Հայաստանի գրեթե ողջ գույքը  էժան գներով հասավ  հիմնականում՝ երկրի բարձրաստիճան պաշտոնյաներին

1995 թվականի մարտի 1-ին Հայաստանում սկսվեց պետական գույքի մասնավորեցումը։  Սեփականաշնորհման առաջին ծրագրում՝ ընդգրկված էր 60 մլրդ դրամ ընդհանուր արժողությամբ գույք, որը հավասարաչափ բաշխվել է ողջ բնակչության մեջ՝ 20 հազար դրամի վաուչերների տեսքով։ 

Մոտավորապես 5000 փոքր բիզնես՝ կրպակներ, խանութներ, վարսավիրանոցներ, արտադրամասեր և այլն, վաճառվել են քաղաքացիներին՝ կոլեկտիվի կողմից գնման առաջնահերթության իրավունքով։  Մոտավորապես 1250 միջին և խոշոր սննդի և թեթև արդյունաբերության ձեռնարկություններ (1998թ. հունվարի 1-ի դրությամբ), որոնք, թեև ընդհանուր առմամբ կազմում են այս մասշտաբի ձեռնարկությունների 60%-ը, արտադրության ծավալով կազմում են մոտ 40%-ը և նույնիսկ այդ դեպքում՝ չներառելով մեկ ռազմավարական ձեռնարկություն, բացառությամբ «ՀայՌուսգազարդ»-ի գործարքի, որը կքննարկվի ստորև»:  Առաջին նախագահը խոսեց այն ժամանակ իրենց կողմից իրականացված հողի սեփականաշնորհման կամ ագրարային բարեփոխման մասին՝ ասելով, որ իրականում Հայաստանում, ցրտից ու մթությունից բացի, սով կսկսվեր, եթե դա չանվեր.  Մոտ 750 խոշոր և միջին ծանր արդյունաբերության ձեռնարկություններ, գրեթե բոլոր ռազմավարական ձեռնարկություններ, ինչպիսիք են ՀԷԿ-երի էներգետիկ ցանցը, Զանգեզուրի պղնձամոլիբդենային կոմբինատը, քաղավիացիան, ԱրմենՏելը, Կոնյակի գործարանը և այլն։  Հայաստանի գրեթե բոլոր շահագործված և նույնիսկ հետախուզված հանքերը վաճառվել են էժան գներով, հիմնականում՝ երկրի բարձրաստիճան պաշտոնյաներին, մասամբ՝ օտարերկրյա սեփականատերերին։  Պետական պահուստում ընդգրկված գյուղատնտեսական նշանակության հողերի 20 տոկոսը խորհրդանշական գնով բաշխվել է նաեւ պետական պաշտոնյաների միջեւ։  Հայաստանի առողջարանային տարածքների անտառտնտեսություն, շենքեր և գույք, հատկապես Ծաղկաձորում, Սևանի ափին, Դիլիջանում, Հանքավանում և Աղվերանում.

1 марта 1995 года в Армении началась приватизация государственного имущества. В первую программу по приватизации вошло имущество  общей стоимостью в 60 миллиардов драмов, которое в виде ваучеров на сумму 20 тысяч драмов было равномерно распределено среди всего населения. Примерно 5000 малых предприятий – киоски, магазины, парикмахерские, мастерские и так далее, были проданы гражданам с правом первоочередного выкупа коллективом. Примерно 1250 средних и крупных предприятий пищевой и легкой промышленности (по состоянию на 1.01.1998 г.), которые хотя суммарно и составляют 60% предприятий такого масштаба, однако по объему производства примерно 40%, да и то, не включая ни одного предприятия стратегического назначения, за исключением сделки по АрмРосгазпрому, о которой будет сказано ниже». Первый президент говорил о проведенной в то время ими приватизации земли или аграрной реформе, сказав, что в Армении в действительности, кроме холода и темноты, наступил бы еще и голод, если бы этого не было сделано: «А что было приватизировано при нынешних властях? Примерно 750 крупных и средних предприятий тяжелой промышленности, почти все предприятия стратегического назначения, такие как энергетическая сеть гидроэлектростанций, Зангезурский медно-молибденовый комбинат, гражданская авиация, АрменТел, Коньячный завод и другие. Почти все эксплуатируемые и даже исследуемые рудники Армении были проданы по низкой стоимости в основном высокопоставленным чиновникам страны, и частично иностранным владельцам. По символической цене были также распределены между госчиновниками и 20 процентов сельскохозяйственных земель, входящих в государственный резерв. Лесное хозяйство, строения и имущество курортных зон Армении, особенно в Цахкадзоре, Севанском побережье, Дилижане, Анкаване и Агверане.

On March 1, 1995, the privatization of state property began in Armenia. The first privatization program included enterprises worth a total of 60 billion drams, which were equally distributed among the entire population in the form of vouchers worth 20 thousand drams. About 5,000 small enterprises – kiosks, stores, hairdressers, workshops, etc., were sold to citizens with the right of first refusal by the collective. About 1,250 medium and large enterprises of the food and light industry (as of January 1, 1998), which, although in total they make up 60% of enterprises of this scale, however, in terms of production volume they make up about 40%, and that does not include a single enterprise of strategic importance, with the exception of the ArmRosGazprom deal, which will be discussed below.”  The first president spoke about the privatization of land or the agrarian reform they carried out at that time, saying that in reality, in addition to cold and darkness, there would also be famine in Armenia if this had not been done: “And what was privatized under the current authorities? About 750 large and medium-sized enterprises of heavy industry, almost all strategic enterprises, such as the hydroelectric power station network, the Zangezur Copper-Molybdenum Plant, civil aviation, ArmenTel, the Brandy Factory and others. Almost all of the mines in operation and even those being explored in Armenia were sold at a low price, mainly to high-ranking officials of the country and partly to foreign owners. 20 percent of agricultural lands included in the state reserve were also distributed among government officials at a symbolic price. Forestry, buildings and property of the resort areas of Armenia, especially in Tsaghkadzor, the Sevan coast, Dilijan, Hankavan and Aghveran.