1935 թվականի օգոստոսի 26-ին Լենինականում ծնվել է կինոօպերատոր Ալբերտ Գառնիկի Յավուրյանը։   ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստ (1977 թ.)

Յավուրյանը համագործակցել է անվանի ռեժիսորներ Ֆ.Դովլաթյանը, Գ.Մելիք-Ավագյանը, Ն.Հովհաննիսյանը, Կ.Գևորգյանը, Դ.Ս.Կեսայանցին ։
  Սերգեյ Փարաջանովը Ալբերտ Յավուրյանին հրավիրել են իր վերջին ֆիլմերին.   նրանք միասին նկարահանեցին «Աշուղ Ղարիբը», ապա սկսեցին նկարահանել «Խոստովանություն» ֆիլմը, որն անավարտ մնաց ռեժիսորի մահվան պատճառով։

26 августа 1935 года в  Ленинакане —родился Альберт Гарникович Явурян- кинооператор.  Заслуженный деятель искусств СССР (1977).Известные режиссеры всегда мечтали поработать с ним. Явурян сотрудничал с известными режиссерами Ф.  Довлатян, Г.  Мелик-Авагян, Н.  Оганесян, К.  Геворкян, Д.  С Кесаянц.
Сергей Параджанов пригласил Альберта Явуряна в свои последние фильмы.  вместе они сняли «Ашуг Гариб», затем приступили к съемкам фильма «Исповедь», который остался незавершенным из-за смерти режиссера.

On August 26, 1935, Albert Garnik Yavuryan, a cinematographer, was born in Leninakan. Honored Artist of the USSR (1977). Famous directors always dreamed of working with him. Yavuryan collaborated with famous directors F. Dovlatyan, G. Melik-Avagyan, N. Oganesyan, K. Gevorkyan, D. S. Kesayants. Sergei Parajanov invited Albert Yavuryan to his last films. Together they shot “Ashug Garib”, then began filming the film “Confession”, which remained unfinished due to the death of the director.

1979 թ-ի օգոստոսի 26-ին Երևանում- ծնվել է Հակոբ Պապիկյանը (հայտնի է նաև որպես Ժակ)– հաղորդավար և պրոդյուսեր։

1998-1999 թվականներին աշխատել է Հայաստանի Հանրային ռադիոյում` որպես հաղորդավար։ 1999 թվականին «Այգ» հեռուստաալիքով վարել է «Կինոդար» ծրագիրը։ 2003-2009 թվականներին եղել է «Ոսկե քնար» հեռուստա-ռադիոերաժշտական նախագծի հեղինակը, պրոդյուսերը և վարողը։ 2004 թվականից հանդես է գալիս տարբեր միջոցառումների, նախագծերի, համերգային, կառավարական ծրագրերի կազմապերպիչ և հանդիսավար։ 2009-2010 թվականներին հեղինակել և վարել է Հայաստանի Հանրային հեռուստաընկերության «Բենեֆիս» համերգային նախագիծը։ 2001 թվականից աշխատում է «Ռադիո Վան» ռադիոկայանում՝ որպես խմբագիր և հաղորդավար։ 2004-2005 թվականներին և 2009 թվականից վարում է «Կենտրոն» հեռուստաընկերության առավոտյան ծրագիրը

26 августа 1979 года в Ереване родился Акоп Папикян (также известный как Жак), ведущий и продюсер.  В 1998-1999 годах работал на Общественном радио Армении ведущим.  В 1999 году вел программу «Кинодар» на телеканале «Айг».  В 2003-2009 годах был автором, продюсером и ведущим телерадио музыкального проекта «Золотая арфа».  С 2004 года является организатором и ведущим различных мероприятий, проектов, концертов, государственных программ.  В 2009-2010 годах был автором и ведущим концертного проекта Общественного телевидения Армении «Бенефис».  С 2001 года работает на радиостанции «Радио Ван» редактором и ведущим.  В 2004-2005 и с 2009 года ведет утреннюю программу телеканала «Кентрон».

