Լոռու Քնարերգության Ձայնը 

Լենա Սարգսի Անթառանյանը ծնվել է 1950 թվականի օգոստոսի 12-ին Լոռու մարզի Օձուն գյուղում։ Նա հայ բանաստեղծուհի է, Հայաստանի գրողների միության անդամ 1989 թվականից։ Իր գրական և մշակութային գործունեությամբ նա նշանակալի ներդրում է ունեցել հայ արդի գրականության և Լոռու մարզի մշակութային կյանքի զարգացման գործում։

Անթառանյանը ավարտել է Կիրովականի (այժմ՝ Վանաձոր) տեխնոլոգիական տեխնիկումը։ Ավելի քան երեք տասնամյակ աշխատել է Վանաձորի կերպարվեստի թանգարանում՝ որպես գիտաշխատող։ Եղել է Հայաստանի գրողների միության պրոպագանդայի բյուրոյի Կիրովականի բաժանմունքի ներկայացուցիչ, իսկ 2003 թվականից՝ ՀԳՄ Լոռու մարզային բաժանմունքի քարտուղար։ 2006 թվականից նա ղեկավարում է Ստեփան Զորյանի տուն-թանգարանը՝ Վանաձորում, նպաստելով հայ գրականության ժառանգության պահպանմանը։

Նրա բանաստեղծությունները տպագրվել են հայաստանյան գրական մամուլում և տարբեր անթոլոգիաներում, ինչպիսիք են «Նոր ձայներ», «Հայուհիներ», «Գրական Լոռի» և «Հայ արդի քնարերգություն»։ Նրա ստեղծագործությունները թարգմանվել են ռուսերեն և հրատարակվել Մոսկվայի «Լիտերատուրնայա գազետա»-ում, ինչպես նաև ԱՊՀ երկրների գրողների ռուսալեզու տարեգրքում։ Նրա բանաստեղծությունները հաճախ արտացոլում են հայրենիքի, բնության և մարդկային զգացմունքների խորքային թեմաներ՝ համատեղելով լիրիկական նրբությունն ու փիլիսոփայական խորհրդածությունները։

Լենա Անթառանյանի հիմնական գրքերն են՝ «Ծառեր» (1977), «Մոռացվածների երգը» (1990), «Հայաստան, բարության փորձաքար» (1999), «Թափուր կառամատույց» (2000) և «Վերջին ժպիտ» (2013)։ 2010 թվականին նա արժանացել է Հայաստանի գրողների միության «Գրական վաստակի համար» մեդալին։

—

### Русский

Голос лирики Лори

Лена Саргисовна Антаранян родилась 12 августа 1950 года в селе Одзун Лорийской области. Она армянская поэтесса, член Союза писателей Армении с 1989 года. Своей литературной и культурной деятельностью она внесла значительный вклад в развитие современной армянской литературы и культурной жизни Лорийской области.

Антаранян окончила технологический техникум в Кировакане (ныне Ванадзор). Более трёх десятилетий работала научным сотрудником в Ванадзорском музее изобразительных искусств. Она представляла Кироваканское отделение бюро пропаганды Союза писателей Армении, а с 2003 года является секретарём Лорийского отделения Союза писателей. С 2006 года она руководит домом-музеем Степана Зоряна в Ванадзоре, способствуя сохранению литературного наследия Армении.

Её стихи публиковались в армянской литературной прессе и антологиях, таких как «Новые голоса», «Армянки», «Литературный Лори» и «Современная армянская лирика». Её произведения переведены на русский язык и публиковались в московской «Литературной газете» и русскоязычном ежегоднике писателей стран СНГ. Стихи Антаранян часто отражают темы родины, природы и глубоких человеческих чувств, сочетая лирическую утончённость с философскими размышлениями.

Основные книги Лены Антаранян: «Деревья» (1977), «Песня забытых» (1990), «Армения, пробный камень добра» (1999), «Пустой причал» (2000) и «Последняя улыбка» (2013). В 2010 году она была удостоена медали Союза писателей Армении «За литературные заслуги».

—

### English

The Voice of Lori’s Lyric Poetry

Lena Sargisovna Antaranyan was born on August 12, 1950, in the village of Odzun, Lori Province. She is an Armenian poetess and a member of the Writers’ Union of Armenia since 1989. Through her literary and cultural activities, she has made significant contributions to the development of modern Armenian literature and the cultural life of Lori Province.

Antaranyan graduated from the Technological College in Kirovakan (now Vanadzor). For over three decades, she worked as a researcher at the Vanadzor Museum of Fine Arts. She represented the Kirovakan branch of the Writers’ Union propaganda bureau and has been the secretary of the Lori branch of the Writers’ Union since 2003. Since 2006, she has been the director of the Stepan Zoryan House-Museum in Vanadzor, contributing to the preservation of Armenia’s literary heritage.

Her poems have been published in Armenian literary journals and anthologies such as *New Voices*, *Armenian Women*, *Literary Lori*, and *Modern Armenian Lyric Poetry*. Her works have been translated into Russian and published in Moscow’s *Literaturnaya Gazeta* and the Russian-language yearbook of writers from CIS countries. Antaranyan’s poetry often explores themes of homeland, nature, and deep human emotions, blending lyrical sensitivity with philosophical reflections.

Lena Antaranyan’s main books include *Trees* (1977), *The Song of the Forgotten* (1990), *Armenia, the Touchstone of Kindness* (1999), *The Empty Pier* (2000), and *The Last Smile* (2013). In 2010, she was awarded the Writers’ Union of Armenia’s “For Literary Merit” medal.

—