–338 годы) укрепил внутреннюю стабильность, основав город Двин, который позже стал новой столицей.
Тиран (338–350 годы) и Аршак II (350–368 годы) боролись с персидскими вторжениями, но их правление было омрачено предательствами и войнами.
В 387 году Армения была разделена между Римом (Западная Армения) и Персией (Восточная Армения). В 428 году последний Аршакид, Арташес IV, был свергнут персами, и Армения утратила государственность. Несмотря на это, Аршакиды оставили глубокий след, укрепив христианство и культурную самобытность.
Средневековые царства: Багратиды и Рубениды (884–1375 годы)
Багратиды (884–1045 годы)
После веков арабского владычества армянская государственность возродилась благодаря Ашоту I Багратуни, который в 884 году был коронован как царь. Династия Багратидов восстановила независимость Великой Армении, сделав столицей город Ани, прозванный «городом тысячи и одной церкви».
Ключевые правители:
Ашот I (884–890 годы) получил корону от арабского халифа и византийского императора, укрепив дипломатические связи. Его правление заложило основы для культурного и экономического возрождения.
Смбат I (890–914 годы) столкнулся с арабскими вторжениями, но сохранил независимость ценой больших потерь.
Ашот II Железный (914–928 годы) отбил арабские атаки и вернул Ани, став символом армянского сопротивления.
Гагик I (989–1020 годы) довёл Багратидскую Армению до пика могущества. Ани стал центром архитектуры, искусства и торговли, соперничавшим с Константинополем.
В 1045 году Византия аннексировала Ани, а затем город пал под ударами сельджуков. Багратиды утратили власть, но их наследие – архитектура Ани, рукописная традиция и укрепление христианства – сохранилось.
Рубениды и Киликийская Армения (1080–1375 годы)
После падения Багратидов многие армяне мигрировали в Киликию, где в 1080 году Рубен I основал княжество, превратившееся в 1198 году в Армянское царство Киликии. Это государство стало важным центром армянской культуры и связующим звеном между Европой и Востоком.
Ключевые правители:
Левон II (1187–1219 годы), коронованный как Левон I, укрепил связи с крестоносцами и германским императором, получив королевский титул. Киликия стала морской и торговой державой.
Хетум I (1226–1270 годы) заключил союз с монголами, что временно защитило Киликию от внешних угроз.
Левон IV (1320–1342 годы) пытался сохранить независимость в условиях давления мамлюков и внутренних конфликтов.
В 1375 году Киликийское царство пало под ударами мамлюков, и Армения вновь утратила государственность. Киликия оставила богатое наследие в виде рукописной традиции, архитектуры и дипломатических связей с Европой.
Период без государственности: мелики и иностранное владычество (1375–1828 годы)
После падения Киликии Армения оказалась разделена между Османской империей, Персией и другими державами. Местные армянские правители, известные как мелики, сохраняли ограниченную автономию в горных регионах, таких как Сюник, Арцах и Зангезур.
Ключевые фигуры:
Мелик Шахназар II (18 век) из Гегаркуника сотрудничал с персидскими властями, но сохранял армянскую идентичность.
Давид-Бек (1722–1728 годы) возглавил восстание в Сюнике против османских и персидских сил, став символом сопротивления.
Мхитар Спарапет продолжил борьбу Давида-Бека, но был убит в 1730 году.
В этот период армянская элита, включая католикосов Эчмиадзина, играла ключевую роль в сохранении культуры и религии. В 18 веке армянские общины в диаспоре (Константинополь, Венеция, Индия) начали развивать идею национального возрождения.
Армения в составе Российской империи и СССР (1828–1991 годы)
Российская империя (1828–1917)
После русско-персидской войны 1826–1828 годов Восточная Армения вошла в состав Российской империи по Туркманчайскому договору. Это принесло стабильность, но армянское самоуправление было ограничено.
Ключевые фигуры:
Нерсес V Аштаракеци, католикос (1843–1857), способствовал открытию армянских школ и развитию просвещения.
Микаэл Налбандян (1829–1866), писатель и революционер, заложил идеологическую основу армянского национализма.
В Западной Армении, под османским владычеством, армяне подвергались дискриминации, а в 1894–1896 и 1915 годах стали жертвами массовых погромов и Геноцида армян.
Первая Республика Армения (1918–1920)
После распада Российской империи Армения провозгласила независимость 28 мая 1918 года. Арам Манукян стал фактическим лидером республики, организовав оборону Еревана. Александр Хатисов (премьер-министр в 1918–1919 годах) и Ованес Каджазнуни боролись за выживание республики в условиях войны с Турцией и экономического кризиса. В 1920 году Армения была советизирована.
Советская Армения (1920–1991)
В составе СССР Армения стала одной из развитых республик. Ключевые лидеры:
Агаси Ханджян (1930–1936), первый секретарь, способствовал индустриализации и развитию культуры, но был убит в ходе сталинских репрессий.
Григор Арутюнян (1972–1988) руководил республикой в период экономического роста и культурного возрождения.
Советский период принёс индустриализацию, урбанизацию и развитие науки, но сопровождался политическими репрессиями и подавлением национализма.
Современная Армения: от независимости до Пашиняна (1991–н.в.)
Первые президенты (1991–2018)
В 1991 году Армения обрела независимость. Левон Тер-Петросян (1991–1998) стал первым президентом, руководившим страной во время Карабахской войны (1988–1994), завершившейся победой армянских сил. Его политика экономических реформ вызвала протесты, и в 1998 году он ушёл в отставку.
Роберт Кочарян (1998–2008) укрепил экономику и государственные институты, но его правление сопровождалось обвинениями в коррупции и подавлении оппозиции. Серж Саргсян (2008–2018) продолжил курс Кочаряна, но столкнулся с протестами из-за экономического неравенства и конституционных изменений, усиливших его власть.
Никола Пашинян (2018–н.в.)
В 2018 году Никол Пашинян, лидер оппозиции, возглавил «Бархатную революцию», вынудив Саргсяна уйти в отставку. Пашинян стал премьер-министром, обещая демократические реформы, борьбу с коррупцией и экономический рост. Его достижения включают:
Улучшение свободы прессы и интернета.
Введение бесплатного здравоохранения для детей до 18 лет.
Укрепление демократических институтов.
Однако его правление вызвало споры, особенно после поражения во Второй Карабахской войне 2020 года, приведшего к потере части территорий Арцаха. Это спровоцировало протесты и политический кризис. В 2021 году Пашинян подал в отставку, но победил на досрочных выборах, сохранив пост. Его политика остаётся предметом ожесточённых дебатов, особенно в контексте отношений с Азербайджаном, Турцией и Россией.
Заключение
История армянских правителей – это мозаика героизма, трагедий и стремления к независимости. От мифического Гайка Наапета, заложившего основы нации, до Никола Пашиняна, управляющего современной Арменией в сложной геополитической обстановке, каждый лидер отражал вызовы своего времени. Армения, несмотря на потери и испытания, сохранила уникальную идентичность, опираясь на богатое культурное и историческое наследие. Сегодня страна стоит на перепутье, и её будущее зависит от способности лидеров и народа объединиться перед лицом новых вызовов.