On August 26, 1979, Hakob Papikyan (also known as Jacques) was born in Yerevan, a presenter and producer.  In 1998-1999, he worked at the Public Radio of Armenia as a presenter.  In 1999, he hosted the “Kinodar” program on “Aig” TV channel.  In 2003-2009, he was the author, producer and host of the TV-radio music project “Golden Harp”.  Since 2004, he has been an organizer and host of various events, projects, concerts, government programs.  In 2009-2010, he authored and conducted the “Benefit” concert project of the Public Television of Armenia.  Since 2001, he has been working at “Radio Van” radio station as an editor and presenter.  In 2004-2005 and since 2009, he hosts the morning program of “Kentron” TV station.

1961 թ-ի օգոստոսի 26-ին Մոսկվայում – մահացել է Անդրեյ Արկադիի Բաղդասարովը (Բաղդասարյան)–  թերապևտ, արյունաբան, ԽՍՀՄ Բժշկական գիտությունների ակադեմիայի իսկական անդամ (1957)։

1932-1961 թվականներին եղել է Մոսկվայի արյունաբանության և արյան փոխներարկման կենտրոնական ինստիտուտի տնօրեն, 1946 թվականից՝ Մոսկվայի երկրորդ բժշկական ինստիտուտի հոսպիտալային թերապիայի ամբիոնի վարիչ։ Եղել է ԽՍՀՄ առողջապահության նախարարության գլխավոր արյունաբան, ԽՍՀՄ-ում արյան ծառայության կազմակերպիչն ու ղեկավարը, Մոսկվայի թերապևտների ընկերության արյունաբանության բաժանմունքի նախագահ։
Ավելի քան 80 գիտական աշխատանքների հեղինակ է։ Աշխատանքները վերաբերում են ներքին բժշկության, արյան պահածոյացման, արյունաբանության, արյան փոխներարկում|արյան փոխներարկման ազդեցության մեխանիզմի, խոցային հիվանդության հեմոթերապիայի, սպիտակուցային անբավարարության ժամանակ շիճուկի օգտագործման, ճառագայթային հիվանդության բուժման և այլ հարցերին

26 августа 1961 года в Москве – умер Андрей Аркадьевич Багдасаров (Багдасарян) – терапевт, гематолог, действительный член АМН СССР (1957). С 1932 по 1961 год он был директором Центрального института гематологии. и переливания крови в Москве, с 1946 заведующий кафедрой госпитальной терапии Второго Московского медицинского института.  Он был главным гематологом Министерства здравоохранения СССР, организатором и руководителем службы крови в СССР, председателем отделения гематологии Общества московских терапевтов.
Он автор более 80 научных работ.  Работы связаны с внутренней медициной, кровосохранением, гематологией, механизмом действия гемотрансфузий|переливания крови, гемотерапией язвенной болезни, применением сыворотки при белковой недостаточности, лечением лучевой болезни и другими вопросами.

On August 26, 1961 in Moscow – Andrei Arkady Baghdasarov (Baghdasaryan) died – therapist, hematologist, full member of the Academy of Medical Sciences of the USSR (1957). From 1932 to 1961, he was the director of the Central Institute of Hematology and Blood Transfusion in Moscow, from 1946  Head of the Department of Hospital Therapy of the Second Moscow Medical Institute.  He was the chief hematologist of the Ministry of Health of the USSR, the organizer and head of the blood service in the USSR, the chairman of the hematology department of the Society of Moscow Therapists.
He is the author of more than 80 scientific works.  The works are related to internal medicine, blood conservation, hematology, blood transfusion|blood transfusion effect mechanism, hemotherapy of ulcer disease, use of serum in protein deficiency, treatment of radiation sickness and other issues.

Պատրիկ Ռոլան Գարեգինի Դևեջյանը ծնվել է 1944 թվականի օգոստոսի 26-ին Ֆոնտենբլոյում (Ֆրանսիա)՝ ֆրանսահայ ականավոր քաղաքական գործիչ

  1983-2002 թվականներին եղել է Էնթոնիի քաղաքապետ, իսկ 2007 թվականից՝ Վերին Սեն դեպարտամենտի Գլխավոր խորհրդի նախագահ։   2014 թվականին Հայաստանի Հանրապետության Անկախության տոնի առթիվ, ինչպես նաև Հայաստանի Հանրապետության և Ֆրանսիայի Հանրապետության միջև բարեկամական կապերի ամրապնդման գործում ներդրած նշանակալի ավանդի համար պարգևատրվել է Պատվո շքանշանով։

26 августа 1944 года в Фонтенбло (Франция)- родился Патрик Ролан Гарегин Деведжян- видный франко-армянский политик, министр, член Национального собрания Франции, бывший исполнительный генеральный секретарь правящей партии Союза Народного движения.  В 1983–2002 годах он был мэром Антони, с 2007 года президентом Генерального совета департамента Верхняя Сена.  В 2014 году по случаю Дня независимости Республики Армения, а также за значительный вклад в укрепление дружественных связей между Республикой Армения и Французской Республикой награжден Орденом Почета.

