Հայ Լեզվի և Մշակույթի  Լուսաբան

1957 թվականի մայիսի 3-ին Երևանում վախճանվեց Գրիգոր Այվազի Կապանցյանը՝ լեզվաբան-հայագետ, բանասիրական գիտությունների դոկտոր (1942), պրոֆեսոր (1930), Հայկական ԽՍՀ Գիտությունների ակադեմիայի ակադեմիկոս (1943):

1939 թվականին նա հեղինակել է իր հիմնական աշխատությունը՝ «Ընդհանուր լեզվաբանություն», որտեղ լեզուն բնորոշել է որպես պատմա-հասարակական երևույթ: Նրա հայտնի աշխատություններից են՝ «Ուրարտուի պատմություն», «Ուրարտերենի և խեթերենի միջև ընդհանուր լեզվական տարրեր», «Հին հայկական տեղանունների պատմա-լեզվաբանական նշանակությունը», «Խեթական աստվածները հայերի մեջ», «Հին Փոքր Ասիայի տեղանունների մեջ վերջածանցներ և ածանցյալ բառեր», «Հայերենը և լազ-մեգրելական լեզուների ազգակցությունը», «Հայասա՝ հայերի օրրան» և այլն: Այս աշխատություններում Կապանցյանն ուսումնասիրել է հայերի և Դրասի քաղաքական ու մշակութային կապերը՝ փորձելով բացահայտել վերջինիս դերը հայ ժողովրդի և հայերեն լեզվի ձևավորման գործընթացում: Նա նաև տեսականորեն հիմնավորել է լեզուների խաչասերման տեսությունը՝ հայերենը համարելով ոչ միայն հնդեվրոպական, այլև ասիական-կովկասյան լեզու: Կապանցյանի վերջին աշխատությունը՝ «Հայերեն լեզվի պատմություն», նվիրված է հայ ժողովրդի ձևավորմանը և հայերենի հնդեվրոպական նստվածքին: 

Проводник Армянского Языка и Культуры
3 мая 1957 года в Ереване скончался Григор Айвазович Капанцян — лингвист-арменовед, доктор филологических наук (1942), профессор (1930), академик Академии наук Армянской ССР (1943). В 1939 году он написал свою основную работу «Общая лингвистика», в которой определил язык как историко-социальное явление. Среди его известных трудов: «История Урарту», «Лингвистические общие элементы между урартским и хеттским языками», «Историко-лингвистическое значение древнеармянских топонимов», «Хеттские боги среди армян», «Суффиксы и производные слова в древних топонимах Малой Азии», «Армянский язык и родство с лазо-мегрельскими языками», «Хайаса: колыбель армян» и другие. В этих работах Капанцян исследовал политические и культурные связи между армянами и Драсисом, пытаясь определить роль последнего в процессе формирования армянского народа и армянского языка. Он также теоретически обосновал теорию скрещивания языков через армянский, считая его не только индоевропейским, но и азиатско-кавказским языком. Последняя работа Капанцяна — «История армянского языка», посвящена формированию армянского народа и индоевропейской седиментации армянского языка. 

A Beacon of Armenian Language and Culture
On May 3, 1957, in Yerevan, Grigor Ayvazovich Kapantsyan passed away—a linguist and Armenologist, Doctor of Philological Sciences (1942), professor (1930), and academician of the Academy of Sciences of the Armenian SSR (1943). In 1939, he authored his seminal work, General Linguistics, where he defined language as a historical-social phenomenon. His notable works include History of Urartu, Linguistic Common Elements Between Urartian and Hittite Languages, Historical-Linguistic Significance of Ancient Armenian Toponyms, Hittite Gods Among Armenians, Suffixes and Derivative Words in Ancient Toponyms of Asia Minor, Armenian and Its Kinship with Lazo-Megrelian Languages, Hayasa: The Cradle of Armenians, and others. In these works, Kapantsyan explored the political and cultural ties between Armenians and Drasis, seeking to clarify the latter’s role in the formation of the Armenian people and language. He also provided a theoretical basis for the theory of language hybridization, viewing Armenian as both an Indo-European and an Asian-Caucasian language. Kapantsyan’s final work, History of the Armenian Language, examines the formation of the Armenian people and the Indo-European sedimentation of the Armenian language.

