Կոմկուսի առաջնորդ Վլադիմիր Մովսիսյանի հետ պայքարում Գերագույն խորհրդի նախագահ ընտրվեց Լևոն Տեր-Պետրոսյանը: Օգոստոսի 6-ին նախագահի առաջին տեղակալ ընտրվեց ՀՀՇ-ից Բաբկեն Արարքցյանը, տեղակալ Գագիկ Հարությունյանը՝ Կոմկուսից:

1991թ. հոկտեմբերի 16-ին Հայաստանի նախագահ ընտրվեց Լևոն Տեր-Պետրոսյանը, իսկ փոխնախագահ` Գագիկ Հարությունյանը: Գերագույն խորհրդի նախագահ ընտրվեց Բաբկեն Արարքցյանը, առաջին տեղակալ՝ Արա Սահակյանը:

4 августа 1990 года Коммунистическая партия фактически оставила власть в Армении – Председателем Верховного Совета Армянской ССР избран Левон Тер-Петросян. Левон Тер-Петросян был избран председателем Верховного Совета в борьбе с лидером Коммунистической партии Владимиром Мовсисяном. 
16 октября Левон Тер-Петросян был избран уже президентом Армении, а Гагик Арутюнян – вице-президентом.  Председателем Верховного Совета был избран Бабкен Аракцян, первым заместителем – Ара Саакян.

4 августа 1990 года Коммунистическая партия фактически оставила власть в Армении – Председателем Верховного Совета Армянской ССР избран Левон Тер-Петросян. Левон Тер-Петросян был избран председателем Верховного Совета в борьбе с лидером Коммунистической партии Владимиром Мовсисяном. 
16 октября Левон Тер-Петросян был избран уже президентом Армении, а Гагик Арутюнян – вице-президентом.  Председателем Верховного Совета был избран Бабкен Аракцян, первым заместителем – Ара Саакян.

Բոլորին է հայտնի, որ ԱՄՆ-ի խորհրդանիշը՝ Ազատության արձանը, ստեղծվել է Ֆրանսիայում և նվիրաբերվել ԱՄՆ-ին

1887 թվականին Ֆրանսիան ձեռք բերեց գունավոր մետաղների Ախթալայի հանքավայրը Հայաստանում, որը գտնվում է Լոռիում։
Այնուհետև հիմնադրվեց Compagnie Francaise Mines D’Akhtala բաժնետիրական ընկերությունը։
Մետաղը արդյունահանել են հիմնականում այս տարածաշրջանում բնակվող հույներն ու հայերը։  Հումքը գրեթե ամբողջությամբ արտահանվել է Ֆրանսիա։
Հանքերն այժմ լքված են։

Всем известно, что символ США – статуя Свободы, была создана во Франции и подарена США, однако мало кто знает, что была  изготовлена из меди добытой в Ахтале.
В 1887 году Франция приобрела в Армении Ахталинское месторождение цветных металлов, расположенное в Лори.
Тогда было основано акционерное общество Compagnie Francaise Mines D’Akhtala.
Метал добывался в основном проживающими в этом регионе греками и армянами. Сырьё практически полностью вывозилось во Францию.
Сейчас шахты заброшены.

Everyone knows that the symbol of the United States, the Statue of Liberty, was created in France and donated to the United States, but few people know that it was made of copper mined in Akhtala.
In 1887, France acquired the Akhtala deposit of non-ferrous metals in Armenia, located in Lori.
Then the joint stock company Compagnie Francaise Mines D’Akhtala was founded.
The metal was mined mainly by Greeks and Armenians living in this region.  Raw materials were almost completely exported to France.
The mines are now abandoned.

Հնագետների վերջին հայտնագործությունները կարող են մեզ թույլ տալ վերաշարադրել Հին աշխարհի պատմությունը: Եզակի արտեֆակտները հաստատում են հին աղբյուրների վկայությունն այն մասին, որ գիտելիքը Հայաստանից մինչև Միջագետք է տարածվել առնվազն հինգ ոլորտներում՝ շինարարություն, մետալուրգիա, հացի մշակություն, այգեգործություն, գինեգործություն Շենգավիթի պեղումների ժամանակ (մ.թ.ա. 4-3 հազար) հայտնաբերված եզակի արտեֆակտներ: հաստատել, որ Հայաստանը մետալուրգիայի, ոսկերչության, գինեգործության և ձիաբուծության ծննդավայրն է։ Այս ամենը վկայում է, որ մ.թ.ա 4-3 հզ. ե. Հայաստանը բարձր զարգացած պետություն էր, բացառիկ մշակույթի կրող։ Այս եզրակացությանն են հանգել մի խումբ հնագետներ, որոնք ուսումնասիրում են այս հնագույն քաղաքը։

ՊԵՂՈՒՄՆԵՐՆ ԱՆՑԿԱՑՎՈՒՄ Է ՀԱՅ-ԱՄԵՐԻԿԱԿԱՆ ՀՆԱԳԻՏԱԿԱՆ ԱՐՇԱՀԱՎԱՔԸ։ Օրինակ, Շենգավիթի տարածքում հայտնաբերված ապակե ուլունքները որակով գերազանցում են եգիպտականներին։ Իսկ հայտնաբերված ձիու ոսկորների թիվը գերազանցեց հետազոտողների բոլոր ակնկալիքները: Այս առիթով գերմանացի պալեոզոոլոգ Հանս Պետեր Վերտմանը ասաց, որ ամբողջ Հին Արևելքում այդքան ձի չի տեսել։ «Արհեստանոցներում հայտնաբերվել են հսկայական քանակությամբ քարե գործիքներ, իսկ հայտնաբերված պղնձի արտադրության ապացույցները թույլ են տալիս դատել, որ Հայաստանում հաստատվել է երկաթի համակարգված արտադրություն»,- ասաց թղթակիցը։ ՀՀ մշակույթի նախարարությանն առընթեր պատմամշակութային ժառանգության գիտահետազոտական ​​ինստիտուտի «ԳԱ» տնօրեն Հակոբ ՍԻՄՈՆՅԱՆՆ ու հավելեց, որ սա միայն սկիզբն է, մեզ սպասվում են դեռ շատ անակնկալներ.