Patrick Roland Garegin Devedjian was born on August 26, 1944 in Fontainebleau (France). He is a prominent French-Armenian politician, minister, member of the National Assembly of France, former executive secretary general of the ruling party of the Union of the Popular Movement. In 1983-2002, he was the mayor of Antony, and since 2007, the president of the General Council of the Haute-Seine department. In 2014, on the occasion of the Independence Day of the Republic of Armenia, as well as for his significant contribution to strengthening friendly ties between the Republic of Armenia and the French Republic, he was awarded the Order of Honor.

Օգոստոսի 26, 1949 թվականին Նիկոսիայում  Կիպրոս  -ծնվել է  Լեոն Ռեդբոն (ծնվ. Տիգրան Ղոբալյան)-  երգիչ, երգահան և երաժիշտ

Ռեդբոնը նույնացվում էր իր գլխարկով (հաճախ պանամական գլխարկով), արևային ակնոցներով և սև փողկապով, Առաջին անգամ իհայտ եկավ Տորոնտոյում, Կանադա 1970-ականների սկզբին:   Նա նաև հանդես է եկել կինոյում և հեռուստատեսությունում՝ որպես դերասանական և ձայնային դերեր։
Ռեդբոնը չի բացահայտել իր ծագումը և երբեք չի բացատրել իր բեմական անվան ծագումը:   Համաձայն 1980-ականների Toronto Star-ի զեկույցի, նա ժամանակին հայտնի էր որպես Տիգրան Ղոբալյան, 1960-ականների կեսերին եկավ Կանադա և փոխեց իր անունը Օնտարիոյի անվան փոփոխության օրենքի համաձայն:   2019 թվականին հրապարակված կենսագրական ուսումնասիրությունը հաստատել է նրա ծննդյան անունը և պարզել, որ նրա ընտանիքը ծագումով հայ է։   Նրա ծնողներն ապրում էին Երուսաղեմում, բայց 1948 թվականին մեկնեցին Նիկոսիա, Կիպրոս, որտեղ ծնվել է Ռեդբոունը:   1961 թվականին ընտանիքը տեղափոխվեց Լոնդոն, Անգլիա, իսկ 1965 թվականին՝ Տորոնտո։
1960-ականների վերջին Կանադայում ապրելու ընթացքում Ռեդբոնը սկսեց հրապարակային ելույթ ունենալ Տորոնտոյի գիշերային ակումբներում և ժողովրդական երաժշտության փառատոներում:   Նա ծանոթացել է Բոբ Դիլանի հետ 1972 թվականին Mariposa Folk Festival-ում։  Դիլանն այնքան տպավորված էր Ռեդբոունի կատարումից, որ նա այդ մասին նշեց Rolling Stone ամսագրին տված հարցազրույցում, ինչի շնորհիվ այդ ամսագիրը գրեց մի գեղարվեստական պատմություն Ռեդբոնի մասին նրա ձայնագրման պայմանագիր կնքելուց մեկ տարի առաջ:   Հոդվածում նրա կատարումները նկարագրվում էին որպես «այնքան վավերական, որ կարելի է լսել [հին 78 ռ/րոպե շարժիչի] մակերեսային աղմուկը»:   Դիլանն ասաց, որ եթե երբևէ լեյբլ հիմնի, ապա ստորագրի Redbone-ի հետ:   Նրա առաջին ալբոմը՝ On the Track, թողարկվել է Warner Bros.   1975 թվականի ձայնագրություններ։
  Նա նաև հայտնվեց լայն հանրության առջև՝ որպես կիսամյակային երաժշտական հյուր NBC-ի Saturday Night Live-ի եթերում։   1980-ականներին և 90-ականներին նա հաճախակի հյուր էր «The Tonight Show»-ի գլխավոր դերակատար Ջոնի Քարսոնին:   Նա նաև հյուր էր «A Prairie Home Companion»-ում:
  Ինքնուս երաժիշտ, նա նվագում էր ականջով, երբեմն փոխելով հաստատված մեղեդիների ակորդները, երբեք չփորձելով նվագախմբի հետ և չհետևելով սեթեր ցուցակներին:

