Նրա ուսումնասիրությունը,  եզակի ներդրում է մինչ օրս սայաթագիտության մեջ

1948 թվականի փետրվարի 17-ին Թբիլիսիում ծնվել է Հայաստանի ականավոր գրականագետ Հենրիկ Բախչինյանը։

1965 – 1970 թվականներին սովորել է Երեւանի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետի հայոց լեզվի եւ գրականության բաժնում, իսկ 1970 – 1973 թվականներին՝ Աբեղյանի անվան գրականության ինստիտուտի ասպիրանտ։ 1976-2006 թվականներին աշխատել է նույն ինստիտուտի Հին եւ միջնադարյան հայ գրականության բաժնում։ 1974 թվականին պաշտպանել է թեկնածուական ատենախոսություն «Կոլոֆոնները հայերեն ձեռագրերում» թեմայով, իսկ 1989 թվականին պաշտպանել է դոկտորական թեզ՝ «Սայաթ-Նովա. կյանքը և գործը» թեմայով։ Նրա գիտական աշխատություններից են նաև՝ «Ֆրագմենտներ ֆրանսիական գրականության պատմության» (2004 թ.), «Հայ միջնադարյան գրականություն» (2006 թ.), «Շարականի գրական-պատմական ուղին» (2012 թ.) և այլն։
1976 – 1980 թվականներին՝ Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնի գրական բաժնի վարիչ։ 1981 – 1983 թվականներին դասավանդել է ֆրանսիական միջնադարյան գրականություն Երեւանի պետական համալսարանում։ 1992-2011թթ.՝ Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարանի տնօրեն: 1995 և 2005 թվականներին Հայաստանում Ֆրանսիայի դեսպանությունը նրան ուղարկել է Փարիզ՝ մասնակցելու ֆրանսերեն թարգմանիչների հատուկ ծրագրին։ Հենրիկ Բախչինյանը նաև ականավոր թարգմանիչ է։ 1975-1999 թվականներին նա հավաքել և հրատարակել է մեկ տասնյակից ավելի թարգմանված գրքեր։ Հեղինակ է 25 գրքի (որից 15-ը թարգմանական) և հարյուրից ավելի հոդվածների, որոնք հիմնականում նվիրված են հայ միջնադարյան գրականությանը։ Նա համարվում է Հայաստանի ականավոր միջնադարներից մեկը։ Նա նաև 9-րդ դասարանի «Հայ գրականություն» դասագրքի միջնադարյան գրականության բաժնի հեղինակն է, որը 1993 թվականից ի վեր բազմիցս վերահրատարակվել է։
Թարգմանություններ՝ Ռոլանդի երգը (1995); Վերլեն, Ընտիր բանաստեղծություններ (1995); Բոդլեր, Չարի ծաղիկները (1990); Nicolas Boileau, «Poetic Art» (1980); Մոլիեր, The Misanthrope (1982); Պիեռ Կոռնեյ, «Սիդ» (1982); Ռեմբո, Բանաստեղծություններ (1991); Հյուգո, «Թագավորը զվարճացնում է իրեն». Պարգևներ՝ Նանսենի ոսկե մեդալ (2010), ՀՀ մշակույթի նախարարության ոսկե մեդալ (2008), Հայաստանի գրողների միության «Գրական վաստակի համար» մեդալ (2008): Իր գիտական գործունեությանը զուգահեռ Բախչինյանը հաճախ է բարձրացնում հասարակական-քաղաքական նշանակության հարցեր՝ բացահայտորեն արտահայտվելով Ադրբեջանում կեղծ գիտնականների կողմից հայոց պատմության, մշակույթի, գրականության կեղծարարությունների դեմ։ Նա հայտարարեց, որ «բունիաթիզմն այսօր վերածվել է ալիևիզմի», և որ Ադրբեջանի տարածած «գիտական» անհեթեթությունը բացահայտորեն աջակցվում է պետության և անձամբ Իլհամ Ալիևի կողմից։
Սայաթ-Նովայի, Բաղդասար Դպիրի, Չարենցի ստեղծագործություններին նվիրված ուսումնասիրությունների, բազմաթիվ գրական հոդվածների հեղինակ։ Խորապես ուսումնասիրելով մեծ աշուղի ժառանգությունը՝ Բախչինյանը շարունակեց իր ուսումնասիրությունները հայ գրականության բնագավառում և սկսեց ուսումնասիրել միջնադարյան հայ հեղինակների ժառանգությունը, ինչպիսիք են Նարեկացին, Շնորհալին, Ֆրիկը, Հովհաննես Երզնկացին, Կոստանդին Երզնկացին, Հովհաննես Դրասխանակերտցին, Գրիգորիսը և այլք։ Նրա քրտնաջան աշխատանքի արդյունքն են եղել հետևյալ ուսումնասիրությունները՝ Մաշտոց, Սահակ Պարթև «Շարականներ» (2010), Խորենացի, Ստեփանոս Սյունեցի, Իոան Մանդակունի «Շարականներ» (2011), Շնորհալի «Գիրք Ժամեր» (2012), «Շարականներ. VII-XI դդ.» (2013):
