Նա իր ժամանակի ամենանշանավոր ուսուցիչն էր, որպես գրող նոր խոսք է ասել հայկական ողբի ժանրում

1540 թվականի փետրվարի 5-ին գյուղ Ապարանքում, Մոկացի գավառ – Ծնվել է Սիմեոն Ապարանցին՝ 16-17-րդ դարերի բանաստեղծ և ուսուցիչ։

Նա իր ժամանակի ամենանշանավոր ուսուցիչն էր։   Շուրջ երեսուն տարի (1585 – 1614) ուսուցչական գործունեությամբ է զբաղվել Մեծոփի, Կարինի և Վանի այն ժամանակվա նշանավոր դպրոցներում՝ աշակերտներին տալով հայկական դպրոց, մատենագրություն և գրչություն։   Գրական ժառանգության մեջ կարևոր տեղ է գրավում «Կոմպոզիցիա հոմերոսյան երևակայությամբ…» հատվածը։   Այս բանաստեղծության համար նրա բնագիրը չի պահպանվել։   Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահվում է երեք օրինակ։
Գեղարվեստական տեսակետից առավել ուշագրավ են նրա ողբը՝ օժտված քնարական ինքնաբուխությամբ, հագեցած տոկունությամբ, երկխոսությամբ, հռետորական գրավչությամբ, առճակատմամբ, պատկերավորությամբ և ժանրին բնորոշ այլ արտահայտչական միջոցներով։   Այս երկերը գրված են հայ դասական ողբի ոճով՝ հատկապես Ներսես Շնորհալի «Ոհբ Եդեսիսոյ» պոեմի ազդեցությամբ։   Լավատեսության և հույսի գծեր են փայլում, ինչը նորամուծություն է դասական հայկական ողբի ժանրում:

5 февраля 1540 года в с. Апаранк,  области Мокац- родился Симеон Апаранци- Поэт и педагог 16-17 веков.
Был  самым выдающимся педагогом своего времени.  Около тридцати лет (1585 – 1614)  вел педагогическую деятельность в знаменитых школах того времени в Мецопе, Карине и Ване, давая ученикам посвящение в армянскую школу, библиографию и письменность.  Важное место в литературном наследии  занимает фрагмент «Композиция с гомеровской фантастикой…».  Его автограф к этому стихотворению не сохранился.  Три копии хранятся в Матенадаране имени Маштоца.
С художественной точки зрения наиболее примечательны его  причитания  наделенные лирической непосредственностью, оснащены выдержкой, диалогичностью, риторическим призывом, конфронтацией, образностью и другими характерными для жанра выразительными средствами.  Эти произведения написаны в стиле армянских классических плачей, особенно присутствует влияние поэмы Нерсеса Шнорали «вохб  Эдесиой».  Просвечивают линии оптимизма и надежды, что является новшеством в классическом армянском жанре плача.