Արագած լեռան հարավային լանջերին, այն տարածքում, որը հնագույն ժամանակներից կոչվում էր Նավեր, 1975 թվականին հայտնաբերվեցին հնագույն նեկրոպոլիսներ (Ներքին Նավեր՝ ստորին գերեզմաններ և Վերին Նավեր՝ վերին գերեզմաններ)։ Գտածոն անմիջապես գրավել է հնագետների ուշադրությունը։ Պարզ դարձավ, թե որտեղից է այս տարածքի անվանումը։ «Նավ» կամ «նավ» շատ հին եվրոպական լեզուներով նշանակում է ոչ միայն նավ, այլև գերեզման: Ըստ երևույթին, հին ժամանակներում այս հայեցակարգը կապված էր ոչ միայն ծովային ճանապարհորդության հետ: Այն նաև սուրբ նշանակություն ուներ՝ նավերը մահացածների հոգիները տեղափոխում էին անդրշիրիմյան կյանք: Նման «նավերի» մի ամբողջ «նավատորմը» աշխարհին բացահայտեց անհայտ փաստերի այնպիսի առատություն, որ ուղղակի ապշեցրեց հետազոտողներին: Թմբերը թվագրվում են մ.թ.ա. 3-2 հզ. Դա հաստատվել է արտեֆակտների ռադիոածխածնային անալիզների շարքով, որոնք իրականացվել են Գերմանիայի և ԱՄՆ-ի լաբորատորիաներում։

Ներքին Նավերը բարձրաստիճան անձանց թաղումն է, Վերինը` գյուղացիների: Վերին գերեզմաններում պեղվել է 7 հազար քառակուսի մետր տարածք։ մ, որտեղ հայտնաբերվել են հասարակ մարդկանց 70 թումբ, Ստորին գերեզմաններում պեղվել են միայն 8 իշխանական թմբերը։ Հայ-ամերիկյան հնագիտական ​​արշավախմբի կազմում 2009-2012թթ. Պատմական գիտությունների թեկնածու Հակոբ Սիմոնյանը հետազոտել է այս եզակի վայրը։ «Հավաքված նյութը մեզ թույլ է տալիս պնդել, որ Հայաստանը հնդեվրոպական քաղաքակրթության նախնիների տունն է,- ասում է Հակոբ Սիմոնյանը,- Սրանք ամենահին թաղումներ են, որտեղ արձանագրված են արիական ապրելակերպի, արիական մտածողության մասին Այն ժամանակվա համար եզակի արտադրության ապացույցներ Գտածոները տեղափոխում են քաղաքակրթությունների նոր մակարդակի մեկնաբանություն»:
ԱՅՐՎԱԾ ՎԱՅՐՈՒՄ հայտնաբերվել են շատ ոսկյա զարդեր, զենքեր, հարգված կենդանիների ոսկորներ և գեղեցիկ զարդարված սև և կարմիր հղկված սափորներ։ Սա այդ ժամանակաշրջանի թաղումներին բնորոշ «ավանդական» հավաքածու է։ Այնուամենայնիվ, սենսացիոն գտածոները առանձնացնում են այս նեկրոպոլիսը նմանատիպերից: Դարերի ընթացքում պահպանված այս պատգամը բավարար պատկերացում է տալիս հին հայկական քաղաքակրթության դերի և նշանակության մասին։ Այս թաղումները բոլոր առումներով համապատասխանում են արիական (հնդեվրոպական) գաղափարներին։ Թաղման ծեսը շատ բարդ էր. «Այստեղ մենք տեսնում ենք բոլոր տեսակի հնդեվրոպական թաղումներ՝ դիակիզում (բարձրաստիճան անձինք), դիակները կրծում են հատուկ վարժեցված շների կողմից (թագավորի գործակիցները) և գյուղացիների պարզ թաղումներ՝ աջ կողմում գտնվող տղամարդիկ , կանայք՝ ձախ կողմում,- շարունակում է Հակոբ Սիմոնյանը,- Ա-ի յուրաքանչյուր թագավորական թաղման մեջ, որպես կանոն, հայտնաբերվում են երկու մատաղ ձիերի ոսկորներ։
Բայց ամենաուշագրավը երկաթի բիծն է, որը, ըստ քիմիական վերլուծության, իր բաղադրությամբ նման է Դորակի և Ալաջա-Ույուկի ամենահին և ներկայումս հայտնի մետաղական արտադրանքներին (Փոքր Ասիա, մ.թ.ա. III հազարամյակի վերջ): Փաստորեն, սա երրորդ նման գտածոն է աշխարհում, որը թվագրվում է 23-րդ դարով: մ.թ.ա. N2 հողաթմբում հայտնաբերվել է սև հիդրիա (կուժ), որի «կախիչների» վրա պատկերված են 6 զույգ կառքի անիվներ։ Անիվներն ունեն 4 ճյուղ։ Սա բնորոշ է ամենավաղ կառքի անիվներին։ Մեկ այլ ապշեցուցիչ գտածո էր կարմիր փայլեցված սափորը։ Այն պատկերում է մաքրասեր ընտանի ձիերի երամակ։ Նրանց կտրած մաները և հյուսած պոչերը շատ բան են խոսում այս մասին: Այսպիսի հնության հոտի պատկերն անհայտ է ողջ Մերձավոր Արևելքում։ Այս հանգամանքը ծանրակշիռ փաստարկ է այն բանի օգտին, որ Հայաստանը, ի թիվս այլ բաների, ձիաբուծության ծննդավայրն է։ Նկարը լրացնում են ամենաէլեգանտ ոսկյա իրերն ու գունավոր ապակե ուլունքները։ Որոշ ապրանքներ պատրաստվում են քվարցից:
Սա զարմանալի է, եթե հաշվի առնենք, որ քվարցի հալման կետը 1700 է

