1885 թ-ին փակվել են շուրջ 300 հայկական դպրոցներ, որոնք չեն համապատասխանել Ռուսատանոմ  հաստատված կրթական նոր կանոններին։

1895 թվականի դեկտեմբերի 8-ին Կովկասի ռուս փոխարքայությունը հրամայեց լուծարել հայկական ծխական դպրոցները։

Նրանք մի կողմից կատարում էին սեմինարիա ընդունվելու սկզբնական փուլի գործառույթ, իսկ մյուս կողմից՝ 1846 թվականին օրինականացվեց նման դպրոցների գոյությունը։
  Նույն թվականին ընտրված նոր Պատրիարք-Կաթողիկոս Մակար Ա-ն (1885-1891), իր գործունեության առաջին իսկ քայլերից հակադրվել է 1884 թ.  Նա փորձեց վերաբացել փակված հայկական դպրոցները։  Հաջորդ կաթոլիկ պատրիարք Մկրտիչ Ա Խրիմյանի (1892-1907) օրոք միջնակարգ դպրոցների հետ կապված իրավիճակը վատթարացավ պատրիարքի վարքագծի և իշխանության նոր քաղաքական կասկածների պատճառով։  1896 թվականին փակվեցին 168 ծխական եկեղեցական դպրոցներ, որոնք ոչ պաշտոնապես ֆինանսավորվում էին գյուղական հասարակությունների կողմից։  Ներքին գործերի նախարարությունն այս դպրոցները դիտում էր որպես հակապետական քարոզչության բուծման վայր։

8 декабря 1895 года российский  Наместник Кавказа приказал расформировать  армянские церковно-приходские школы.
Они с  одной стороны,  играли функцию начальной ступени для поступления потом в семинарию, а, с другой — чисто общеобразовательную функцию для народа, существование подобных школ было узаконено в 1846 году.
В 1885 году было закрыто около 300 армянских школ, не соответствовавших установленным новым правилам образования. Избранный в том же году новый патриарх-католикос Макар I (1885—1891) с первых же шагов своей деятельности выступал против правил 1884 года. Он пытался заново открывать закрытые армянские школы. При следующем патриархе-католикосе Мкртиче I Хримяне (1892—1907) ситуация с общеобразовательными школами ухудшилась из-за поведения патриарха и новых политических подозрений правительства. В 1896 году были закрыты 168 приходских церковных школ, которые неформально финансировались сельскими обществами. Министерство внутренних дел в этих школах усматривало рассадников антиправительственной пропаганды.

On December 8, 1895, the Russian Viceroy of the Caucasus ordered the disbandment of Armenian church parish schools.
On the one hand, they served as a primary school for entering the seminary, and on the other hand, they served a purely general educational function for the people. The existence of such schools was legalized in 1846.
In 1885, about 300 Armenian schools that did not comply with the new educational rules were closed. The new Patriarch-Catholicos Makar I (1885-1891), elected that same year, from the very first steps of his activity opposed the rules of 1884. He tried to reopen the closed Armenian schools. Under the next Patriarch-Catholicos Mkrtich I Khrimyan (1892-1907), the situation with general education schools worsened due to the behavior of the Patriarch and new political suspicions of the government.  In 1896, 168 parish church schools, which were informally financed by rural societies, were closed. The Ministry of the Interior saw these schools as breeding grounds for anti-government propaganda.