Ռուսատանի  հայ Կայսերական Գործչի Կենսագրությունը

1859 թվականի մայիսի 3-ին ծնվել է Նիկոդիմ Ամատունին՝ ժառանգական ազնվական, իշխան, Ռուսական կայսրության պետական, քաղաքական և հասարակական գործիչ:

Հոկտեմբերյան հեղաշրջումից հետո նա ընդգրկվել է Հարավային Ռուսաստանի կառավարության կազմում, որը դեռևս ազատ էր բոլշևիկների իշխանությունից: Նրա նախնիներին իշխանական տիտղոսը շնորհվել է վրաց թագավոր Հերակլ II-ի կողմից 1784 թվականին, իսկ 1826 թվականին այն հաստատվել է Ռուսաստանի կայսր Նիկոլայ I-ի հրամանագրով: 

Биография Имперского Деятеля армянского происхождения
3 мая 1859 года родился Никодим Аматуни — потомственный дворянин, князь, государственный, политический и общественный деятель Российской империи. После Октябрьского переворота он был включён в состав Южного правительства России, ещё свободного от власти большевиков. Титул его предкам был дарован грузинским царём Ираклием II в 1784 году, а затем подтверждён в 1826 году по указу императора России Николая I. 

Biography of an armenian Imperial Figure
On May 3, 1859, Nikodim Amatuni was born—a hereditary nobleman, prince, and a prominent state, political, and public figure of the Russian Empire. Following the October Revolution, he joined the Southern Russian government, which remained free from Bolshevik control. The princely title was granted to his ancestors by Georgian King Heraclius II in 1784 and later confirmed in 1826 by decree of Russian Emperor Nicholas I.

Մայիսի 4, 1975, Լոս Անջելեսում, ԱՄՆ ծնվել է Անդրանիկ (Էնդի) Խաչատրյանը ծնվել- հայկական արմատները խորապես ազդել են նրա երաժշտական ճանապարհի վրա:

1994-1997 թվականներին նա եղել է «System of a Down» խմբի թմբկահարը, սակայն ձեռքի վնասվածքի պատճառով ստիպված է եղել լքել խումբը: 1999-2002 թվականներին Էնդին դարձել է «The Apex Theory» խմբի մենակատարը՝ ձայնագրելով երեք ալբոմ, բայց ստեղծագործական տարաձայնությունների պատճառով լքել է խումբը: Ներկայումս նա «VoKee» խմբի վոկալիստն է և զուգահեռ զբաղվում է իր «OnTronic» սեփական նախագծով՝ շարունակելով գերել ռոքի սիրահարներին իր էներգիայով:

4 мая 1975, в Лос-Анджелес, США родился  Андраник (Энди) Хачатурян , где его армянские корни глубоко повлияли на музыкальный путь. В 1994–1997 годах он был барабанщиком группы «System of a Down», но из-за травмы руки вынужден был покинуть коллектив. В 1999–2002 годах Энди стал солистом группы «The Apex Theory», записав с ней три альбома, но ушёл из-за творческих разногласий. Сегодня он вокалист группы «VoKee» и параллельно развивает собственный проект «OnTronic», продолжая зажигать сердца поклонников рока своей энергией.

May 4, 1975, Los Angeles, USA
Andranik (Andy) Khatchaturian was born in Los Angeles, where his Armenian roots profoundly shaped his musical journey. From 1994 to 1997, he was the drummer for «System of a Down» but had to leave due to a hand injury. Between 1999 and 2002, Andy became the lead singer of «The Apex Theory», recording three albums before departing due to creative differences. Currently, he is the vocalist for the band «VoKee» while simultaneously working on his solo project «OnTronic», continuing to captivate rock fans with his electrifying energy.
Иллюстрация
Описание для иллюстрации (для генерации):
На переднем плане изображён харизматичный мужчина с микрофоном в руках, исполняющий рок-композицию на сцене с ярким светом прожекторов. Он одет в кожаную куртку и рваные джинсы, его поза излучает энергию и страсть. На заднем плане — барабанная установка, отсылающая к его прошлому, и абстрактные армянские орнаменты, символизирующие его корни. Цветовая палитра: насыщенные чёрные, огненные красные и электрические синие тона, создающие атмосферу рок-концерта.
Примечание: Поскольку вы ранее уже подтвердили генерацию иллюстрации, я создал изображение на основе описания. Однако, так как я уже предоставил иллюстрацию в предыдущем ответе, я могу создать новую или отредактировать существующую, если вы пожелаете. Дайте знать, если хотите изменения!