ЕРЕВАНУ 6000 ЛЕТ…..
Последние находки археологов, возможно, позволят переписать историю Древнего мира. Уникальные артефакты подтверждают свидетельства древних источников о том, что из Армении в Междуречье распространились знания как минимум в пяти отраслях: строительство, металлургия, возделывание хлеба, садоводство, виноделие Уникальные артефакты, обнаруженные при раскопках Шенгавита (4-3 тыс. до н. э.), еще раз подтверждают, что Армения является родиной металлургии, ювелирного дела, виноделия и коневодства. Все это доказывает, что в 4-3 тыс. до н. э. Армения была высокоразвитым государством, носителем исключительной культуры. К такому выводу пришла группа археологов, исследующих этот древний город.
РАСКОПКИ ПРОВОДИТ АРМЯНО-АМЕРИКАНСКАЯ АРХЕОЛОГИЧЕСКАЯ ЭКСПЕДИЦИЯ. К примеру, найденные на территории Шенгавита бусы из стекла превосходят по своему качеству египетские. А количество обнаруженных конских костей превзошло все ожидания исследователей. По этому поводу немецкий палеозоолог Ганс Питер Уертман заявил, что не видел такого количества лошадей во всем Древнем Востоке. “В мастерских найдено огромное количество каменных орудий. А найденные свидетельства медного производства позволяют судить о том, что в Армении было налажено систематизированное производство железа”, – сказал корр. “ГА” директор НИИ историко-культурного наследия при Министерстве культуры РА Акоп СИМОНЯН и добавил, что это только начало, нас ждет еще много сюрпризов.
На южных склонах горы Арагац, на территории, которая издревле называлась Навер, в 1975 г. были обнаружены древние некрополи (Неркин Навер – нижние могилы и Верин Навер – верхние). Находка сразу привлекла внимание археологов. Стало понятным, откуда взялось название этой местности. “Нав” или “неф” во многих древне-европейских языках означает не только корабль, но и могилу. По всей видимости, в древности это понятие связывалось не только с морскими путешествиями. Оно также имело сакральный смысл – корабли уносили души мертвых в загробный мир. Целая “флотилия” подобных “кораблей” явила миру такое обилие неизвестных фактов, что просто ошеломила исследователей. Курганы датируются 3-2 тыс. до н.э. Это подтвердили серии радиоуглеродных анализов артефактов, проведенных в лабораториях Германии и США.
Неркин Навер – это место захоронений высокопоставленных персон, Верин – крестьян. В Верхних могилах раскопана территория в 7 тыс. кв. м, где обнаружены 70 курганов простонародья, в Нижних могилах раскопано всего 8 княжеских курганов. В составе армяно-американской археологической экспедиции с 2009 по 2012 гг. кандидат исторических наук Акоп Симонян занимался исследованиями этого уникального места. “Собранный материал позволяет утверждать, что Армения является прародиной индоевропейской цивилизации, – рассказывает Акоп Симонян. – Это самые древние захоронения, где зафиксированы сведения арийского уклада, арийского мышления. Здесь мы находим свидетельства производства, уникального для того времени. Находки выводят на новый уровень трактовку развития цивилизаций”.
НА МЕСТЕ ЗАХОРОНЕНИЙ БЫЛО НАЙДЕНО МНОЖЕСТВО ЗОЛОТЫХ УКРАШЕНИЙ, оружия, костей почитаемых животных, прекрасно орнаментированные черно- и краснолощеные кувшины. Это “традиционный” набор, свойственный погребениям того периода. Однако сенсационные находки выделяют этот некрополь среди подобных. Это законсервированное в веках послание дает достаточное представление о роли и значении древнеармянской цивилизации. По всем параметрам эти захоронения соответствуют арийским (индоевропейским) представлениям. Ритуал погребения носил очень сложный характер. “Здесь мы наблюдаем все типы индоевропейских погребений: кремирование (высокопоставленные персоны), обгладывание трупов специально обученными собаками (приближенные царя) и простые захоронения крестьян. Последних хоронили на боку: мужчин на правом, женщин на левом, – продолжает Акоп Симонян. – A в каждом царском захоронении, как правило, обнаруживаются кости двух жертвенных коней.
Но самое поразительное – это железные удила, которые, согласно данным химического анализа, своим составом схожи с самыми древними и известными на сегодняшний день металлическими изделиями из Дорака и Аладжа-Уюка (Малая Азия, конец 3 тыс. до н.э.). Фактически это третья подобная находка в мире, датируемая 23 в. до н.э. В кургане N2 обнаружена черная гидрия (кувшин), на “плечиках” которой изображено 6 пар колес колесниц. У колес 4 спицы. Это свойственно самым ранним колесам колесниц. Другая поразительная находка – краснолощеный кувшин. На нем изображен табун породистых одомашненных лошадей. Об этом красноречиво говорят их стриженые гривы и заплетенные хвосты. Изображение табуна такой древности неизвестно во всем Переднем Востоке. Это обстоятельство весомый аргумент в пользу того, что Армения, помимо прочего, является родиной коневодства. Картину дополняют изящнейшие золотые изделия, бусы из цветного стекла. Некоторые изделия сделаны из кварца.
Это поражает, если учесть, что температура плавления кварца составляет 1700