26 августа 1949 года   – родился  Леон Редбоун (урожденный Дикран Гобалян)- был певцом, автором песен и музыкантом, специализирующимся на джазе, блюзе и классике Tin Pan Alley.  Редбоун, которого можно узнать по шляпе (часто панаме), темным очкам и черному галстуку, родился на Кипре и впервые появился на сцене в Торонто, Канада, в начале 1970-х годов.  Он также появлялся в кино и на телевидении в актерских ролях и озвучках.
Редбоун не раскрывал своего происхождения и никогда не объяснял происхождение своего сценического псевдонима.  Согласно репортажу Toronto Star в 1980-х годах, когда-то он был известен как Дикран Гобалян, приехал в Канаду в середине 1960-х годов и изменил свое имя в соответствии с Законом Онтарио об изменении имени.  Биографическое исследование, опубликованное в 2019 году, подтвердило его имя при рождении и показало, что его семья была армянского происхождения.  Его родители жили в Иерусалиме, но уехали в 1948 году в Никосию, Кипр, где Редбоун родился.  К 1961 году семья переехала в Лондон, Англия, а к 1965 году — в Торонто.
Живя в Канаде в конце 1960-х, Редбоун начал выступать публично в ночных клубах Торонто и на фестивалях народной музыки.  Он встретил Боба Дилана на фольклорном фестивале Марипоса в 1972 году. Дилан был настолько впечатлен выступлением Редбоуна, что упомянул об этом в интервью журналу Rolling Stone, что побудило этот журнал написать очерк о Redbone за год до того, как у него был контракт на запись.  В статье его выступления описывались как «настолько аутентичные, что можно услышать поверхностный шум [старого двигателя на 78 об/мин]».  Дилан сказал, что если бы он когда-либо основал лейбл, он бы подписал контракт с Redbone.  Его первый альбом On the Track был выпущен Warner Bros.  Записи 1975 года.
Он так же представал перед широкой публикой как полурегулярный музыкальный гость на канале NBC «Субботним вечером в прямом эфире».  В 1980-х и 90-х годах он был частым гостем на «Вечернем шоу» с Джонни Карсоном в главной роли.  Он также был гостем на программе «Домашний компаньон в прериях».
Музыкант-самоучка, он играл на слух, иногда меняя аккорды устоявшихся мелодий, никогда не репетируя с группой и не следуя сет-листам.

Leon Redbone (born Dikran Ghobalian, August 26, 1949) was a singer, songwriter, and musician who specialized in jazz, blues, and Tin Pan Alley classical music. Redbone, who can be identified by his hat (often a Panama hat), sunglasses, and black tie, was born in Cyprus and first appeared on the scene in Toronto, Canada, in the early 1970s. He also appeared in film and television in acting and voice-over roles. Redbone has never revealed his origins and has never explained the origin of his stage name. According to a Toronto Star report in the 1980s, he was once known as Dikran Ghobalian, came to Canada in the mid-1960s, and changed his name under Ontario’s Change of Name Act. Biographical research published in 2019 confirmed his birth name and found that his family was of Armenian descent.  His parents lived in Jerusalem but left in 1948 for Nicosia, Cyprus, where Redbone was born. By 1961, the family had moved to London, England, and by 1965, to Toronto. While living in Canada in the late 1960s, Redbone began performing publicly in Toronto nightclubs and at folk music festivals. He met Bob Dylan at the Mariposa Folk Festival in 1972. Dylan was so impressed by Redbone’s performance that he mentioned it in an interview with Rolling Stone magazine, prompting the magazine to write a profile of Redbone a year before he had a recording contract. The article described his performances as “so authentic you can hear the surface noise [of an old 78 rpm engine].” Dylan has said that if he ever started a record label, he would sign Redbone. His first album, On the Track, was released by Warner Bros. Records.  Recordings from 1975.
He also gained wider exposure as a semi-regular musical guest on NBC’s Saturday Night Live. In the 1980s and ’90s, he was a frequent guest on The Tonight Show Starring Johnny Carson. He was also a guest on A Prairie Home Companion.
A self-taught musician, he played by ear, sometimes changing the chords of established tunes, never rehearsing with a band or following a set list.