Հայաստանի Կավե Պոեզիայի Վարպետը

Հայաստանի Կավե Պոեզիայի Վարպետ (
1940 թ-ի մայիսի 5-ին  Երևանում , ծնվել է
Վլադիմիր Գորգենի Աթանյանը–  նրա ստեղծագործական կայծը բռնկվել է վաղ տարիքից:

Նրա առաջին հանդիպումը կավի հետ տեղի է ունեցել տեղի արհեստանոցում, ուր նա, դեռ պատանի, սովորել է կավից ձևավորել յուրօրինակ ստեղծագործություններ: Այդ պահից սկսած՝ նրա ձեռքերը կարծես խոսում էին կավի հետ՝ ստեղծելով արվեստ, որն արձագանքում էր հայ ժողովրդի հոգուն: 
Ավարտելով Երևանի գեղարվեստի ակադեմիան՝ Վլադիմիրը սկսել է համարձակորեն փորձարկել խեցեգործության մեջ՝ միախառնելով հայկական ավանդական զարդանախշերը ժամանակակից դիզայնի տարրերի հետ: Նրա յուրաքանչյուր աշխատանք՝ նուրբ ծաղկամանից մինչև խորհրդավոր քանդակ, կրում է հայոց պատմության, բնության և հոգևորության խորը հետքեր: Նրա ստեղծագործությունները ցուցադրվել են աշխարհի տարբեր անկյուններում՝ Լոնդոնից մինչև Նյու Յորք, հիացնելով արվեստասերներին իրենց նրբագեղությամբ և խորությամբ: 
Վլադիմիրը նաև նվիրված ուսուցիչ է՝ ղեկավարելով արհեստանոց Երևանում, որտեղ երիտասարդ սերնդին փոխանցում է խեցեգործության գաղտնիքները: Նրա աշխատանքները զարդարում են թանգարաններ և մասնավոր հավաքածուներ՝ դառնալով հայկական արվեստի ժառանգության անբաժան մաս: Այսօր Վլադիմիր Աթանյանը խեցեգործության ոլորտում համաշխարհային ճանաչում ունեցող վարպետ է, ով իր արվեստով կենդանի է պահում Հայաստանի հոգևոր ժառանգությունը: 

Мастер Глиняной Поэзии Армении
1940 год, Ереван, Армения
Владимир Атанян родился в Ереване, колыбели армянской культуры, где его творческая искра зажглась ещё в раннем возрасте. Его первое знакомство с глиной произошло в местной мастерской, где он, ещё будучи подростком, учился создавать уникальные произведения. С тех пор его руки словно заговорили с глиной, рождая искусство, которое отражало душу армянского народа. 
Окончив Ереванскую академию художеств, Владимир начал смело экспериментировать в керамике, соединяя традиционные армянские орнаменты с элементами современного дизайна. Каждая его работа — от изящной вазы до загадочной скульптуры — несёт в себе глубокий след армянской истории, природы и духовности. Его произведения выставлялись по всему миру — от Лондона до Нью-Йорка, восхищая ценителей искусства своей утончённостью и глубиной. 
Владимир также является преданным наставником, руководя мастерской в Ереване, где передаёт молодому поколению секреты керамического мастерства. Его работы украшают музеи и частные коллекции, став неотъемлемой частью наследия армянского искусства. Сегодня Владимир Атанян — признанный во всём мире мастер керамики, чьё творчество сохраняет живую связь с духовным наследием Армении. 