YEREVAN IS 6,000 YEARS OLD…

The latest archaeological finds may allow us to rewrite the history of the Ancient World. Unique artifacts confirm the evidence of ancient sources that knowledge in at least five industries spread from Armenia to Mesopotamia: construction, metallurgy, grain cultivation, gardening, and winemaking. Unique artifacts discovered during excavations of Shengavit (4-3 thousand BC) once again confirm that Armenia is the birthplace of metallurgy, jewelry, winemaking, and horse breeding. All this proves that in the 4-3 thousand BC, Armenia was a highly developed state, the bearer of an exceptional culture. This is the conclusion reached by a group of archaeologists exploring this ancient city.

EXCAVATIONS ARE CONDUCTED BY THE ARMENIAN-AMERICAN ARCHAEOLOGICAL EXPEDITION. For example, the glass beads found in the territory of Shengavit are superior in quality to Egyptian ones. And the number of horse bones found exceeded all the researchers’ expectations. In this regard, the German paleozoologist Hans Peter Wertman said that he had not seen such a number of horses in the entire Ancient East. “A huge number of stone tools were found in the workshops. And the evidence of copper production found allows us to judge that a systematic production of iron was established in Armenia,” the director of the Research Institute of Historical and Cultural Heritage under the RA Ministry of Culture Hakob SIMONYAN told the “GA” correspondent and added that this is only the beginning, and many more surprises await us. On the southern slopes of Mount Aragats, in the territory that has long been called Naver, ancient necropolises were discovered in 1975 (Nerkin Naver – lower graves and Verin Naver – upper). The find immediately attracted the attention of archaeologists. It became clear where the name of this area came from. “Nav” or “nef” in many ancient European languages ​​means not only a ship, but also a grave. Apparently, in ancient times this concept was associated not only with sea voyages. It also had a sacred meaning – ships carried the souls of the dead to the afterlife. A whole “flotilla” of such “ships” revealed to the world such an abundance of unknown facts that they simply stunned researchers. The burial mounds date back to 3-2 thousand BC. This was confirmed by a series of radiocarbon analyses of artifacts carried out in laboratories in Germany and the USA. Nerkin Naver is a burial place for high-ranking persons, Verin – for peasants. In the Upper Graves, an area of ​​7 thousand square meters was excavated, where 70 burial mounds of common people were discovered, in the Lower Graves, only 8 princely burial mounds were excavated. As part of the Armenian-American archaeological expedition from 2009 to 2012, candidate of historical sciences Hakob Simonyan studied this unique place. “The collected material allows us to assert that Armenia is the ancestral home of the Indo-European civilization,” says Hakob Simonyan. “These are the most ancient burials where information about the Aryan way of life and Aryan thinking is recorded. Here we find evidence of production that was unique for that time. The finds take the interpretation of the development of civilizations to a new level.” AT THE BURIAL SITE, MANY GOLD JEWELRY, weapons, bones of revered animals, beautifully ornamented black and red-glazed jugs were found. This is a “traditional” set, typical of burials of that period. However, sensational finds distinguish this necropolis from similar ones. This message preserved for centuries gives a sufficient idea of ​​the role and significance of the ancient Armenian civilization. By all parameters these burials correspond to Aryan (Indo-European) ideas. The burial ritual was very complex. “Here we see all types of Indo-European burials: cremation (high-ranking persons), gnawing of corpses by specially trained dogs (the king’s confidants) and simple burials of peasants. The latter were buried on their sides: men on the right, women on the left,” continues Hakob Simonyan. “And in each royal burial, as a rule, the bones of two sacrificial horses are found.
But the most striking thing is the iron bits, which, according to chemical analysis, are similar in composition to the most ancient and currently known metal products from Dorak and Aladzha-Uyuk (Asia Minor, late 3rd millennium BC). In fact, this is the third such find in the world, dating back to the 23rd century BC. A black hydria (jug) was found in burial mound N2, on the “shoulders” of which 6 pairs of chariot wheels are depicted. The wheels have 4 spokes. This is typical of the most early chariot wheels. Another amazing find is a red-glazed jug. It depicts a herd of purebred domesticated horses. This is eloquently indicated by their trimmed manes and braided tails. An image of a herd of such antiquity is unknown in the entire Near East. This circumstance is a weighty argument in favor of the fact that Armenia, among other things, is the birthplace of horse breeding. The picture is complemented by exquisite gold items, beads made of colored glass. Some items are made of quartz.
This is amazing, considering that the melting point of quartz is 1700