1945 թվականի օգոստոսի 26-ին Բևերլի Հիլզում (ԱՄՆ) – մահացել է  է Ֆրանց Վերֆելը, ավստրիացի գրող և հումանիստ, Հայաստանի ազգային հերոս

Մուսա լեռան շրջակայքում գտնվող հայկական գյուղերի (այժմ Սիրիա), կատաղած օսմանցիների փորձերը՝ իրականացնելու երիտթուրքական կառավարության հանցավոր հրամանը՝ հայազգի մարդկանց տեղահանել Դեյր էլ Զորի անապատ։
Հարցազրույցներից մեկում նա ասել է. «Հայերի մասին գրելու միտքն ինձ մոտ ծագեց Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ, երբ եվրոպական թերթեր կարդալիս ծանոթացա հայ ժողովրդի ողբերգությանը։  Ես այնքան ցնցված էի… որ որոշեցի այս ամենը ներկայացնել մարդկությանը որպես պատմավեպ։  Սիրիայում տեսա հայ երեխաների, երիտասարդների, հալածված ժողովրդի դժբախտ պատառիկներ, որոնց աչքերում դրոշմված էին անցյալի փառքն ու սարսափները»։
Վերֆելը լրագրողներից մեկին ասաց. «Այս վեպը գրելու համար ես հարյուրավոր հատորներ կարդացի Վիեննայի Մխիթարյաններից և ութ ամիս աշխատեցի օր ու գիշեր։  Վեպը մեկ անգամ վերանայել ու խմբագրել եմ, երեք անգամ էլ վերաշարադրել եմ»։
Վերֆելն ուսումնասիրել է հայոց պատմությունը ոչ միայն որպես վեպի համար անհրաժեշտ աշխատանքային նյութ։  Աստիճանաբար նա գալիս է քաղաքական և փիլիսոփայական խնդիրների ձևակերպմանը, որոնք արդիական են դարձել հենց այդ օրերին։  «Երբ կարդում ես հայոց պատմությունը, անխուսափելիորեն հարց ես տալիս՝ ինչո՞ւ էր անհրաժեշտ մեծ տաղանդով, մտքով և հոգով օժտված խաղաղասեր ժողովրդից խլել կյանքի իրավունքը»։
«Մուսա լեռան քառասուն օրը» վեպում Վերֆելը ցույց է տալիս ամբողջ աշխարհից կտրված սիրիական Ադանայի վիլայեթում, Մուսա լեռան վրա գտնվող մի բուռ հայերի ճակատագիրը, ովքեր երիտասարդներից պաշտպանել են իրենց կյանքը, պատիվն ու կրոնական ազատությունը։ Օսմանյան կայսրությունում հայերի ցեղասպանություն իրականացրած թուրք բարբարոսները.  Նրանց ինքնապաշտպանությունը լեգենդար էր և նշանակալից:
Միայն դիմադրության հիսուն երրորդ օրը՝ 1915 թվականի սեպտեմբերի 12-ի կիրակի առավոտյան, հայտնվեց ֆրանսիական Guichen ռազմանավը։  Նրա մոտ լողացին մի քանի մուսադաղցիներ։  Կապիտանը էսկադրիլիայի հրամանատարին է փոխանցել հայերի օգնության խնդրանքը Շուտով ափին է մոտեցել զինվորական J d’Arc նավը՝ այլ նավերի ուղեկցությամբ։  Ծովից կրակի քողի տակ Մուսա լեռան բոլոր պաշտպաններն իրենց ընտանիքներով՝ ընդհանուր առմամբ 4058 մարդ, վերցվել և փրկվել են։
Սեպտեմբերի 14-ին Մուսադաղի հերոսները վայրէջք կատարեցին Պորտ Սաիդում։  Այստեղ նրանք հաստատվեցին՝ ստեղծելով հայկական գաղութ։
1947 թվականին Մուսա լեռան փառապանծ պաշտպանները հայրենադարձվեցին Խորհրդային Հայաստան։  Նրանց թվում էր պաշտպանության ղեկավարներից Եսայի Յաղուբյանը։  Մահացել է 1957 թվականին Երեւանում։