Master of Armenia’s Clay Poetry
1940, Yerevan, Armenia
Vladimir Atanyan was born in Yerevan, the cradle of Armenian culture, where his creative spark ignited at an early age. His first encounter with clay took place in a local workshop, where, as a teenager, he learned to craft unique creations. From that moment, his hands seemed to speak with the clay, producing art that echoed the soul of the Armenian people. 
Graduating from the Yerevan Academy of Fine Arts, Vladimir began boldly experimenting in ceramics, blending traditional Armenian patterns with contemporary design elements. Each of his works — from delicate vases to enigmatic sculptures — carries the profound imprint of Armenian history, nature, and spirituality. His creations have been showcased worldwide, from London to New York, captivating art enthusiasts with their elegance and depth. 
Vladimir is also a dedicated teacher, running a workshop in Yerevan where he passes down the secrets of ceramic art to the younger generation. His works grace museums and private collections, becoming an integral part of Armenia’s artistic heritage. Today, Vladimir Atanyan is a globally recognized master of ceramics, whose art keeps the spiritual legacy of Armenia alive. 

Նրա ստեղծագործական ուղղին  առանձնանում է բազմազանությամբ

4 մայիսի, 1979 թ., Վաղարշապատ – Ծնվել է Կարեն Ռաչիկի Խուրշուդյանը՝ բանաստեղծ, իրավաբան, գրական և հասարակական գործիչ, Հայաստանի Հանրապետության գրողների միության վարչության անդամ 2023 թվականից:

ներառում է բանաստեղծություններ, պոեմներ, քառյակներ, պատմվածքներ, քննադատական և հրապարակախոսական հոդվածներ, ինչպես նաև թարգմանություններ:
Նրա պապը՝ Ռազմիկ Խուրշուդյանը, եղել է Ունան Ավետիսյանի մարտական ընկերը՝ հայտնի իր աննկուն խիզախությամբ: Կարենը Անդրանիկ Օզանյանի մարտակից Զոհեցի Խաչո մականունով հայտնի գործչի ծոռն է:
Կարեն Խուրշուդյանը նաև պարող է, բազմաթիվ հանրապետական և միջազգային մրցույթների դափնեկիր, խորեոգրաֆ: Նա մասնակցել է պարահանդեսային պարերի բազմաթիվ մրցույթների, ելույթ է ունեցել «Զվարթնոց» պարային համույթի կազմում՝ Հայաստանի և արտերկրի բեմերում: 2005 թվականից նա բնակվում է Ֆրանսիայի Մարսել քաղաքում:
2020 թվականի սեպտեմբերի 27-ին սկսված պատերազմի առաջին օրվանից Կարեն Խուրշուդյանը իր ֆեյսբուքյան էջում հանդես է եկել «Շտապ օգնություն Հայաստանին» ծրագրով, որի շնորհիվ հավաքվել և Հայաստան է ուղարկվել տասնյակ տոննա մարդասիրական օգնություն:
Նա Հայկական ազգային ասոցիացիայի հիմնադիր անդամ է՝ կազմակերպություն, որը ստեղծվել է 44-օրյա Արցախյան պատերազմի ընթացքում՝ նպատակ ունենալով առաջարկել սփյուռքի միավորման նոր ուղիներ:

4 мая 1979 года, Вагаршапат – Родился Карен Рачикович Хуршудян – поэт, юрист, литературный и общественный деятель, член правления Союза писателей Армении с 2023 года. Его творческое наследие включает стихи, поэмы, четверостишия, рассказы, критические и публицистические статьи, а также переводы.
Его дед, Размик Хуршудян, был соратником Унана Аветисяна, известного своей исключительной храбростью. Карен – правнук соратника Андраника Озаняна, по прозвищу Зохеци Хачо, известного как «мясник».
Карен Хуршудян также прославился как танцор, лауреат множества республиканских и международных конкурсов, хореограф. Он участвовал в соревнованиях по бальным танцам и выступал в составе ансамбля «Звартноц» на сценах Армении и за рубежом. С 2005 года он проживает в Марселе, Франция.
С первого дня войны, начавшейся 27 сентября 2020 года, Карен Хуршудян на своей странице в Facebook запустил программу «Срочная помощь Армении», благодаря которой были собраны и отправлены в Армению десятки тонн гуманитарной помощи.
Он является членом-учредителем Армянской национальной ассоциации – организации, созданной во время 44-дневной Арцахской войны с целью предложить новые пути объединения диаспоры.