«Պարույր Սևակից հետո Սայաթ-Նովայի մասին գրելն ամենևին էլ հեշտ չէր, բայց Բախչինյանի «Սայաթ-Նովա» մենագրությունը իսկապես նոր խոսք դարձավ, հատկապես բանաստեղծական վարպետության և չափագիտության ուսումնասիրությունը, որը եզակի ներդրում է մինչ օրս սայաթագիտության մեջ: գրականություն», – գրականագետ Վանո Եղիազարյան։

17 февраля 1948 года в Тбилиси ррдился Генрик Бахчинян — Выдающийся Литературовед Армении. С 1965 по 1970 год учился на кафедре армянского языка и литературы филологического факультета ЕГУ, а с 1970 по 1973 год — в аспирантуре Института литературы имени Абегяна. С 1976 по 2006 год работал на кафедре древней и средневековой армянской литературы того же института. В 1974 году защитил кандидатскую диссертацию на тему «Колофоны в армянских рукописях», а в 1989 году — докторскую диссертацию на тему «Саят-Нова: Жизнь и творчество». В число научных трудов также входят: «Фрагменты истории французской литературы» (2004), «Армянская средневековая литература» (2006), «Литературно-исторический путь Шаракана» (2012), и др.
С 1976 по 1980 год — заведующий литературной частью Национального академического театра имени Сундукяна. С 1981 по 1983 год преподавал французскую средневековую литературу в ЕГУ. С 1992 по 2011 год — директор Музея литературы и искусства имени Чаренца. В 1995 и 2005 годах посольство Франции в Армении направило его в Париж для участия в специальной программе для французских переводчиков. Генрик Бахчинян также выдающийся переводчик. В период с 1975 по 1999 год составил и опубликовал более десятка переведённых книг. Является автором 25 книг (15 из них — перевод) и более ста статей, которые в основном посвящены армянской средневековой литературе. Считается одним из выдающихся медиевистов Армении. Также автор раздела по средневековой литературе в учебнике «Армянская литература» для 9-го класса, который с 1993 года многократно переиздавался.
Переводы: «Песнь о Роланде» (1995); Верлен, Избранные стихотворения (1995); Бодлер, «Цветы зла» (1990); Никола Буало, «Поэтическое искусство», (1980); Мольер, «Мизантроп» (1982); Пьер Корнель, «Сид» (1982); Рембо, Стихи (1991); Гюго, «Король забавляется». Награды: Золотая медаль Нансена (2010), Золотая медаль Министерства культуры Республики Армения (2008), Медаль Союза писателей Армении «За литературные заслуги» (2008). Бахчинян наряду с научной деятельностью нередко поднимает вопросы общественно-политического значения, открыто выступая против фальсификаций армянской истории, культуры, литературы, проводимой псевдоучёными Азербайджана. Он заявлял, что “буниатовщина сегодня переросла в алиевщину” и что “научный” бред, распространяемый Азербайджаном, неприкрыто поддерживается государством и лично Ильхамом Алиевым.
Автор исследований, посвящённых творчеству Саят-Новы, Багдасара Дпира, Чаренца, многочисленных литературоведческих статей. Глубоко изучив наследие великого ашуга, Бахчинян продолжил исследования в области армянской литературы, стал заниматься наследием таких средневековых армянских авторов, как Нарекаци, Шнорали, Фрик, Ованес Ерзнкаци, Костандин Ерзнкаци, Ованес Драсханакертци, Григорис Ахтамарци, и др. Результатом его упорного труда стали исследования: Маштоца, Саака Партева «Гимны» (2010), Хоренаци, Степаноса Сюнеци, Иоанна Мандакуни «Гимны» (2011), Шнорали «Часослов» (2012), «Гимны: VII-XI веков» (2013).