26 августа 1945 года в Беверли-Хиллс (США)- скончался Франц Верфель- австрийский писатель и гуманист, Национальный Герой Армении- известен как автор  романа “40 дней Муса-дага”, описавший героическое сопротивление жителей армянских деревень в окрестностях горы Муса (Сирия), попыткам оголтелых османов выполнить преступный приказ младотурецкого правительства о депортации лиц армянского происхождения в пустыню Дейр-эль-Зора
В одном интервью он говорил: «Идея написать об армянах возникла у меня во время первой мировой войны, когда, читая европейские газеты, я познакомился с трагедией армянского народа. Я настолько был потрясен.., что решил представить все это человечеству историческим романом. В Сирии я увидел армянских детей, юношей, несчастные осколки гонимого народа, в глазах которых отпечатались слава и ужасы прошлого».
Одному из журналистов Верфель сказал: «Для того, чтобы написать этот роман, я прочел у венских мхитаристов сотни томов и восемь месяцев работал день и ночь. Один раз переработал и отредактировал роман и трижды его переписал».
Верфель изучал армянскую историю не только как необходимый рабочий материал для романа. Исподволь он приходит к постановке политических, философских проблем, ставших актуальными именно в те дни. «Когда читаешь армянскую историю, неизбежно задаешься вопросом — зачем нужно было отнимать право на жизнь у народа миролюбивого, наделенного большим талантом, мыслью, душой?»
В романе «Сорок дней Муса-дага» Верфель показывает судьбу горстки армян э сирийском вилайете Адана, на Муса-даге, оторванных от всего мира, которые защищали свою жизнь, честь и свободу вероисповедания от младотурецких варваров, учинивших геноцид армян в Османской империи. Легендарной и значительной была их самооборона.
Только на пятьдесят третий день сопротивления, в воскресенье утром 12 сентября 1915 года, показался французский военный корабль «Гишен». К нему подплыло несколько мусадагцев. Капитан передал командиру эскадры просьбу армян о помощи.Вскоре к берегу подошло военное судно «Ж д’Арк» в сопровождении эскорта других кораблей. Под прикрытием огня с моря все защитники Муса-дага с их семьями — всего 4058 человек были взяты на борт и спасены.
14 сентября героев-мусадагцев высадили в Порт-Саиде. Здесь они и обосновались, создав армянскую колонию.
В 1947 году славные защитники горы Муса репатриировались в Советскую Армению. В их числе был один из руководителей обороны — Есаи Ягубян. Умер он в 1957 году в Ереване.

On August 26, 1945, Franz Werfel, an Austrian writer and humanist, National Hero of Armenia, died in Beverly Hills (USA). He is known as the author of the novel “The 40 Days of Musa Dagh”, which described the heroic resistance of the inhabitants of Armenian villages in the vicinity of Mount Musa (Syria), to the attempts of the rabid Ottomans to carry out the criminal order of the Young Turk government to deport people of Armenian origin to the desert of Deir el-Zor. In one interview, he said: “The idea to write about the Armenians came to me during the First World War, when, reading European newspapers, I became acquainted with the tragedy of the Armenian people. I was so shocked … that I decided to present all this to humanity in a historical novel. In Syria, I saw Armenian children, young men, unfortunate fragments of a persecuted people, in whose eyes the glory and horrors of the past were imprinted.”  Werfel told one of the journalists: “In order to write this novel, I read hundreds of volumes from the Viennese Mkhitarists and worked day and night for eight months. I revised and edited the novel once and rewrote it three times.” Werfel studied Armenian history not only as necessary working material for the novel. Little by little, he came to the formulation of political and philosophical problems that became relevant in those days. “When you read Armenian history, you inevitably ask yourself – why was it necessary to take away the right to life from a peace-loving people endowed with great talent, thought, and soul?” In the novel “The Forty Days of Musa Dagh” Werfel shows the fate of a handful of Armenians in the Syrian vilayet of Adana, on Musa Dagh, cut off from the rest of the world, who defended their lives, honor, and freedom of religion from the Young Turk barbarians who committed the Armenian genocide in the Ottoman Empire. Their self-defense was legendary and significant.  Only on the fifty-third day of resistance, on Sunday morning, September 12, 1915, the French warship Guichen appeared. Several Musa Dagh residents swam up to it. The captain conveyed the Armenians’ request for help to the squadron commander. Soon the warship J d’Arc approached the shore, accompanied by an escort of other ships. Under cover of fire from the sea, all the defenders of Musa Dagh with their families – 4,058 people in total – were taken on board and saved.
On September 14, the heroic Musa Dagh residents were landed in Port Said. They settled there, creating an Armenian colony.
In 1947, the glorious defenders of Mount Musa repatriated to Soviet Armenia. Among them was one of the leaders of the defense – Yesai Yagubyan. He died in 1957 in Yerevan.

