Ջազը սկսելն է ունկնդրել արգելափակումների  պատճառով  եթերային աղմուկներով “Ամերիկայի ձայն” ռադիոկայանով

1945 թվականի հունվարի 1 (այլ տվյալներով՝ 1944 թվականի դեկտեմբերի 24) Երևանում -ծնվել է Լևոն Պարույրի Մալխասյանը, ջազմեն, կոմպոզիտոր, ՀՀ ժողովրդական արտիստ։

«Մալխաս» անունը Երևանում արտասանվում է մոտավորապես նույն կերպ, ինչ «Բուբա» անունը Թբիլիսիում։  Կարիք չկա բացատրելու, թե ինչի մասին է խոսքը։
Նա իր առաջին թիմը ստեղծել է դեռևս 60-ականներին Բրյուսովի անվան լեզվի ինստիտուտում, տանը ունենալով միայն ինքնակրթություն՝ ռիսկի դիմելով բեմ։  Եվ հենց առաջին ներկայացումը հաջող էր։  1963 թվականն էր։  Երեւանում սկսում են ի հայտ գալ առաջին փոքր ջազային համույթները։  Կոնտրաբասիստ Արթուր Աբրահամյանը, թմբկահար Արմեն Թութունջյանը և դաշնակահար Լևոն Մալխասյանը՝ սա նրանցից մեկի ստեղծագործությունն է։  Քիչ անց եռյակը վերածվում է քառյակի՝ նրանց է միանում սաքսոֆոնահար Ալեքսանդր Զախարյանը։  Նրանք դառնում են հայկական ջազի առաջատարներ։  Առանց նրանց անհնար է պատկերացնել մեկ երիտասարդական երաժշտական մրցույթ, մեկ երիտասարդական միջոցառում կամ մեկ փառատոն Երևանում։
2006 թվականի հունվարին երաժշտի երազանքն իրականացավ՝ քաղաքի հենց կենտրոնում բացվեց «Մալխաս» անունով ակումբ։  Այսօր այն քաղաքի ամենահեղինակավոր և ամենաշատ այցելվող ջազ ակումբն է։  Այնտեղ արդեն այցելել և նվագել են համաշխարհային ջազի բազմաթիվ աստղեր՝ Վիկտոր Բեյլին, Բենի Մուպինը, Գեորգի Գարանյանը, Իգոր Բաթմանը, Ալ Ջարոուն, Սթենլի Ջորդանը, Բոբի Սանաբրիան։
Ինչպես 60-ականների շատ սովետական երաժշտասերներ, ես պատահաբար լսեցի տարօրինակ, անհայտ երաժշտություն հզոր ռադիոխցիկների ճռճռոցից և բզզոցից:  Այն ժամանակ նա նույնիսկ չգիտեր, որ ռադիոկայանը «Ամերիկայի ձայնն» է, իսկ երաժշտությունն ինքնին կոչվում է ջազ:  Նա սկսեց ամեն երեկո լսել հեռարձակումը և երաժշտություն ձայնագրել իր ծնողների կողմից տրված մագնիտոֆոնով:  Արդյունքը ձայնագրությունների բավականին մեծ հավաքածու էր:  Զզվելի որակ՝ ճռճռոցով և եթերային աղմուկով։  Բայց նա շարունակում էր այն հավաքել, ուսումնասիրել ու փորձել ընդօրինակել։  Միաժամանակ նրա առաջին և վերջին կուռքը եղել է կանադացի դաշնակահար Օսկար Պետերսոնը։

1 января 1945 (по другим данным 24 декабря 1944 года) в  Ереване- родился Левон Паруйрович  Малхасян- джазмен, композитор.  Народный артист РА
Имя «Малхас» в Ереване произносят примерно так же, как в Тбилиси имя «Буба». Объяснять, о ком идет речь, не надо.
Свой первый коллектив создал еще в 60-е годы при Ереванском институте языков имени Брюсова Имея за душой лишь домашнее самообразование, он рискнул выйти на сцену. И первое же выступление стало успешным. Шел 1963 год. В Ереване начинают появляться первые малые джаз-составы. Контрабасист Артур Абрамян, барабанщик Армен Тутунджян и пианист Левон Малхасян – вот состав одного из них. Чуть позже трио превращается в квартет – к ним присоединяется саксофонист Александр Захарян. Они становятся лидерами армянского джаза. Без них невозможно представить ни один конкурс молодежной музыки, ни одно молодежное мероприятие, ни один фестиваль в Ереване.
В январе 2006 года сбылась мечта музыканта – в самом центре города открылся клуб, названный просто “Малхас”. Сегодня это самый престижный и самый посещаемый джаз-клуб города. В нем уже успели побывать и поиграть многие звезды мирового джаза – Виктор Бейли, Бенни Моупин, Георгий Гаранян, Игорь Бутман, Эл Джэрроу, Стэнли Джордан, Бобби Санабриа.
Как и очень многие советские любители музыки в 60-е годы случайно услышал сквозь треск и жужжание мощных радиоглушилок странную, неведомую музыку. Он тогда и не знал, что радиостанция эта “Голос Америки”, а сама музыка называется джаз. Он стал слушать эфир каждый вечер и записывать музыку на подаренный родителями магнитофон. В результате собралась довольна большая коллекция записей. Отвратительного качества, с треском и шумом эфира. Но он продолжал собирать ее, изучать и пытаться подражать. Тогда же его первым и последним кумиром стал канадский пианист Оскар Питерсон.

January 1, 1945 (according to other sources, December 24, 1944) in Yerevan – Levon Paruyrovich Malkhasyan was born – a jazzman, composer. People’s Artist of the Republic of Armenia
The name “Malkhas” in Yerevan is pronounced approximately the same way as the name “Buba” in Tbilisi. There is no need to explain who we are talking about.
He created his first group back in the 60s at the Yerevan Institute of Languages named after Bryusov. Having only self-education at home, he risked going on stage. And his very first performance was a success. It was 1963. The first small jazz bands began to appear in Yerevan. Double bass player Artur Abrahamyan, drummer Armen Tutunjyan and pianist Levon Malkhasyan – this is the lineup of one of them. A little later, the trio turns into a quartet – saxophonist Alexander Zakharyan joins them. They become the leaders of Armenian jazz.  Without them, it is impossible to imagine any youth music competition, any youth event, or any festival in Yerevan.
In January 2006, the musician’s dream came true – a club called simply “Malkhas” opened in the very center of the city. Today, it is the most prestigious and most visited jazz club in the city. Many world jazz stars have already visited and played there – Victor Bailey, Benny Mopin, Georgy Garanyan, Igor Butman, Al Jarrow, Stanley Jordan, Bobby Sanabria.
Like many Soviet music lovers in the 60s, he accidentally heard strange, unknown music through the crackling and buzzing of powerful radio jammers. He did not know then that this radio station was “The Voice of America”, and that the music itself was called jazz. He began listening to the broadcast every evening and recording music on a tape recorder given to him by his parents. As a result, he collected a fairly large collection of recordings. Disgusting quality, with crackling and noise from the broadcast.  But he continued to collect it, study it and try to imitate it. At that time, his first and last idol was the Canadian pianist Oscar Peterson.