Հայ Պոեզիայի Նուրբ Քնար

Մարո Եղիշեի Մարգարյանը ծնվել է 1915 թվականի դեկտեմբերի 22-ին Շուլավերում (այժմ՝ Շահումյան ավան, Վրաստան)՝ հայ բանաստեղծուհի, թարգմանչուհի, ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ (1937–ից), ով իր կյանքը նվիրել է հայրենիքի, սիրո և մարդկային հարաբերությունների թեմաներով լցված պոեզիային՝

դառնալով «Մտերմություն» (1940), «Մոր ձայնը» (1951), «Փշատենի» (1954), «Լիրիկական լուսաբաց» (1957), «Ձնհալից հետո» (1965), «Նվիրումներ» (1982, ՀԽՍՀ պետական մրցանակի դափնեկիր) ժողովածուների հեղինակ։ Մահացել է 1999 թվականի հունվարի 31-ին Երևանում՝ կյանքի 84-րդ տարում։ 

1938 թվականին ավարտել ԵՊՀ բանասիրական ֆակուլտետը, սովորել ԽՍՀՄ ԳԱ հայկական մասնաճյուղի ասպիրանտուրայում։ Առաջին բանաստեղծությունը տպագրվել է 1935 թվականին։ 1967–1984 թվականներին աշխատել Սփյուռքահայության հետ մշակութային կապի կոմիտեում։ Թարգմանել է ռուս, ուկրաինացի, վրացի, չեխ և սլովակ բանաստեղծներից։ Պարգևատրվել է «Ժողովուրդների բարեկամության շքանշանով» (1985), Ավետիք Իսահակյանի անվան մրցանակով (1981)։ 

Մարո Մարգարյանը մնաց Շուլավերից Երևան տանող պոեզիայի կամուրջը՝ իր բանաստեղծություններով, թարգմանություններով և անսահման նվիրումով ոգեշնչելով սերունդներին հայկական քնարի խորքերով և սիրո գեղեցկությամբ։



### Русский
Нежная лира армянской поэзии

Маро Егишевна Маргарян родилась 22 декабря 1915 года в Шулавере (ныне посёлок Шаумян, Грузия) — армянская поэтесса, переводчица, член Союза писателей СССР (с 1937), посвятившая жизнь поэзии о родине, любви и человеческих отношениях, автор сборников «Близость» (1940), «Голос матери» (1951), «Шиповник» (1954), «Лирическая заря» (1957), «После оттепели» (1965), «Посвящения» (1982, лауреат Государственной премии АрмССР). Умерла 31 января 1999 года в Ереване на 84-м году жизни.

В 1938 окончила филологический факультет ЕГУ, училась в аспирантуре армянского филиала АН СССР. Первое стихотворение опубликовано в 1935. В 1967–1984 работала в Комитете культурных связей с диаспорой. Переводила русских, украинских, грузинских, чешских и словацких поэтов. Награждена орденом «Дружбы народов» (1985), премией имени Аветика Исаакяна (1981).

Маро Маргарян осталась мостом поэзии от Шулавера до Еревана — своими стихами, переводами и безграничной преданностью, вдохновляя поколения глубинами армянской лирики и красотой любви.



### English
Gentle Lyre of Armenian Poetry

Maro Yegishei Margaryan was born on December 22, 1915, in Shulaver (now Shaumyan settlement, Georgia) — Armenian poetess, translator, member of the USSR Writers’ Union (since 1937), who devoted her life to poetry about homeland, love, and human relationships, author of collections *Intimacy* (1940), *Mother’s Voice* (1951), *Rosehip* (1954), *Lyrical Dawn* (1957), *After the Thaw* (1965), *Dedications* (1982, laureate of Armenian SSR State Prize). Died on January 31, 1999, in Yerevan at the age of 83.

In 1938 graduated from philology faculty of YSU, studied at the postgraduate school of the Armenian branch of USSR Academy of Sciences. First poem published in 1935. In 1967–1984 worked at the Committee for Cultural Ties with the Diaspora. Translated Russian, Ukrainian, Georgian, Czech, and Slovak poets. Awarded the Order of Friendship of Peoples (1985), Avetik Isahakyan Prize (1981).

Maro Margaryan remained the bridge of poetry from Shulaver to Yerevan — with her verses, translations, and boundless dedication, inspiring generations with the depths of Armenian lyric and the beauty of love.