1779 թվականին Եկատերինա Մեծի հրամանով հայերի Ղրիմից Դոն վերաբնակեցման մասին հիշեցումն է  Բարաքյանի մակագրությամբ սալաքարը  Երևանի պատմության թանգարանում։

Վ. Սիդորովի «Հին Ռոստովի և Դոնի Նախիջևանի հանրագիտարանում» կարող եք ծանոթանալ այն մարդու մասին, ով կառուցել է Նախիջևանում առաջին քաղաքային խմելու աղբյուրը։  Դա ոմն Նիկողոս Բարաքյանն էր։  Նախիջեւանի հարավարեւելյան ծայրամասում բազմաթիվ աղբյուրներ կային։  Նրանք հոսել են Դոնի և Կիզիտերինովսկայա ձորը։  Այս ջուրը հավաքելու համար Բարաքյանը կառուցել է մինչև կես մետր բարձրություն և մեկ մետր լայնություն թունել։  Թունելը քարով շարեց և վերջում նստեցնող բաք պատրաստեց։  Ջուրը մատակարարվում էր մի քանի խողովակներով։  Աղբյուրի մոտ տեղադրեց մի քար, որի վրա հայերեն հուզիչ արձանագրություն է փորագրված՝ «Այս աղբյուրը, որի ջուրը հոսում է Հորդանանի պես, հուշարձան է Բարաքյան Նիկողոսի դստեր և որդիների՝ Ջուղար,

Ստեփանոսն ու Մանուելան, որ այժմ դարձել է Նախիջեւանի նորակառույց քաղաքի առաջին աղբյուրը, 1785, հունիսի 15»։
Գաղտնիք չէ, որ հայերի վերաբնակեցումը Ղրիմից Դոն դժվար էր.  Բարաքյանը կորցրել է նաև իր երեխաներին.  Նա որոշել է հավերժացնել նրանց հիշատակը՝ հիմնելով խմելու ջրի առաջին աղբյուրը

Նախիջևանում։ Որպեսզի քաղաքաբնակները, երբ աղբյուրից ջուր են վերցնում, բարի խոսքով հիշեն նրա երեխաներին։  Իսկ ջուրն այն ժամանակ շատ էին գնահատում:

Նախիջեւանի ջրամատակարարման գալուստով Բարաքյան աղբյուրը կորցրեց իր նշանակությունը քաղաքի համար։  20-րդ դարի 20-ական թվականներին այն հայտնվել է Red Aksai գործարանի տարածքում։  Ջուրը գործարանի աշխատողների կողմից օգտագործվել է տեխնիկական կարիքների համար։  Իսկ Բարաքյանի մակագրությամբ սալաքարը հայտնվել է Երևանի պատմության թանգարանում։

напоминанием о переселении армян из Крыма на Дон по приказу Екатерины Великой в 1779 году является плита с надписью Баракяна оказалась в Музее истории в Ереване.

В «Энциклопедии старого Ростова и Нахичевани-на-Дону» В. Сидорова вы можете узнать о человеке, обустроившем первый в Нахичевани городской питьевой источник. Это был некий Никогос Баракян. На юго-восточной окраине Нахичевани было немало родников. Они стекали в Дон и Кизитериновскую балку. Чтобы собрать эту воду, Баракян проложил тоннель высотой до полуметра и шириной в метр. Облицевал тоннель камнем, а в конце сделал отстойник. Наружу вода подавалась по нескольким трубам. Возле источника был установлен камень, на котором была выбита на армянском языке трогательная надпись: «Этот родник, вода которого течет, как Иордан, − памятник дочери и сыновьям Баракяна Никогоса: Джугары,

Cтепaноса и Мануэлы, − ныне ставший первым родником новостроящегося города Нахичевана, 1785 года 15 июня месяца».

Не секрет, что переселение армян из Крыма на Дон было трудным, немало людей погибло в дороге. Потерял своих детей и Баракян. Он решил увековечить их память, обустроив первый источник питьевой воды в

Нахичевани. Чтобы, когда горожане брали воду из источника, вспоминали и его детей добрым словом. А вода тогда ценилась очень высоко!

С появлением водопровода в Нахичевани источник Баракяна потерял значение для города. В 20-х годах XX столетия он оказался на территории завода «Красный Аксай». Воду использовали заводчане для технических нужд. А плита с надписью Баракяна оказалась в Музее истории в Ереване.

A reminder of the resettlement of Armenians from Crimea to the Don by order of Catherine the Great in 1779, a slab with Barakyan’s inscription ended up in the History Museum in Yerevan.

In V. Sidorov’s “Encyclopedia of Old Rostov and Nakhichevan-on-Don” you can learn about the man who built the first city drinking spring in Nakhichevan.  It was a certain Nikoghos Barakyan.  There were many springs on the southeastern outskirts of Nakhichevan.  They flowed into the Don and Kiziterinovskaya gully.  To collect this water, Barakyan built a tunnel up to half a meter high and a meter wide.  I lined the tunnel with stone and made a sump at the end.  Water was supplied outside through several pipes.  A stone was installed near the source, on which a touching inscription was carved in Armenian: “This spring, whose water flows like the Jordan, is a monument to the daughter and sons of Barakyan Nikogos: Dzhugars,

Stepanos and Manuela, which has now become the first spring of the newly built city of Nakhichevan, 1785, June 15.”


