Վանի անմահ ձայնը

Հունիսի 9, 1960, Երևանում —  մահացավ Վիվանը (Անուշավան Մարգարի Ջիդեջյան, , հայ արձակագիր, թարգմանիչ, ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1934 թվականից։ 

Կնոջ՝ Արմենուհու պատմածով, Վիվանն իր անունը բացատրում էր այսպես. «Վի» ֆրանսերեն նշանակում է «կեցցե», իսկ «Վան»-ը՝ իր ծննդավայր Վան քաղաքը։ Այսպիսով, Վիվան նշանակում է «Կեցցե Վանը»։ Բացի այդ, ֆրանսերեն «vivant» բառը, որ նշանակում է «ապրող, կենդանի», խորհրդանշում էր նրա գրական գործի անմահության ձգտումը։ 
Կենսագրություն
Վիվանը ծնվել է 1899 թվականի ապրիլի 15-ին Արևմտյան Հայաստանի Վան քաղաքում։ 1915 թվականին ավարտել է Վանի Երեմյան դպրոցը, իսկ 1916-1917 թվականներին սովորել է Էջմիածնի Գևորգյան ճեմարանում։ 1919-ին աշխատել է Երևանում, 1920-1922 թվականներին՝ Թիֆլիսում։ 1922 թվականին մեկնել է Փարիզ, սովորել Սորբոնի համալսարանում (մինչև երրորդ կուրսը) և աշխատել տարբեր գործարաններում։ 1925-ին ընդունվել է Ֆրանսիայի կոմունիստական կուսակցության շարքերը և խմբագրել հայալեզու պարբերականներ՝ «Բանվոր Փարիզ», «Երևան», «Բանվոր», «Վերելք», «Մեր ուղին», «Դարբնոց», «Արշավ»։ 1933-ին վերադարձել է Հայաստան, աշխատել «Խորհրդային Հայաստան» օրաթերթում (1933-1935), Կուսհրատում (1935-1940), Հայպետհրատում (1940-1941)։ 1942-ին ծառայել է սովետական բանակում։ 1945-1947 թվականներին աշխատել է Երևանի Ալեքսանդր Մյասնիկյանի անվան գրադարանում, իսկ 1948-1953 թվականներին եղել է Քանաքեռի Խաչատուր Աբովյանի անվան տուն-թանգարանի տնօրենը։ Վիվանը մահացել է 1960 թվականի հունիսի 9-ին Երևանում։ 
Գրական գործունեություն
Վիվանի գրական ժառանգությունը ներառում է «Հովակին ժպիտը» (1935) գիրքը։ Նա նաև կատարել է բազմաթիվ թարգմանություններ ռուսերենից, այդ թվում՝ Օնորե դը Բալզակի «Հայր Գորիո» (1935, 1956), Անտոնիո Պիգաֆետտայի «Մագելանի ճանապարհորդությունը» (1951), Վ. Ա. Օբրուչևի «Պլուտոնիա» (1953) և «Կենտրոնական Ասիայի խորքերում» (1954), Ռոժե Վայանի «Ինչ տեսա Եգիպտոսում» (1954), Անդրե Ստիլի «Առաջին հարվածը» (1955), Ջ. և Բ. Կրայլի «Ընդծովյա գանձերի հետքերով» (1960)։ 

Бессмертный голос Вана
9 июня 1960, Ереван, Армянская ССР, СССР — Виван (Анушаван Маркарович Джидеджян, , армянский прозаик, переводчик, член Союза писателей СССР с 1934 года. 
Литературное имя
По словам жены Вивана, Арменуи, псевдоним «Виван» происходит от французского «ви» (vive — «да здравствует») и названия города Ван, места его рождения. Таким образом, Виван означает «Да здравствует Ван». Кроме того, французское слово «vivant» («живой») символизирует стремление писателя к бессмертию своего творчества. 
Биография
Виван родился 15 апреля 1899 года в городе Ван, Западная Армения. В 1915 году окончил Еремяновскую школу в Ване, а в 1916–1917 годах учился в Геворгянской семинарии в Эчмиадзине. В 1919 году работал в Ереване, в 1920–1922 годах — в Тифлисе. В 1922 году уехал в Париж, где учился в Сорбонне (до третьего курса) и работал на различных заводах. В 1925 году вступил в Коммунистическую партию Франции и редактировал армянские издания: «Рабочий Париж», «Ереван», «Рабочий», «Подъем», «Наш путь», «Горн», «Поход». В 1933 году вернулся в Армению, работал в газете «Советская Армения» (1933–1935), в издательствах Кусхрат (1935–1940) и Айпетхрат (1940–1941). В 1942 году служил в советской армии. В 1945–1947 годах работал в Ереванской республиканской библиотеке имени Александра Мясникяна, а в 1948–1953 годах был директором дома-музея Хачатура Абовяна в Канакере. Виван скончался 9 июня 1960 года в Ереване. 
Литературная деятельность
Среди произведений Вивана — книга «Улыбка Овака» (1935). Он также перевел с русского языка ряд произведений, включая «Отец Горио» Оноре де Бальзака (1935, 1956), «Путешествие Магеллана» Антонио Пигафетты (1951), «Плутонию» В. А. Обручева (1953), «В глубинах Центральной Азии» В. А. Обручева (1954), «Что я видел в Египте» Роже Вайяна (1954), «Первый удар» Андре Стиля (1955), «По следам подводных сокровищ» Дж. и Б. Крайл (1960). 

The Immortal Voice of Van
June 9, 1960, in Yerevan, Armenian SSR— died  Vivan (Anushavan Margari Jidejian, , Armenian prose writer, translator, and member of the USSR Writers’ Union since 1934. 
Literary Name
According to his wife, Armenui, Vivan’s pseudonym derives from the French “vive” (meaning “long live”) and “Van,” his birthplace. Thus, Vivan signifies “Long Live Van.” Additionally, the French word “vivant” (meaning “living” or “alive”) reflects his aspiration for the immortality of his literary legacy. 
Biography
Vivan was born on April 15, 1899, in Van, Western Armenia. He graduated from the Yeremyan School in Van in 1915 and studied at the Gevorgyan Seminary in Etchmiadzin in 1916–1917. In 1919, he worked in Yerevan, and from 1920 to 1922, in Tiflis. In 1922, he moved to Paris, where he studied at the Sorbonne (until the third year) and worked in various factories. In 1925, he joined the French Communist Party and edited Armenian-language periodicals, including Worker Paris, Yerevan, Worker, Ascent, Our Path, Furnace, and Campaign. In 1933, he returned to Armenia, working at the Soviet Armenia newspaper (1933–1935), Kuskrat publishing house (1935–1940), and Haypethrat publishing house (1940–1941). In 1942, he served in the Soviet army. From 1945 to 1947, he worked at the Alexander Myasnikyan Republican Library in Yerevan, and from 1948 to 1953, he was the director of the Khachatur Abovyan House-Museum in Kanaker. Vivan passed away on June 9, 1960, in Yerevan. 
Literary Work
Vivan authored the book Hovak’s Smile (1935). He also translated numerous works from Russian, including Honoré de Balzac’s Father Goriot (1935, 1956), Antonio Pigafetta’s Magellan’s Journey (1951), V. A. Obruchev’s Plutonia (1953) and In the Depths of Central Asia (1954), Roger Vaillant’s What I Saw in Egypt (1954), André Stil’s First Strike (1955), and J. and B. Crile’s In Search of Underwater Treasures (1960).