Կարողացել է  փրկագին վճարելով   ստրուկների շուկայից ետ բերել Սայաթ- Նովային։

1720 թվականի նոյեմբերի 18 – Ծնվել է Իրակլի Երկրորդը (Վրաստանի արքա) – նրա օրոք Սայաթ-Նովային գողացել են դաղստանցիները Թիֆլիս կատարած արշավանքի ժամանակ և տարել Թուրքիա ։

Սայաթ-Նովան արդեն հայտնի աշուղ էր, Իրակլի Երկրորդը դարձավ առաջինը, ով հավուր պատշաճի գնահատեց նրա տաղանդը և բերեց իր արքունիքը։  Թագավորը Սայաթ-Նովային հրավիրեց որպես իր պալատական բանաստեղծն ու սազանդարը։  Հենց նրա հետ սկսվեց վրացի աշուղների ավանդույթը, քանի որ մինչ այդ արքունիքում ընդունված էր երգել պարսկերեն՝ պարսկական աշուղական դպրոցի ամենատարածված լեզվով:
Սկզբում Իրակլի թագավորը շատ բարեհամբույր էր ու աջակցում էր  Սայաթ-Նովային։  Ինքը՝ Աշիգը, ասում էր, որ ոչ միայն բոլոր սուր խոսքի համար էին դռները բաց  եղել իր առաջ , այլև մասնակցել է աշխարհիկ գործերին։  Թե որոնք հստակորեն հայտնի չեն, թեև տեղեկություններ կան, որ Իրակլի II-ը նրան դիվանագիտական առաքելությամբ ուղարկել է Թուրքիա, անտեսել է իշխանների բողոքները Սայաթ-Նովայի ճորտատիրության մասին կատաղի ոտանավորի նրան  արգելելու խնդրանքները,  սակայն իվերջո  ազնվականության հետ բախումի պատճառով  Սայաթ-Նովային վռնդեցին թագավորական պալատից՝ գցելով  ինտրիգների ծուղակի  մեջ, նա նույնիսկ թույլ չտվեց բանաստեղծին արդարանալ.  Սայաթ-Նովայի թշնամիներն ավելիին հասան. նրանք համոզեցին բռնի կերպով վանական դարձնել բանաստեղծին։  Նա ուղարկվեց պարսկական Գիլան նահանգի Անզալիի հայկական եկեղեցի, որտեղ ստացել է Ստեփանոս հոգեւոր անունը, սակայն շուտով վերադարձել է Թիֆլիս և ծառայել Սուրբ Կարապետ եկեղեցում։

18 ноября 1720 года- родился Ираклий II (царь Грузии)- в правление царя Ираклия II  Саят-Нову выкрали дагестанцы во время набега на Тифлис, а Ираклий II смог его выкупить в Турции, на традиционном работорговом рынке, или же по пути туда. Тогда Саят-Нова  уже был  известным ашугом, Ираклий II стал первым, кто оценил его талант надлежащим образом и ввёл в свой двор. Царь пригласил Саят-Нову к себе придворным поэтом и сазандаром. Именно с него началась традиция грузинского ашугства, так как до этого времени при дворе было принято петь на фарси — наиболее распространённом языке персидской ашугской школы.
Поначалу царь Ираклий был очень доброжелателен и благосклонен с Саят-Новой. Сам ашуг рассказывал, что перед ним не только были открыты все двери, его не только приглашали ради острословия, он также принимал участие в мирских делах. В каких точно — доподлинно не известно, хотя есть сведения, что Ираклий II отправлял его в Турцию с дипломатической миссией, оставлял без внимания жалобы князей на едкий стих Саят-Новы про крепостничество и их просьбу запретить ему писать, но в конце концов из-за столкновения со знатью Саят-Нова был изгнан из царского дворца,попавшись на крючок интриг, не дал поэту даже оправдаться. Враги Саят-Новы добились большего — они убедили Ираклия силой постричь поэта в монахи. Его выслали в армянскую церковь Анзали, в персидской провинции Гилян, где он принял духовное имя Степанос, но вскоре он вернулся в Тифлис и служил в церкви Сурб-Карапет

November 18, 1720 – Irakli II (King of Georgia) was born – during the reign of King Irakli II, Sayat-Nova was kidnapped by the Dagestanis during a raid on Tiflis, and Irakli II was able to buy him in Turkey, at the traditional slave market, or on the way there. At that time, Sayat-Nova was already a famous ashugh, Irakli II was the first to appreciate his talent properly and brought him into his court. The king invited Sayat-Nova to be his court poet and sazandar. It was with him that the tradition of Georgian ashughdom began, since until that time it was customary at court to sing in Farsi – the most common language of the Persian ashugh school. At first, King Irakli was very benevolent and favorable to Sayat-Nova.  The ashugh himself said that not only were all doors open to him, he was not only invited for the sake of wit, he also took part in worldly affairs. In what exactly – is not known for certain, although there is information that Irakli II sent him to Turkey on a diplomatic mission, ignored the princes’ complaints about Sayat-Nova’s caustic verse about serfdom and their request to forbid him from writing, but in the end, due to a clash with the nobility, Sayat-Nova was expelled from the royal palace, caught on the hook of intrigue, did not even give the poet a chance to justify himself. Sayat-Nova’s enemies achieved more – they convinced Irakli to forcibly tonsure the poet as a monk. He was sent to the Armenian church of Anzali, in the Persian province of Gilan, where he took the spiritual name Stepanos, but soon he returned to Tiflis and served in the church of Surb-Karapet.