It is no secret that the resettlement of Armenians from Crimea to the Don was difficult; many people died on the road.  Barakyan also lost his children.  He decided to perpetuate their memory by establishing the first source of drinking water in

Nakhchivan.  So that when the townspeople take water from the source, they remember its children with a kind word.  And water was highly valued back then!

With the advent of the water supply system in Nakhichevan, the Barakyan source lost its significance for the city.  In the 20s of the 20th century, it ended up on the territory of the Red Aksai plant.  The water was used by factory workers for technical needs.  And the slab with Barakyan’s inscription ended up in the History Museum in Yerevan.

Ե՛վ Վրացական, ե՛ւ Աբխազական կողմից բազմաթիվ հայեր կռվեցին ու զոհվեցին, ամեն մեկն իր տունը պաշտպանեց.

1993 թվականի հուլիսի 23 – Բաղրամյանի անվան հայկական գումարտակը հայտնի դարձավ գրեթե անառիկ բարձրության վրա գրոհով`

Ցուգուրովկա լեռան վրա, ամրացված ժամանակակից պատերազմի բոլոր կանոններով;  նրա լանջերը բառացիորեն լցված էին ականներով։  Հայկական գումարտակի երրորդ վաշտի հրամանատար Գալուստ Տրապիզոնյանն այս մարտում կորցրեց ոտքը, բայց մինչև վերջ պատգարակի վրա պառկած շարունակեց ղեկավարել մարտը։  Ցուգուրովկայի ճակատամարտը օգնեց աբխազներին վերջնականապես վերահսկողություն հաստատել առանցքային բարձրության՝ Ախբյուկ լեռան վրա, և ի վերջո հաղթանակ տանել Վրաստանի նկատմամբ:

И с Грузинской стороны и с Абхазской стороны сражались и погибли много Армян,Каждый зощищал свой дом

23 июля 1993 года- Армянский батальон имени Баграмяна  прославился штурмом почти неприступной высоты — горы Цугуровка, укрепленной по всем правилам современной войны; её склоны были буквально нашпигованы минами. Галуст Трапизонян — командир третьей роты Армянского батальона — потерял в этом сражении ногу, но до конца, лежа на носилках, продолжал руководить боем. Битва за Цугуровку помогла абхазам окончательно утвердить контроль над ключевой высотой — горой Ахбюк и в итоге  добиться победы над Грузией.

Both from the Georgian side and from the Abkhaz side many Armenians fought and died, each defending his home.

July 23, 1993 – The Armenian battalion named after Bagramyan became famous for its assault on an almost impregnable height – Mount Tsugurovka, fortified according to all the rules of modern warfare;  its slopes were literally filled with mines.  Galust Trapizonyan, the commander of the third company of the Armenian battalion, lost his leg in this battle, but until the end, lying on a stretcher, he continued to lead the battle.  The Battle of Tsugurovka helped the Abkhazians finally assert control over the key height – Mount Akhbyuk – and ultimately achieve victory over Georgia.

1993 թվականի հուլիսի 23 – Արցախի Հանրապետության պաշտպանության բանակը, հաղթահարելով թվով և ռազմական տեխնիկայով գերազանցող հակառակորդի դիմադրությունը, գրավում է Ակնան։

Գործողության արդյունքում, որի հրամանատարներն էին Մոնթե Մելքոնյանը, Մովսես Հակոբյանը և Վիտալի Բալասանյանը, մեր կողմը որպես ավար  ստացավ զգալի քանակությամբ զինտեխնիկա և զինամթերք, որը թողել էր ադրբեջանական բանակը նահանջի ժամանակ և վերացվեց սպառնալիքը Ստեփանակերտի, Ասկերանի և հարակից գյուղերի գնդակոծություններըի։
Հակառակորդին հասցվելց մեծ ռազմական և բարոյական հարված.  Ռազմաբազայի վնասազերծմամբ կաթվածահար  եղան Արցախի Հանրապետության արևելյան և հարավային սահմանների երկայնքով ադրբեջանական կենտրոնացված խմբավորումների գործողություններն ու նյութատեխնիկական աջակցությունը։  Հուլիսի 23-ին Ադրբեջանի ղեկավարությունը դիմել է Արցախի Հանրապետության իշխանություններին՝ հրադադարի խնդրանքով։  Արդյունքում փոխադարձ պայմանավորվածություն է ձեռք բերվել հուլիսի 25-ի ժամը 12:00-ից հուլիսի 28-ը հրադադարի մասին։  Սակայն հենց հաջորդ օրը Ադրբեջանը հրաժարվեց կատարել իր պարտավորությունները։

23 июля 1993 года — армия обороны Республики Арцах, преодолев сопротивление превосходящего по численности и военной технике противника, занимает Акна.
В результате операции, командирами которой был Монте Мелконян, Мовсес Акопян и Виталий Баласанян, нашей стороне в качестве трофеев досталось значительное количество военной техники и боеприпасов, которые были оставлены азербайджанской армией при отступлении, а также была устранена угроза обстрелов Степанакерта, Аскерана и близлежащих сел.
Противнику был нанесен военный и моральный удар. С нейтрализацией военной базы были парализованы операции и тыловое обеспечение азербайджанских централизованных группировок вдоль восточных и южных границ Республики Арцах. 23 июля руководство Азербайджана обратилось к властям Республики Арцах с просьбой о прекращении огня. В результате была достигнута обоюдная договоренность о прекращении огня с 12:00 25 июля до 28 июля. Однако уже на следующий день Азербайджан отказался от выполнения своих обязательств.