“Писать о Саят-Нове после Паруйра Севака было совсем не просто, однако монография Бахчиняна «Саят-Нова» действительно стала новым словом — в особенности его исследование поэтического мастерства и метрики, которое остаётся уникальным вкладом в саятноведение по сей день. Генрик Бахчинян — один из самых продуктивных медиевистов нашего времени, благодаря своему неутомимому труду, природному таланту и большой любви к литературе”, — литературовед Вано Егиазарян.

On February 17, 1948, Henrik Bakhchinyan, an outstanding literary scholar of Armenia, was born in Tbilisi. From 1965 to 1970 he studied at the Department of Armenian Language and Literature of the Philological Faculty of Yerevan State University, and from 1970 to 1973 he was a postgraduate student at the Abeghyan Institute of Literature. From 1976 to 2006 he worked at the Department of Ancient and Medieval Armenian Literature of the same institute. In 1974, he defended his PhD dissertation on “Colophons in Armenian Manuscripts”, and in 1989, his doctoral dissertation on “Sayat-Nova: Life and Work”.  His scientific works also include: “Fragments of the History of French Literature” (2004), “Armenian Medieval Literature” (2006), “The Literary and Historical Path of Sharakan” (2012), etc. From 1976 to 1980 – Head of the Literary Department of the Sundukyan National Academic Theater. From 1981 to 1983 he taught French medieval literature at Yerevan State University. From 1992 to 2011 – Director of the Charents Museum of Literature and Art. In 1995 and 2005, the French Embassy in Armenia sent him to Paris to participate in a special program for French translators. Henrik Bakhchinyan is also an outstanding translator. Between 1975 and 1999, he compiled and published more than a dozen translated books.  He is the author of 25 books (15 of which are translations) and more than a hundred articles, which are mainly devoted to Armenian medieval literature. He is considered one of the outstanding medievalists of Armenia. He is also the author of the section on medieval literature in the textbook “Armenian Literature” for the 9th grade, which has been republished many times since 1993. Translations: “The Song of Roland” (1995); Verlaine, Selected Poems (1995); Baudelaire, “The Flowers of Evil” (1990); Nicolas Boileau, “Poetic Art” (1980); Moliere, “The Misanthrope” (1982); Pierre Corneille, “Cid” (1982); Rimbaud, Poems (1991); Hugo, “The King Amuses Himself”.  Awards: Nansen Gold Medal (2010), Gold Medal of the Ministry of Culture of the Republic of Armenia (2008), Medal of the Writers’ Union of Armenia “For Literary Merits” (2008). Along with his scientific work, Bakhchinyan often raises issues of socio-political significance, openly speaking out against the falsifications of Armenian history, culture, and literature carried out by pseudo-scientists of Azerbaijan. He stated that “the Buniat movement has today grown into the Aliyev movement” and that the “scientific” nonsense spread by Azerbaijan is openly supported by the state and personally by Ilham Aliyev. Author of studies dedicated to the works of Sayat-Nova, Baghdasar Dpir, Charents, and numerous literary articles.  Having deeply studied the legacy of the great ashugh, Bakhchinyan continued his research in the field of Armenian literature, and began to study the legacy of such medieval Armenian authors as Narekatsi, Shnorhali, Frik, Hovhannes Yerznkatsi, Kostandin Yerznkatsi, Hovhannes Draskhanakerttsi, Grigoris Akhtamartsi, and others. The result of his hard work were the following studies: Mashtots, Sahak Partev “Hymns” (2010), Khorenatsi, Stepanos Syunetsi, John Mandakuni “Hymns” (2011), Shnorhali “Book of Hours” (2012), “Hymns: VII-XI centuries” (2013).  “Writing about Sayat-Nova after Paruyr Sevak was not at all easy, but Bakhchinyan’s monograph “Sayat-Nova” really became a new word – especially his study of poetic skill and metrics, which remains a unique contribution to Sayat studies to this day. Henrik Bakhchinyan is one of the most productive medievalists of our time, thanks to his tireless work, natural talent and great love for literature,” – literary scholar Vano Yeghiazaryan.