Աղբյուրի մոտ տեղադրեց մի քար, որի վրա հայերեն հուզիչ արձանագրություն է փորագրված՝

1779 թվականին Եկատերինա Մեծի հրամանով հայերի Ղրիմից Դոն վերաբնակեցման մասին հիշեցումն է  Բարաքյանի մակագրությամբ սալաքարը  Երևանի պատմության թանգարանում։

Վ. Սիդորովի «Հին Ռոստովի և Դոնի Նախիջևանի հանրագիտարանում» կարող եք ծանոթանալ այն մարդու մասին, ով կառուցել է Նախիջևանում առաջին քաղաքային խմելու աղբյուրը։  Դա ոմն Նիկողոս Բարաքյանն էր։  Նախիջեւանի հարավարեւելյան ծայրամասում բազմաթիվ աղբյուրներ կային։  Նրանք հոսել են Դոնի և Կիզիտերինովսկայա ձորը։  Այս ջուրը հավաքելու համար Բարաքյանը կառուցել է մինչև կես մետր բարձրություն և մեկ մետր լայնություն թունել։  Թունելը քարով շարեց և վերջում նստեցնող բաք պատրաստեց։  Ջուրը մատակարարվում էր մի քանի խողովակներով։  Աղբյուրի մոտ տեղադրեց մի քար, որի վրա հայերեն հուզիչ արձանագրություն է փորագրված՝ «Այս աղբյուրը, որի ջուրը հոսում է Հորդանանի պես, հուշարձան է Բարաքյան Նիկողոսի դստեր և որդիների՝ Ջուղար,

Ստեփանոսն ու Մանուելան, որ այժմ դարձել է Նախիջեւանի նորակառույց քաղաքի առաջին աղբյուրը, 1785, հունիսի 15»։
Գաղտնիք չէ, որ հայերի վերաբնակեցումը Ղրիմից Դոն դժվար էր.  Բարաքյանը կորցրել է նաև իր երեխաներին.  Նա որոշել է հավերժացնել նրանց հիշատակը՝ հիմնելով խմելու ջրի առաջին աղբյուրը

Նախիջևանում։ Որպեսզի քաղաքաբնակները, երբ աղբյուրից ջուր են վերցնում, բարի խոսքով հիշեն նրա երեխաներին։  Իսկ ջուրն այն ժամանակ շատ էին գնահատում:

Նախիջեւանի ջրամատակարարման գալուստով Բարաքյան աղբյուրը կորցրեց իր նշանակությունը քաղաքի համար։  20-րդ դարի 20-ական թվականներին այն հայտնվել է Red Aksai գործարանի տարածքում։  Ջուրը գործարանի աշխատողների կողմից օգտագործվել է տեխնիկական կարիքների համար։  Իսկ Բարաքյանի մակագրությամբ սալաքարը հայտնվել է Երևանի պատմության թանգարանում։

напоминанием о переселении армян из Крыма на Дон по приказу Екатерины Великой в 1779 году является плита с надписью Баракяна оказалась в Музее истории в Ереване.

В «Энциклопедии старого Ростова и Нахичевани-на-Дону» В. Сидорова вы можете узнать о человеке, обустроившем первый в Нахичевани городской питьевой источник. Это был некий Никогос Баракян. На юго-восточной окраине Нахичевани было немало родников. Они стекали в Дон и Кизитериновскую балку. Чтобы собрать эту воду, Баракян проложил тоннель высотой до полуметра и шириной в метр. Облицевал тоннель камнем, а в конце сделал отстойник. Наружу вода подавалась по нескольким трубам. Возле источника был установлен камень, на котором была выбита на армянском языке трогательная надпись: «Этот родник, вода которого течет, как Иордан, − памятник дочери и сыновьям Баракяна Никогоса: Джугары,

Cтепaноса и Мануэлы, − ныне ставший первым родником новостроящегося города Нахичевана, 1785 года 15 июня месяца».

Не секрет, что переселение армян из Крыма на Дон было трудным, немало людей погибло в дороге. Потерял своих детей и Баракян. Он решил увековечить их память, обустроив первый источник питьевой воды в

Нахичевани. Чтобы, когда горожане брали воду из источника, вспоминали и его детей добрым словом. А вода тогда ценилась очень высоко!

С появлением водопровода в Нахичевани источник Баракяна потерял значение для города. В 20-х годах XX столетия он оказался на территории завода «Красный Аксай». Воду использовали заводчане для технических нужд. А плита с надписью Баракяна оказалась в Музее истории в Ереване.

A reminder of the resettlement of Armenians from Crimea to the Don by order of Catherine the Great in 1779, a slab with Barakyan’s inscription ended up in the History Museum in Yerevan.

In V. Sidorov’s “Encyclopedia of Old Rostov and Nakhichevan-on-Don” you can learn about the man who built the first city drinking spring in Nakhichevan.  It was a certain Nikoghos Barakyan.  There were many springs on the southeastern outskirts of Nakhichevan.  They flowed into the Don and Kiziterinovskaya gully.  To collect this water, Barakyan built a tunnel up to half a meter high and a meter wide.  I lined the tunnel with stone and made a sump at the end.  Water was supplied outside through several pipes.  A stone was installed near the source, on which a touching inscription was carved in Armenian: “This spring, whose water flows like the Jordan, is a monument to the daughter and sons of Barakyan Nikogos: Dzhugars,

Stepanos and Manuela, which has now become the first spring of the newly built city of Nakhichevan, 1785, June 15.”


It is no secret that the resettlement of Armenians from Crimea to the Don was difficult; many people died on the road.  Barakyan also lost his children.  He decided to perpetuate their memory by establishing the first source of drinking water in

Nakhchivan.  So that when the townspeople take water from the source, they remember its children with a kind word.  And water was highly valued back then!

With the advent of the water supply system in Nakhichevan, the Barakyan source lost its significance for the city.  In the 20s of the 20th century, it ended up on the territory of the Red Aksai plant.  The water was used by factory workers for technical needs.  And the slab with Barakyan’s inscription ended up in the History Museum in Yerevan.