July 23, 1993 – the Defense Army of the Republic of Artsakh, overcoming the resistance of an enemy superior in numbers and military equipment, occupies Akna.
As a result of the operation, the commanders of which were Monte Melkonyan, Movses Hakobyan and Vitaly Balasanyan, our side received as trophies a significant amount of military equipment and ammunition that was left behind by the Azerbaijani army during the retreat, and the threat of shelling of Stepanakert, Askeran and nearby villages was eliminated.
The enemy was dealt a military and moral blow.  With the neutralization of the military base, the operations and logistical support of Azerbaijani centralized groups along the eastern and southern borders of the Republic of Artsakh were paralyzed.  On July 23, the leadership of Azerbaijan appealed to the authorities of the Republic of Artsakh with a request for a ceasefire.  As a result, a mutual agreement was reached on a ceasefire from 12:00 on July 25 to July 28.  However, the very next day Azerbaijan refused to fulfill its obligations.

1918 թվականի հուլիսի 22-ին գումարվեց արցախահայության առաջին համագումարը, որը Արցախը հռչակեց անկախ վարչաքաղաքական միավոր և ձևավորեց կառավարություն։

2 օր անց՝ 1918 թվականի հուլիսի 24-ին, ընդունվեց Կառավարության հռչակագիրը, որտեղ ուրվագծվեցին նորաստեղծ կառավարության նպատակներն ու խնդիրները։  Հռչակագրում ընդգծվել է բարեկամական վերաբերմունքը այլ ազգերի դեմոկրատական ուժերի նկատմամբ և որպես Արցախի կառավարության գործունեության ելակետ հռչակվել ազգերի ինքնորոշման իրավունքը։  Բնակչությունը արտաքին սպառնալիքներից պաշտպանելու համար ստեղծվեցին ինքնապաշտպանական ուժեր։
Համագումարի օրակարգում ընդգրկված էին հետևյալ 8 հարցեր։  Համագումարի արձանագրություններն այրվել են 1920 թվականի մարտին Շուշիի հայերի ջարդերի ժամանակ։
Այդուհանդերձ, հայտնի է, որ համագումարը Արցախ-Ղարաբաղը հռչակեց անկախ վարչաքաղաքական միավոր և ընտրեց 7 հոգուց բաղկացած ժողովրդական իշխանություն՝ իրականացնելով օրենսդիր և գործադիր գործառույթներ։  Ի դեպ, սա հազվագյուտ նախադեպ է համաշխարհային պատմության մեջ, երբ մի ամբողջ տարածաշրջան 2 տարի շարունակ ղեկավարվել է համագումարներով։  Այս ընթացքում ընդհանուր առմամբ գումարվել է 10 համագումար՝ քննարկելով մի շարք կարևոր հարցեր։

22 июля 1918 года был созван первый съезд армян Арцаха, который провозгласил Арцах самостоятельной административной и политической единицей и сформировал правительство.
Через 2 дня, 24 июля 1918 года, была принята Декларация правительства, в которой излагались цели и задачи новообразованной государственной власти. В Декларации было подчеркнуто дружественное отношение к демократическим силам других народов и провозглашено право наций на самоопределение в качестве отправной точки деятельности правительства Арцаха. Для защиты населения от внешних угроз были созданы силы самообороны.
В повестке съезда были следующие 8 вопросов: отчеты межпартийного бюро и Совета комиссаров, продовольственное обеспечение, налоги, суды, внешняя политика, признание Карабаха неотъемлемой частью Араратской Республики, самооборона, выборы. Протоколы съезда сгорели в марте 1920 года во время резни армян в Шуши.
Тем не менее известно, что съезд объявил Арцах-Карабах независимой административно-политической единицей, избрал народное правительство из 7 человек, осуществляющее законодательные и исполнительные функции. Между прочим, это редкий прецедент в мировой истории, когда целый край в течение 2 лет возглавлялся посредством съездов. За этот период было созвано в общей сложности 10 съездов, обсуждавших самые разные важнейшие вопросы.

On July 22, 1918, the first congress of Armenians of Artsakh was convened, which declared Artsakh an independent administrative and political unit and formed a government.
2 days later, on July 24, 1918, the Declaration of the Government was adopted, which outlined the goals and objectives of the newly formed government.  The Declaration emphasized a friendly attitude towards the democratic forces of other nations and proclaimed the right of nations to self-determination as the starting point for the activities of the Artsakh government.  Self-defense forces were created to protect the population from external threats.
The agenda of the congress included the following 8 issues: reports of the inter-party bureau and the Council of Commissioners, food supply, taxes, courts, foreign policy, recognition of Karabakh as an integral part of the Ararat Republic, self-defense, elections.  The minutes of the congress were burned in March 1920 during the massacre of Armenians in Shushi.
Nevertheless, it is known that the congress declared Artsakh-Karabakh an independent administrative-political unit and elected a people’s government of 7 people, exercising legislative and executive functions.  By the way, this is a rare precedent in world history when an entire region was led through congresses for 2 years.  During this period, a total of 10 congresses were convened, discussing a variety of important issues.

1956 թվականի հուլիսի 22-ին Երևանում տեղի ունեցավ երկաթուղային կայարանի ներկայիս շենքի բացումը։  Ճարտարապետ՝ Էդմոնդ Տիգրանյան.   Կառուցման տարիներ՝ 1952-1955 թթ. 