1915 թվականի օգոստոսի 26-ին Չանգիր-Արաշ ճանապարհին-  դաժանաբար սպանվել է բանաստեղծ, արձակագիր, բժիշկ Ռուբեն Սևակը (Ռուբեն Չիլինկիրյան): 

Արևմտահայությանը սպառնացող ողբերգության հեռանկարը Ռուբեն Սևակն իր հայտնի ժամանակակիցներից շատերից շուտ է զգացել ու նկատել։   Սեւակը իրեն դրսեւորել է որպես հասուն ազգային քաղաքական գործիչ եւ իր ստեղծագործություններով զգոնության կոչ է արել՝ ընդգծելով ազգային միասնության կարեւորությունը։
1915 թվականին, երբ սկսվեց Առաջին համաշխարհային պատերազմը, նա զորակոչվեց օսմանյան բանակ և ծառայեց որպես ռազմական բժիշկ։
Ապրիլի 24-ին զինծառայության ընթացքում ձերբակալվել և բանտարկվել է Ստամբուլի կենտրոնական բանտում, ապա աքսորվել Չանգիր։

26 августа 1915 года по дороге Чангир-Араш- был зверски убит Рубен Севак (Рубен Чилинкирян)-  поэт, прозаик, врач.Он автор многих статей, рассказов, публичных бесед, лирических размышлений, стихов и произведений других жанров. Рубен Севак почувствовал и заметил перспективу грозящей западным армянам трагедии раньше, чем многие его знаменитые современники.  Севак проявил себя как зрелый национально-политический деятель и призывал к бдительности своими произведениями, подчеркивая важность национального единства.
В 1915 году, когда началась Первая мировая война, он был призван в османскую армию и служил военным врачом.
24  апреля, находясь на военной службе, был арестован и заключен в  центральной тюрьме Стамбула, затем сослан в Чангир.

On August 26, 1915, Ruben Sevak (Ruben Chilinkiryan), a poet, writer and doctor, was brutally murdered on the Changir-Arash road. He is the author of many articles, stories, public talks, lyrical reflections, poems and works of other genres. Ruben Sevak sensed and noticed the prospect of the tragedy threatening Western Armenians earlier than many of his famous contemporaries. Sevak showed himself to be a mature national-political figure and called for vigilance with his works, emphasizing the importance of national unity.
In 1915, when World War I began, he was drafted into the Ottoman army and served as a military doctor.
On April 24, while on military service, he was arrested and imprisoned in the central prison of Istanbul, then exiled to Changir.

Հայկ ԲորիսիՀակոբյանը, ով ավելի հայտնի է Հայկո բեմական անունով, ծնվել է 1973 թվականի օգոստոսի 25-ին Երևանում, էստրադային երգիչ և երգահան

2007 թվականին նա ներկայացրել է Հայաստանը Եվրատեսիլ երգի մրցույթում և զբաղեցրել 8-րդ տեղը։
Բազմիցս ճանաչվել է տարվա լավագույն երգիչ, տարվա կոմպոզիտոր, բազմաթիվ միջազգային երգի մրցույթների հաղթող։  Մահացել է 2021 թվականին կորոնավիրուսից։

25 августа 1973 года в Ереване — родился Айк Борисович Акопян более известный под сценическим псевдонимом Айко— эстрадный певец и автор песен.
В 2007  представлял Армению на конкурсе песни «Евровидение» и занял 8-е место.
Неоднократно признавался лучшим певцом года, композитором года, победитель многочисленных международных песенных конкурсов. Скончался в 2021 году от коронавируса.

August 25, 1973 in Yerevan – Hayk Boris Hakobyan was born, better known by his stage name Hayko – a pop singer and songwriter.
In 2007, he represented Armenia at the Eurovision Song Contest and took 8th place.
He was repeatedly recognized as the best singer of the year, composer of the year, winner of numerous international song contests. He died in 2021 from coronavirus.