Ապրիլի 26, 1856, Մանհեյմ, Գերմանիա- ծնվել է  Հենրի Մորգենթաուն՝ ամերիկացի դիվանագետ հայերի և արդարության պաշտպան։

Հայտնի է իր անխոնջ պայքարով Հայոց Ցեղասպանության ճանաչման և դրա զոհերի հիշատակի համար: Ծնվելով գերմանական հրեական ընտանիքում՝ նա երիտասարդ տարիքում գաղթեց ԱՄՆ, որտեղ կերտեց փայլուն կարիերա որպես իրավաբան, գործարար և դիվանագետ: 1913-1916 թվականներին նա ծառայեց որպես ԱՄՆ դեսպան Օսմանյան կայսրությունում: Այդ ժամանակ նա ականատես եղավ հայ ժողովրդի դեմ իրականացվող սարսափելի ոճրագործություններին: 
Հենրի Մորգենթաուն ոչ միայն փաստագրեց Հայոց Ցեղասպանության վայրագությունները, այլև ակտիվորեն աշխատեց միջազգային հանրության ուշադրությունը դրանց վրա հրավիրելու համար: Նրա «Դեսպան Մորգենթաուի պատմությունը» գիրքը դարձավ կարևոր վկայություն՝ բացահայտելով Օսմանյան կայսրության կողմից հայերի նկատմամբ իրականացված բռնությունները: Նա նաև նպաստեց փրկարարական ջանքերին՝ օգնելով հազարավոր հայերի փախչել վտանգից: 
Մորգենթաուի ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել մարդկանց պայքարել արդարության և ճշմարտության համար: Նրա կյանքը վկայություն է այն բանի, որ մեկ մարդու ձայնը կարող է փոխել պատմության ընթացքը: 

Генри Моргентау — Голос Справедливости Против Геноцида Армян
Дата и место рождения: 26 апреля 1856, Мангейм, Германия — выдающийся американский дипломат, юрист и борец за права человека, стал символом борьбы за признание Геноцида армян. Родившись в немецкой еврейской семье, он эмигрировал в США в юности, где построил успешную карьеру в юриспруденции, бизнесе и дипломатии. С 1913 по 1916 год Моргентау занимал пост посла США в Османской империи, где стал свидетелем ужасающих преступлений против армянского народа. 
Не ограничиваясь ролью наблюдателя, Моргентау активно документировал зверства Геноцида армян и добивался привлечения внимания мировой общественности к этой трагедии. Его книга «История посла Моргентау» стала ключевым свидетельством, разоблачающим насилие, совершенное Османской империей против армян. Он также организовывал гуманитарные усилия, помогая тысячам армян спастись от гибели. 
Наследие Моргентау продолжает вдохновлять борцов за справедливость. Его жизнь доказывает, что голос одного человека способен изменить ход истории. 

Henry Morgenthau — A Voice for Justice Against the Armenian Genocide
Date and Place of Birth: April 26, 1856, Mannheim, Germany- an eminent American diplomat, lawyer, and human rights advocate, became a beacon of hope in the fight for recognition of the Armenian Genocide. Born into a German Jewish family, he immigrated to the United States in his youth, where he forged a distinguished career in law, business, and diplomacy. Serving as the U.S. Ambassador to the Ottoman Empire from 1913 to 1916, Morgenthau witnessed firsthand the horrific atrocities committed against the Armenian people. 
Far more than a passive observer, Morgenthau meticulously documented the brutalities of the Armenian Genocide and worked tirelessly to bring international attention to the crisis. His book, Ambassador Morgenthau’s Story, remains a pivotal testimony, exposing the violence perpetrated by the Ottoman Empire against Armenians. He also played a crucial role in humanitarian efforts, aiding thousands of Armenians in their escape from danger. 
Morgenthau’s legacy continues to inspire those who champion justice and truth. His life stands as a testament to the power of one individual’s voice to alter the course of history.