Շինարարության ընթացքում միութենական հանրապետությունների շինարարների հասցեին Խրուշչովի քննադատության և ճարտարապետական լուծումներում ավելորդությունները վերացնելու մասին հրամանագրի պատճառով Երևանի կայարանի շենքը բացվեց առանց այն զարդարող հայտնի աշտարակի և սրունքի։

Միայն 10 տարի անց աշտարակը վերջնականապես ավարտվեց՝ վերջապես ամբողջական տեսք տալով ճարտարապետի մտահղացման շինությանը։

22 июля 1956 года в Ереване  состоялось открытие нынешнего здания  железнодорожного вокзала. Архитектор – Эдмонд Тигранян.  Годы строительства – 1952-1955 гг. В процессе строительства из-за критики Хрущёвым строителей союзных республик и постановления об устранении излишеств в архитектурных решениях, здание ереванского вокзала открылось без украшающих его знаменитых башни и шпиля.
Только через 10 лет башню окончательно достроили, наконец придав завершенный вид задуманному архитектором зданию.

On July 22, 1956, the opening of the current railway station building took place in Yerevan.  Architect – Edmond Tigranyan.   Years of construction: 1952-1955.  During the construction process, due to Khrushchev’s criticism of the builders of the union republics and the decree on eliminating excesses in architectural solutions, the Yerevan station building opened without the famous tower and spire adorning it.
Only 10 years later the tower was finally completed, finally giving a complete look to the building conceived by the architect.

Տիրակալ, ով հսկայական ազդեցություն է ունեցել հայերի ճակատագրի վրա

Մ.թ.ա 356 թվականի հուլիսի 20-ը
  Պելա (հին Մակեդոնիա) – ծնվել է Ալեքսանդր Մակեդոնացին –

522 թվականից մինչև Ալեքսանդր Մակեդոնացու դարաշրջանը Հայաստանը եղել է Պարսկական Աքեմենյան կայսրության կազմում։  331 թվականին մ.թ.ա.  մակեդոնական զորքերի հարվածների տակ հայկական հողերը փաստացի անկախություն ձեռք բերեցին։  Հարավային Հայաստանի – Փոքր Հայքի թագավորը ( Միհրդատեսը) պաշտոնապես ճանաչել են Ալեքսանդրի իշխանությունը, սակայն նրա վերահսկողության տակ գտնվող զորքերը չեն մտել Հայաստանի տարածք։  Նույն թվականին Գավգամելայի ճակատամարտում Պարսկաստանի պարտությունից հետո Հայաստանի սատրապ Երվանդ II-ը իրեն թագավոր է հռչակել։
Նախկինում Պարսկաստանի կազմում գտնվող հայկական հողերը հայտնվեցին փաստացի անկախ վիճակում:  Հայաստանը անվանապես միացվել է մակեդոնացիներին, սակայն իրականում երկիրը զերծ է մնացել Ալեքսանդր Մակեդոնացու ռազմական արշավներից և չի նվաճվել նրա կամ նրա հաջորդների կողմից։  Հայաստանի սատրապ Օրենոտոս – Երվանդ II-ը իրեն թագավոր է հռչակել արդեն մ.թ.ա. 331 թվականին։Եվ այդուհետ նրա իրավահաջորդները կառավարում էին Հայոց թագավորությունը փաստացի որպես անկախ կառավարիչներ։Իսկ Միրդատեսը դարձավ Փոքր Հայքի թագավոր:

20 июля 356  года до н. э.в
Пела (старая Македония)- родился  Александр Македонский – правитель оказавший огромное влияние на судьбу армян
С 522 года до нашей эры и до эпохи Александра Македонского Армения являлась частью Персидской империи Ахеменидов. В 331 году до н. э. под ударами македонских войск, армянские земли фактически обрели независимость. Правитель Малой Армении ( Михрдатес) формально признали власть Александра, но подконтрольные ему войска не вступали на территорию Армении. В том же году, после поражения Персии в битве при Гавгамелах, сатрап Армении Ерванд II провозгласил себя царём.
Армянские земли, до этого входившие в состав Персии, оказались в фактически независимом положении. Номинально Армения была аннексирована македонянами, однако в действительности страна осталась в стороне от военных кампаний Александра Македонского и не была покорена ни им, ни его преемниками. Сатрап Армении Оренотос Ерванд II провозгласил себя царём уже в 331 году до н. э. и с тех пор его преемники правили Армянским царством фактически как независимые правители.А Михрдатес стал царем Малой Армении

July 20, 356 BC  e.v.
  Pela (old Macedonia) – Alexander the Great was born – a ruler who had a huge influence on the fate of the Armenians
From 522 BC until the era of Alexander the Great, Armenia was part of the Persian Achaemenid Empire.  In 331 BC.  e.  under the blows of the Macedonian troops, the Armenian lands actually gained independence.  The rulers of Lesser Armenia formally recognized the power of Alexander, but the troops under his control did not enter the territory of Armenia.  In the same year, after the defeat of Persia at the Battle of Gaugamela, the satrap of Armenia Orenotos -Ervand II proclaimed himself king.
The Armenian lands, previously part of Persia, found themselves in a virtually independent position.  Armenia was nominally annexed by the Macedonians, but in reality the country remained aloof from the military campaigns of Alexander the Great and was not conquered by him or his successors.  The satrap of Armenia Ervand II proclaimed himself king already in 331 BC.  e.  and from then on his successors ruled the Armenian kingdom virtually as independent rulers.And Mirdates became the king of Lesser Armenia.