Ապացուցել է հայերենի առաջնությունը հնդեվրոպական և այլ ընտանիքների պատկանող  բազմաթիվ հին և հնագույն լեզուների նկատմամբ

1920 թ-ի ապրիլի 1-ին Մեծավանում, Ալեքսանդրապոլի գավառ- ծնվել է Գևորգ Բեգլարի Ջահուկյանը–  ականավոր բանասեր, լեզվաբան, հայագետ։ Բանասիրական գիտությունների դոկտոր (1955), պրոֆեսոր (1958), ՀՀ ԳԱԱ ակադեմիկոս (1974, թղթակից անդամ՝ 1968 թվականից)։

Գևորգ Ջահուկյանի հիմնարար հետազոտություններից են՝ «Լեզվաբանության պատմություն» (հ. 1, 2, 1960, 1962), «Հայ բարբառագիտության ներածություն» (1972), «ժամանակակից հայերենի տեսության հիմունքները » (1974), «Ընդհանուր և հայ լեզվաբանություն» (ռուս., 1978), «Հայերենի համեմատական քերականություն» (ռուսերեն, 1982), «Հայոց լեզվի պատմություն, նախագրային շրջան» (1987, ՀԽՍՀ Պետական մրցանակ՝ 1988)։ Հայերենի համեմատական ուսումնասիրության բնագավառում ներկայացրել է հայերենի առաջնությունները հնդեվրոպական և այլ ընտանիքների պատկանող պատկանող բազմաթիվ հին և հնագույն լեզուների հետ, ճշգրտել հայերենի տարածքային դիրքը հնդեվրոպական լեզուների շրջանում, հայերենի հնդեվրոպական և խուռա-ուրարտական ենթաշերտերը, հայտնաբերել հայերենից ուրարտերենին, խեթերենին և այլ լեզուներին անցած փոխառություններ, տվել նոր ստուգաբանություններ։Հայոց լեզվի պատմությանը նվիրված ուսումնասիրություններում մշակել է հայերենի պատմության զարգացման շրջանաբաժանումը, առաջին անգամ հայերենի նկատմամբ կիրառել է լեզվաժամանակագրական մեթոդը, բնութագրել է հայերենի պատմության նախագրային, հին, միջին և նոր շրջանների հիմնական առանձնահատկություններն ու հայոց լեզվի կառուցվածքի և բառապաշարի պատմական զարգացումը։Հայ բարբառագիտության բնագավառում ստեղծել է նոր գիտակարգ՝ վիճակագրական բարբառագիտություն։ Պատմահամեմատական լեզվաբանության մեջ առաջ է քաշել նախալեզվի տարբերակայնության գաղափարը, առաջարկել նախալեզվի վերականգնման նոր վարկած։
Ժամանակակից հայերենի տեսության բնագավառում կիրառել է լեզվի կառուցվածքի նկարագրության նոր մեթոդներ, առանձնացրել ու հիմնավորել քերական նոր կարգեր, համընդհանուր Ջամալի լեզվաբանության կաղապարի հիման վրա ուսումնասիրել է հայերենի իմաստաբանությունն ու բառակազմությունը։
Ստեղծել է լեզվաբանության համընդհանուր տեսություն և կաղապար՝ սուբստանցիոնալ լեզվաբանություն, որն ապահովում է իմացաբանական ու լեզվաբանական կարգերի քննությունը, միասնական սկզբունքներով լեզվական և արտալեզվական օբյեկտների նկարագրությունը։
Հատուկ ուշադրություն է դարձրել հայ լեզվաբանության, մասնավորապես հայ քերականության պատմության հարցերին

1 апреля 1920 года в Мецаване Александропольского уезда родился Геворг Бегларович Джаукян — выдающийся филолог, языковед и арменовед. Доктор филологических наук (1955), профессор (1958), академик Национальной академии наук Республики Армения (1974, член-корреспондент с 1968). К фундаментальным исследованиям Геворга Джаукяна относятся: «История языкознания» (т. 1, 2, 1960, 1962), «Введение в армянскую диалектологию» (1972), «Основы теории современного армянского языка» (1974), «Общее и армянское языкознание» (рус., 1978), «Сравнительная грамматика армянского языка» (рус., 1982), «История армянского языка долитературного периода» (1987, Государственная премия Армянской ССР 1988). В области сравнительного изучения армянского языка он доказал первичность армянского языка среди многочисленных древних  языков, принадлежащих к индоевропейской и другим семьям, выяснил территориальное положение армянского языка в индоевропейской семье языков, индоевропейский и хура-урартский субстраты армянского языка, обнаружил заимствования из армянского в урартский, хеттский и другие языки, дал новые этимологии. В своих исследованиях, посвященных истории армянского языка, он разработал периодизацию развития истории армянского языка, впервые применил лингвохронографический метод к армянскому языку, охарактеризовал основные черты протоармянского, древнего, среднего и современного периодов армянской истории и историческое развитие структуры и словарного состава армянского языка. В области армянской диалектологии он создал новую научную дисциплину — статистическую диалектологию. В сравнительно-историческом языкознании он выдвинул идею о многообразии праязыков и предложил новую гипотезу восстановления праязыков.
В области теории современного армянского языка он применил новые методы описания структуры языка, выявил и обосновал новые грамматические правила, исследовал семантику и словообразование армянского языка на основе универсальной джамалинской языковой структуры.
Он создал универсальную теорию и структуру лингвистики — субстанциальную лингвистику, которая обеспечивает рассмотрение эпистемологических и лингвистических порядков, а также описание языковых и внеязыковых объектов на основе единых принципов.
Особое внимание он уделял вопросам армянского языкознания, в частности истории армянской грамматики.

On April 1, 1920, in Metsavan, Alexandropol province, Gevorg Beglar Jahukyan was born – an outstanding philologist, linguist, Armenologist. Doctor of Philological Sciences (1955), Professor (1958), Academician of the RA National Academy of Sciences (1974, Corresponding Member since 1968).  Gevorg Jahukyan’s fundamental research includes: “History of Linguistics” (vol. 1, 2, 1960, 1962), “Introduction to Armenian Dialectology” (1972), “Fundamentals of the Theory of Modern Armenian” (1974), “General and Armenian Linguistics” (Russian, 1978), “Comparative Grammar of the Armenian Language” (Russian, 1982), “History of the Armenian Language, Pre-literary Period” (1987, State Prize of the Armenian SSR in 1988).  In the field of comparative study of the Armenian language, he presented the primacy of Armenian with numerous old and ancient languages belonging to Indo-European and other families, clarified the territorial position of Armenian within the Indo-European language family, the Indo-European and Khura-Urartian sub-strata of Armenian, discovered borrowings from Armenian to Urartian, Hittite and other languages, and gave new etymologies. In his studies devoted to the history of the Armenian language, he developed a division of the history of Armenian, for the first time applied the linguochronographic method to Armenian, characterized the main features of the proto-, ancient, middle and modern periods of Armenian history and the historical development of the structure and vocabulary of the Armenian language. In the field of Armenian dialectology, he created a new scientific discipline – statistical dialectology. In historical comparative linguistics, he put forward the idea of proto-language differentiation, proposed a new hypothesis for the restoration of the proto-language.
In the field of modern Armenian theory, he applied new methods of describing the structure of the language, identified and substantiated new grammatical rules, and studied the semantics and word formation of Armenian based on the general Jamalian linguistics framework.
He created a general theory and framework of linguistics – substantial linguistics, which provides for the examination of epistemological and linguistic rules, the description of linguistic and extralinguistic objects with unified principles.
He paid special attention to the issues of Armenian linguistics, in particular the history of Armenian grammar.