Խոշորագույն լեզվաբան։1939 թ-ին գրում է իր հիմնական աշխատությունը՝ «Ընդհանուր լեզվաբանություն», որտեղ լեզուն սահմանում է որպես պատմական և սոցիալական երևույթ

1887 թվականի փետրվարի 17-ին Աշտարակում ծնվել է Գրիգոր Այվազի Ղապանցյանը՝ լեզվաբան, հայագետ, բանասիրական գիտությունների դոկտոր (1942), պրոֆեսոր (1930)։   ՀԽՍՀ ԳԱ ակադեմիկոս (1943)

   Հատկանշական աշխատություններ՝ «Ուրարտուի պատմություն», «Ուրարտական և խեթական լեզուների լեզվական ընդհանրություններ», «Հին հայկական տեղանունների պատմալեզվական նշանակությունը», «Խեթական աստվածները հայերի մեջ», «Ածանցներ և ածանցյալ բառեր Փոքր Ասիայի հին տեղանուններում»։  », «Հայերենը և լազոմեգրելական լեզուների փոխհարաբերությունները», «Հայասան. հայության բնօրրանը» և այլն։   Վերոհիշյալ աշխատություններում Խափանցյանը քննել է հայերի և Դրասիսի քաղաքական և մշակութային կապերը և փորձել պարզել վերջինիս դերը հայ ժողովրդի և հայոց լեզվի ձևավորման գործընթացում։   Միաժամանակ նա փորձել է տեսականորեն հիմնավորել հայոց լեզվի միջոցով լեզուների հատման տեսությունը՝ այն համարելով ոչ միայն հնդեվրոպական, այլև ասիական-կովկասյան լեզու։   Ղապանցյանի վերջին աշխատությունն է «Հայոց լեզվի պատմությունը», որն ուսումնասիրում է հայ ժողովրդի ձևավորումը և հայոց լեզվի հնդեվրոպական նստվածքը։

17 февраля 1887 года в Аштараке —родился Григор Айвазович Капанцян- лингвист- арменовед, доктор филологических наук (1942), профессор (1930).  Академик АН Арм ССР (1943)
В 1939 году он написал свою  основную  работу «Общая лингвистика», где определил язык как историко-социальное явление.  Известные работы: «История Урарту», «Лингвистические общие элементы между урартским и хеттским языками», «Историко-лингвистическое значение древнеармянских топонимов», «Хеттские боги среди армян», «Суффиксы и производные слова в древних топонимах Малой Азии». », «Армянский и О родстве лазомегрельских языков», «Хайасан: колыбель армян» и другие.  В вышеупомянутых работах Капанцян рассмотрел политические и культурные связи между армянами и Драсисом и попытался определить роль последнего в процессе формирования армянского народа и армянского языка.  В то же время он пытался теоретически обосновать теорию скрещивания языков через армянский язык, считая его не только индоевропейским, но и азиатско-кавказским языком.  Последняя работа Капанцяна – «История армянского языка», в которой рассматривается формирование армянского народа, индоевропейская седиментация армянского языка.

February 17, 1887 in Ashtarak – Grigor Aivazovich Kapantsyan was born – linguist-Armenologist, Doctor of Philology (1942), professor (1930). Academician of the Academy of Sciences of the Arm SSR (1943)
In 1939, he wrote his main work “General Linguistics”, where he defined language as a historical and social phenomenon. Famous works: “History of Urartu”, “Linguistic common elements between the Urartian and Hittite languages”, “Historical and linguistic significance of ancient Armenian toponyms”, “Hittite gods among Armenians”, “Suffixes and derivatives in ancient toponyms of Asia Minor”. “,” Armenian and On the relationship of the Lazomegrelian languages “,” Hayasan: the cradle of Armenians “and others.  In the above-mentioned works, Kapantsyan examined the political and cultural ties between the Armenians and Drasis and tried to determine the role of the latter in the process of formation of the Armenian people and the Armenian language. At the same time, he tried to theoretically substantiate the theory of the crossing of languages through the Armenian language, considering it not only an Indo-European, but also an Asian-Caucasian language. Kapantsyan’s last work is “The History of the Armenian Language”, which examines the formation of the Armenian people, the Indo-European sedimentation of the Armenian language.