Իշխող շրջանակների դեմ իր կոշտ հայտարարությունների համար  բազմաթիվ թշնամիներ ձեռք բերեց։

1924  թվականի հունվարի 24-ին Զանգակատուն(Սովետաշեն, Չանախչի) այժմ Սևակ գյուղում- ծնվել է Պարույր Ռաֆայելի Սևակը  ( Կազարյան) Մեծագույն բանաստեղծ, որ արժանանացել է  ժողովրդի սիրուն և հարգանքին

Միանձնյա ըմբոստացել է խորհրդային և ադրբեջանցի պրոֆեսոր Զիյա Բունիյաթովի հոդվածի դեմ։
Բունիյատովը հրապարակել է ազգայնական աշխատություն, որտեղ Հայաստանի արևելյան մասում գտնվող բոլոր հայկական հնագույն հուշարձաններն անվանել է ալբանական։  Դրա համար Պարույր Սեւակը նրան նկատողություն է արել՝ գիտականորեն ապացուցելով նրա հայտարարությունների կեղծ լինելը։
«Նա նրա հետ խոսեց բառերով, նրանք խոսեցին նրա հետ դանակներով».
Ականատեսները հիշում են, որ տհաճ դեպքը տեղի է ունեցել գրողների տանը հերթական համագումարի ժամանակ՝ բանաստեղծի մահից մի քանի օր առաջ։  Ընդմիջմանը անծանոթները մոտեցել են Սեւակին և հայտնել, որ տպարանի «Եղիցի լույս» գրքի ամբողջ տպաքանակը դուրս է բերվել բակ և այրվել։  Խորհրդային գրաքննությունը համարում էր, որ այս գիրքը հեղափոխության թաքնված կոչ է պարունակում։
«Սևակը պայթեց ամենաբարձր շրջանակներին ուղղված անպարկեշտ խոսքերով, որ սա բանաստեղծի կյանքի վերջին կաթիլն էր»։
Գրեթե ոչ ոք չեկավ պոետին աջակցելու, զգացողություն կար, որ բոլորը վախենում են որևէ բառ արտասանել, որպեսզի չներքաշվեն Սևակի արարքների մեջ։  Այնուամենայնիվ, նա միշտ պաշտպանել է արդարությունը։
1971 թվականի հունիսի 17-ին, հայրենի գյուղից տուն վերադառնալով, Պարույր Սևակն ու կինը՝ Նելլի Մենաղարիշվիլին, ավտովթարի են ենթարկվում և մահացել։  Ականատեսները հիշում են, որ երբ Սևակին բերեցին Երևան, հայ բանաստեղծուհի Սիլվա Կապուտիկյանը վշտից պատռում էր մազերը և ասում. «Սա ինքնասպանություն է»։  Հետագայում շատերը, հիմք ընդունելով այս վարկածը, գրեցին, որ Սևակի վիճակում իրավիճակից ելքը ինքնասպանությունն է։
Բանաստեղծի մահվան մասին անմիջապես զեկուցվել է գագաթին։  Կոմկուսի Կենտկոմի բյուրոն կարճ բանավեճից հետո որոշեց բանաստեղծի աճյունը հուղարկավորել Սևակի հայրենի գյուղում։  Իբր դա եղել է հանգուցյալի կտակը։  Նրա ժամանակակիցներից շատերն այն ժամանակ կարծում էին, որ Պարույր Սևակին միտումնավոր նվաստացրել են՝ զրկելով նրան արժանի տեղից ազգային լուսավորիչների դամբարանում՝ Պանթեոնում։

17 июня 1971 года на дороге в Зангакатун- погиб Паруйр Севак Рафаэлович(наст фамилия Казарян)- Великий поэт- был любим и уважаем в народе. Однако за резкие высказывания в адрес Москвы и правящих кругов, как страны, так и дома писателей, Паруйр Севак нажил множество врагов.
В одиночку восстал против статьи советского и азербайджанского профессора Зия Буниятова.
Буниятов опубликовал националистическую работу, в которой все армянские памятники старины в восточной части Армении назвал албанскими. За это его отчитал Паруйр Севак, научно доказав ложность его утверждений.
“Он обращался словом, они к нему ножами”
Очевидцы вспоминают, что неприятный инцидент произошло во время очередного съезда в доме писателей, за несколько дней до смерти поэта. Во время антракта незнакомые люди подошли к Севаку и сообщили, что весь тираж книги “Да будет свет” из типографии был вынесен во двор и сожжен. Советская цензура посчитала, что в данной книге скрыт призыв к революции.
“Севак разразился нецензурной лексикой в адрес высших кругов. Все понимали, что это стало последней каплей в жизни поэта”.
Практически никто не подошел поддержать поэта, было ощущение, будто все боялись вымолвить и слова, чтобы не стать причастными к деяниям Севака. Однако он всегда выступал за справедливость.
17 июня 1971 года, возвращаясь домой из родной деревни, Паруйр Севак с женой Нелли Менагаришвили попали в автокатастрофу и погибли. Очевидцы вспоминают, что когда привезли Севака в Ереван, армянская поэтесса Сильва Капутикян рвала волосы на голове от горя и поговаривала — “это самоубийство”. Позже многие, взяв эту версию за основу, написали, что в состоянии Севака именно самоубийство было выходом из положения.
О гибели поэта моментально доложили наверх. Бюро ЦК Компартии после коротких дебатов решило предать тело поэта земле в родной деревне Севака. Якобы такова была воля покойника. Многие его современники тогда посчитали, что Паруйра Севака намеренно унизили, лишив его достойного места в усыпальнице национальных светил – Пантеоне.

On January 24, 1924 in Zangakatun (Sovetashen, Chanakhchi) now in Sevak village, wad born Paruyr Sevak Rafaelovich (his last name was Kazaryan) died. The great poet was loved and respected by the people.  However, for his harsh statements against Moscow and the ruling circles of both the country and the house of writers, Paruyr Sevak made many enemies.
Single-handedly he rebelled against the article of the Soviet and Azerbaijani professor Ziya Buniyatov.
Buniyatov published a nationalist work in which he called all Armenian ancient monuments in the eastern part of Armenia Albanian.  For this, Paruyr Sevak reprimanded him, scientifically proving the falsity of his statements.
“He spoke to him with words, they spoke to him with knives”
Eyewitnesses recall that the unpleasant incident occurred during the next congress in the writers’ house, a few days before the poet’s death.  During the intermission, strangers approached Sevak and reported that the entire circulation of the book “Let There Be Light” from the printing house had been taken out into the courtyard and burned.  Soviet censorship considered that this book contained a hidden call for revolution.
“Sevak burst out with obscene language addressed to the highest circles. Everyone understood that this was the last straw in the poet’s life.”
Almost no one came to support the poet; there was a feeling that everyone was afraid to utter a word, so as not to become involved in Sevak’s actions.  However, he always stood for justice.
On June 17, 1971, returning home from their native village, Paruyr Sevak and his wife Nelli Menagarishvili were in a car accident and died.  Eyewitnesses recall that when Sevak was brought to Yerevan, the Armenian poetess Silva Kaputikyan was tearing her hair out of grief and saying, “this is suicide.”  Later, many, taking this version as a basis, wrote that in Sevak’s condition, suicide was the way out of the situation.
The death of the poet was immediately reported to the top.  The Bureau of the Central Committee of the Communist Party, after a short debate, decided to bury the poet’s body in Sevak’s native village.  Allegedly, this was the will of the deceased.  Many of his contemporaries then believed that Paruyr Sevak was deliberately humiliated, depriving him of his worthy place in the tomb of national luminaries – the Pantheon.