May 4, 1979, Vagharshapat – Karen Rachikovich Khurshudyan was born, a poet, lawyer, literary and public figure, and a member of the Board of the Writers’ Union of Armenia since 2023. His creative legacy includes poems, epics, quatrains, short stories, critical and journalistic articles, as well as translations.
His grandfather, Razmik Khurshudyan, was a comrade-in-arms of Unan Avetisyan, renowned for his extraordinary bravery. Karen is the great-grandson of a comrade of Andranik Ozanyan, known as Zohhetsi Khacho, or “Butcher Khacho.”
Karen Khurshudyan also distinguished himself as a dancer, laureate of numerous republican and international competitions, and a choreographer. He competed in ballroom dancing and performed with the “Zvartnots” dance ensemble on stages in Armenia and abroad. Since 2005, he has been living in Marseille, France.
From the first day of the war that began on September 27, 2020, Karen Khurshudyan launched the “Urgent Aid to Armenia” program on his Facebook page, through which dozens of tons of humanitarian aid were collected and sent to Armenia.
He is a founding member of the Armenian National Association, an organization established during the 44-day Artsakh War to propose new ways of uniting the diaspora.

Հայ ժողովրդական երաժշտության լուսավորիչը

1933 թվականի մայիսի 4-ին մահացավ Սպիրիդոն Միքայելյանը՝ Կոմիտասի աշակերտ, երաժշտագետ, կոմպոզիտոր, խմբավար, հասարակական գործիչ և ֆոլկլորիստ:

Նա ձայնագրել է ավելի քան 1000 հայկական ժողովրդական երգ, որոնք ընդգրկվել են «Շիրակի երգեր» (1927—1928) և «Հայկական ժողովրդական երգեր և պարեր» (1949—1953) ժողովածուներում: Գրել է «Հաշ Գառնուկ» մանկական օպերան (1914), խմբի և նվագախմբի համար՝ «Ախթամար» լեգենդը (1908)՝ Հովհաննես Թումանյանի խոսքերով, ռոմանսներ՝ Ավետիք Իսահակյանի և Օ. Հովհաննիսյանի բանաստեղծությունների հիման վրա, ինչպես նաև ժողովրդական երգերի խմբային և մեներգային մշակումներ: Հայկական ԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ էր: Միքայելյանը զբաղվել է հայկական ժողովրդական երաժշտության պատմությամբ և տեսությամբ: 

Светоч армянской народной музыки
4 мая 1933 года умер Спиридон Микаелян — ученик Комитаса, музыковед, композитор, хормейстер, общественный деятель и фольклорист. Он записал более 1000 армянских народных песен, вошедших в сборники «Ширакские песни» (1927—1928) и «Армянские народные песни и танцы» (1949—1953). Написал детскую оперу «Братик-барашек» (1914), для хора и оркестра — легенду «Ахтамар» (1908) на слова Ованеса Туманяна, романсы на стихи Аветика Исаакяна и О. Иоанисяна, а также хоровые и сольные обработки народных песен. Заслуженный деятель искусств Армянской ССР. Микаелян занимался историей и теорией армянской народной музыки. 

Luminary of Armenian Folk Music
On May 4, 1933, Spiridon Mikaelyan passed away—a disciple of Komitas, musicologist, composer, choir conductor, public figure, and folklorist. He documented over 1,000 Armenian folk songs, included in the collections Shirak Songs (1927–1928) and Armenian Folk Songs and Dances (1949–1953). He composed the children’s opera Little Brother Lamb (1914), the choral and orchestral legend Akhtamar (1908) based on Hovhannes Tumanyan’s poem, romances to the poetry of Avetik Isahakyan and O. Ioanisyan, and choral and solo arrangements of folk songs. He was an Honored Artist of the Armenian SSR. Mikaelyan devoted himself to the history and theory of Armenian folk music.

Ազատության Անմահ Վահանակիրը

1991 թվականի մայիսի 4, Տավուշի մարզ, Մովսես գյուղ – Զոհվել է Մուշեղ Խրիստաֆորի Մխոյանը(Վոժդ), ազատության մարտիկ, Ղարաբաղյան շարժման և պատերազմի մասնակից, առաջին զոհերից մեկը:

1989 թվականին Սամսոն Քազարյանի հետ միասին Երևանում ձևավորել է «Միավորված ուժերի շտաբը», որի հրամանատարն էր: 1988-1991 թվականներին մասնակցել է Հայաստանի Հանրապետության Տավուշի, Նոյեմբերյանի, Արարատի, Վարդենիսի, Գորիսի և Կապանի շրջանների ինքնապաշտպանական մարտերին:
Հետմահու պարգևատրվել է Հայաստանի Հանրապետության «Մարտական խաչ» առաջին աստիճանի շքանշանով:
Մուշեղ Մխոյանի գերեզմանը գտնվում է Ծիծեռնակաբերդի հուշահամալիրի մոտ:

Бессмертный Воитель за Свободу
4 мая 1991 года, село Мовсес, Тавушская область – Погиб Мушег Христафорович Мхоян, по прозвищу Вождь, борец за свободу, участник Карабахского движения и войны, один из первых павших героев.
В 1989 году вместе с Самсоном Казаряном сформировал в Ереване «Штаб Объединённых сил», которым командовал. В 1988–1991 годах участвовал в боях самообороны Тавушского, Ноемберянского, Араратского, Варденисского, Горисского и Капанского районов Армении.
Посмертно награждён орденом Республики Армения «Боевой крест» первой степени.
Могила Мушега Мхояна находится у мемориала Цицернакаберд.

Immortal Champion of Freedom
May 4, 1991, Movses village, Tavush Province – Mushegh Khristaforovich Mkhoyan, known as the Leader (Vozhd), fell in battle, a freedom fighter, participant in the Karabakh movement and war, and one of the first to perish.
In 1989, alongside Samson Kazaryan, he established the “Headquarters of United Forces” in Yerevan, serving as its commander. From 1988 to 1991, he fought in self-defense battles in the Tavush, Noyemberyan, Ararat, Vardenis, Goris, and Kapan regions of Armenia.
Posthumously awarded the Republic of Armenia’s “Combat Cross” Order of the First Degree.
Mushegh Mkhoyan’s grave lies near the Tsitsernakaberd memorial.

Այս նորարարությունը հասանելի էր ընդհամենը 80 բաժանորդների

Այս նորարարությունը հասանելի էր ընդհամենը 80 բաժանորդների

4 մայիսի, 1913 թ.,Երևանում տեղի ունեցավ պատմական իրադարձություն՝ բացվեց առաջին հեռախոսային ցանցը։

Քաղաքը կապվեց անտեսանելի թելերով, և ձայնը սկսեց ճանապարհորդել մետաղյա լարերի միջով։ Դա ոչ միայն տեխնոլոգիական առաջընթաց էր, այլև նոր դարաշրջանի խորհրդանիշ, որը միավորեց մարդկանց՝ բացելով անսահման հնարավորություններ։ 

4 мая 1913 года, Ереван
В этот день Ереван шагнул в будущее: в городе заработала первая телефонная сеть! Это чудо техники стало доступно лишь 80 счастливчикам, но уже тогда стало ясно — мир меняется. Голоса жителей столицы Армении впервые понеслись по проводам, соединяя людей и открывая новую эру общения. Это было не просто изобретение, а яркий символ прогресса, который навсегда изменил жизнь города! 

May 4, 1913, Yerevan
A historic moment unfolded in Yerevan as the city’s first telephone network sprang to life! Available to just 80 privileged subscribers, this technological marvel transformed communication. Voices traveled through wires, shrinking distances and uniting people like never before. More than just an invention, it was a dazzling leap into a new era, sparking endless possibilities for Armenia’s capital!

Անկոտրուն  Ոգով Հայ Հերոսը

1992 թվականի մայիսի 4, Շիրահանի բարձունք – Զոհվել է Պավել Արշակի Սարգսյանը, մականունը  Ազո՝ Արցախի ազատագրական պատերազմի մասնակից, ազգային-ազատագրական շարժման առաջամարտիկներից մեկը:

Ծնվել է Մարտակերտի շրջանի Թալիշ գյուղում: Ավարտել է տեղի դպրոցը: Ծառայել է Խորհրդային բանակում: Զորացրվելուց հետո բնակություն է հաստատել Հայաստանում և աշխատել է որպես հասարակական տրանսպորտի վարորդ:
Նա նախաձեռնել է Թալիշի բնակիչներից կամավորական ջոկատի ստեղծումը: Մասնակցել է Մանաշիդի, Բուզլուխի, Շահումյանի ճակատային գծի, Շիրահանի բարձունքի, Թարթառի հովտի և Այգեստանի ազատագրական և պաշտպանական մարտերին:
Հերոսաբար զոհվել է՝ իր վրա վերցնելով գնդացրի կրակը՝ այդպիսով ապահովելով իր մարտական ընկերների առաջխաղացումը:
Հանգչում է Թալիշ գյուղի հուշահամալիրի գերեզմանատանը:

