Նրա վերաբերմունքը հայերի նկատմամբ հաճախ ընկալվում էր որպես հավասարակշռված, սակայն ոչ միշտ հետևողական՝

2007 թ-ի Ապրիլի 27-ին մահացավ Բորիս Նիկոլայի Ելցինը՝բարդ և հակասական կերպար։ Նրա ՌԴ ղեկավարության տարիներին Հայաստանը և հայ ժողովուրդը կանգնած էին անկախության նոր ճանապարհին՝ խորհրդային կայսրության փլուզումից հետո։

Ելցինի դարաշրջանը հայերի համար նշանավորվեց Ղարաբաղյան հակամարտությամբ, որն արմատապես փոխեց տարածաշրջանի աշխարհաքաղաքական դիմագիծը։ 1991 թվականին, երբ Հայաստանը հայտարարեց իր անկախությունը, Ելցինը, չնայած Ռուսաստանի ներքին ճգնաժամերին, կարևոր դեր խաղաց հայ-ռուսական հարաբերությունների ձևավորման գործում։ Նրա միջնորդությամբ Ռուսաստանը փորձեց կարգավորել Ղարաբաղյան հակամարտությունը՝ հանդես գալով որպես միջնորդ Բիշքեքի արձանագրությունում (1994), որը ժամանակավոր հաշտություն բերեց։ Ելցինի վերաբերմունքը հայերի նկատմամբ հաճախ ընկալվում էր որպես հավասարակշռված, սակայն ոչ միշտ հետևողական՝ պայմանավորված Ռուսաստանի ներքին և արտաքին ճնշումներով։ Հայկական սփյուռքը Ռուսաստանում, որն արդեն կայացած համայնք էր, նույնպես զգաց Ելցինի բարեփոխումների ազդեցությունը՝ ստանալով ավելի մեծ ազատություն մշակութային և կրոնական գործունեության համար։ Ելցինի ժառանգությունը Հայաստանի համար խորհրդանշում է անցումային դարաշրջան՝ լի մարտահրավերներով, բայց նաև նոր հնարավորություններով։

Ельцин, армяне и Армения
23 апреля 2007 года скончался Борис Ельцин, первый президент России, вошел в историю как фигура, олицетворяющая перемены и противоречия. В годы его правления (1991–1999) Армения и армянский народ переживали судьбоносный этап — обретение независимости после распада СССР. Эпоха Ельцина для армян ознаменовалась Карабахским конфликтом, который изменил геополитическую карту региона. В 1991 году, когда Армения провозгласила независимость, Ельцин, несмотря на внутренние кризисы в России, сыграл ключевую роль в формировании армяно-российских отношений. Его посредничество способствовало подписанию Бишкекского протокола (1994), который временно приостановил боевые действия в Нагорном Карабахе. Отношение Ельцина к армянам часто воспринималось как сбалансированное, но не всегда последовательное из-за давления внутри России и со стороны других государств. Армянская диаспора в России, уже сформировавшая сильное сообщество, ощутила влияние ельцинских реформ, получив больше свобод для культурной и религиозной деятельности. Наследие Ельцина для Армении — это символ переходной эпохи, полной вызовов, но также открывшей новые горизонты для армянского народа.

Yeltsin, Armenians, and Armenia
On April 23, 2007 died Boris Yeltsin, Russia’s first president, remains a complex and pivotal figure in history. During his tenure (1991–1999), Armenia and the Armenian people navigated the turbulent waters of independence following the Soviet Union’s collapse. Yeltsin’s era was marked for Armenians by the Nagorno-Karabakh conflict, which reshaped the region’s geopolitical landscape. In 1991, as Armenia declared independence, Yeltsin, despite Russia’s internal crises, played a significant role in shaping Armenian-Russian relations. His mediation efforts led to the Bishkek Protocol (1994), which brought a temporary ceasefire to the Karabakh conflict. Yeltsin’s stance toward Armenians was often seen as balanced, though at times inconsistent, influenced by Russia’s domestic and international pressures. The Armenian diaspora in Russia, a well-established community, benefited from Yeltsin’s reforms, gaining greater freedom for cultural and religious expression. Yeltsin’s legacy for Armenia symbolizes a transformative era—fraught with challenges but rich with new opportunities for the Armenian people.