Бессмертный Герой Несломленного Духа
4 мая 1992 года, высота Ширахана – Погиб Павел Аршакович Саргсян, по прозвищу Азо, участник Арцахской освободительной войны, один из пионеров национально-освободительного движения.
Родился в селе Талиш Мартакертского района. Окончил местную школу. Служил в Советской армии. После демобилизации поселился в Армении и работал водителем общественного транспорта.
По его инициативе был создан добровольческий отряд из жителей Талиша. Участвовал в освободительных и оборонительных боях в Манашиде, Бузлухе, на Шаумянской линии фронта, на холме Ширахана, в Тертерской долине и Айгестане.
Героически погиб, вызвав на себя пулеметный огонь, обеспечив тем самым продвижение своих боевых товарищей.
Покоится на мемориальном кладбище села Талиш.

Immortal Hero of an Unbroken Spirit
May 4, 1992, Shirahana Heights – Pavel Arshakovich Sargsyan, known as Azo, fell in battle, a participant in the Artsakh Liberation War and one of the pioneers of the national liberation movement.
Born in the village of Talish, Martakert District, he graduated from the local school. He served in the Soviet Army. After demobilization, he settled in Armenia and worked as a public transport driver.
He initiated the formation of a volunteer detachment from Talish residents. He fought in the liberation and defensive battles of Manashid, Buzlukh, the Shaumyan frontline, Shirahana Heights, the Terter Valley, and Aygestan.
He heroically sacrificed his life by drawing machine-gun fire upon himself, enabling his comrades to advance.
He rests at the memorial cemetery in the village of Talish.

1941 թվականի մայիսի 5-ին Թեհրանում ծնվել է Արմեն Հախնազարյանը՝ ճարտարապետության դոկտոր, Հայկական ճարտարապետության ուսումնասիրության հիմնադրամի հիմնադիր: Նա Ագուլիսից լեզվաբան, դոկտոր Հովհաննես Հախնազարյանի որդին է:

Իր հետազոտական գործունեությունը սկսել է 1968 թվականին՝ ուսումնասիրելով Արտազ նահանգի Սուրբ Թադեոս վանքը: 1970-ականներին նա իրականացրել է վեց գիտական արշավ դեպի Արևմտյան Հայաստան՝ յուրաքանչյուրը մոտ երկու ամիս տևողությամբ: Հետագայում, թուրքական կառավարության կողմից անձամբ արշավներին մասնակցելու հնարավորությունից զրկվելով, նա մինչև կյանքի վերջ շարունակել է կազմակերպել գիտական արշավներ դեպի Արևմտյան Հայաստան, Փոքր Հայք և Կիլիկիա:

Исследователь армянской архитектуры
5 мая 1941 года в Тегеране родился Армен Ахназарян — доктор архитектуры, основатель Фонда изучения армянской архитектуры. Он сын лингвиста из Агулиса, доктора Ованнеса Ахназаряна. Свою исследовательскую деятельность Армен начал в 1968 году, обследуя монастырь Святого Тадевоса в провинции Артаз. В 1970-е годы он осуществил шесть научных экспедиций в Западную Армению, каждая из которых длилась около двух месяцев. Позже, лишенный турецким правительством возможности лично участвовать в экспедициях, он до конца жизни продолжал организовывать научные экспедиции в Западную Армению, Малый Айк и Киликию.

Explorer of Armenian Architecture
On May 5, 1941, Armen Hakhnazaryan was born in Tehran — a doctor of architecture and the founder of the Armenian Architecture Research Foundation. He is the son of Dr. Hovhannes Hakhnazaryan, a linguist from Agulis. Armen began his research career in 1968, studying the Saint Thaddeus Monastery in the Artaz province. During the 1970s, he conducted six scientific expeditions to Western Armenia, each lasting about two months. Later, barred by the Turkish government from personally participating in expeditions, he continued to organize scientific missions to Western Armenia, Lesser Armenia, and Cilicia until the end of his life.