Բեյրութի Հայկական Գույներ ՝ Սփյուռքահայ Նկարչության Լույս

Պոլ Մանուկի Կիրակոսյանը մահացել է 1993 թվականի նոյեմբերի 20-ին Բեյրութում՝ կյանքի 67-րդ տարում, թողնելով հետևում սփյուռքահայ գեղանկարչության անմար գույները՝ որպես Հայաստանի նկարիչների միության Մարտիրոս Սարյանի անվան մրցանակակիր (1981), Երուսաղեմից Բեյրութ տանող գեղարվեստական կամուրջ։

Ծնվել է 1926 թվականի դեկտեմբերի 25-ին Երուսաղեմում, Բրիտանական կայսրություն։ 1946 թվականին ավարտել է Երուսաղեմի «Պիետրո Ժակոբետտի» գեղարվեստի ուսումնարանը, 1946-1954 թվականներին ստեղծագործել Բեյրութում, 1954 թվականին կատարելագործվել Ֆլորենցիայի գեղարվեստի ակադեմիայում, 1961 թվականից հաստատվել Բեյրութում։ Աշխատանքները գտնվում են Հայաստանի ազգային պատկերասրահում։ 

Ստեղծագործել է դիմանկարի, բնանկարի և թեմատիկ-կոմպոզիցիոն պատկերի բնագավառներում՝ «Արաքսի դիմանկարը», «Այգաբաց», «Քաղաք», «Այց ծննդկանին», «Լիբանանյան բնանկար», «Սպասում», «Ընտանիք», «Ագարակ», «Գյուղի աղջիկը», «Զրույց», «Համեստ ընտանիք», «Ընթերցողը», «Դեր Զոր», «Գաղթ», «Կարպետագործը» և այլն։ Նրա կտավները արտացոլում են սփյուռքահայ կյանքը, Ցեղասպանության հիշողությունը և հայկական բնության գեղեցկությունը՝ հյութեղ երփնագրով և գույնի նուրբ զգացողությամբ։ Անհատական ցուցահանդեսներ՝ Բեյրութում, Ֆլորենցիայում, Փարիզում, Վաշինգտոնում, Երևանում (1972)։ 

Պոլ Կիրակոսյանը մնաց Երուսաղեմից Բեյրութ տանող գեղանկարչական կամուրջը՝ իր կտավներով, գույներով և անսահման նվիրումով ոգեշնչելով սերունդներին սփյուռքահայ կյանքի խորքերով և հայկական հոգու գեղեցկությամբ։

—

### Русский
Свет диаспорной армянской живописи*Армянские цвета Бейрута

Пол Манук Киракосян скончался 20 ноября 1993 года в Бейруте на 67-м году жизни, оставив неугасающие цвета диаспорной армянской живописи как лауреат премии имени Мартироса Сарьяна Союза художников Армении (1981), живописный мост от Иерусалима до Бейрута. Родился 25 декабря 1926 года в Иерусалиме, Британская империя. В 1946 окончил художественное училище «Пьетро Джакобетти» в Иерусалиме, в 1946–1954 творил в Бейруте, в 1954 совершенствовался во Флорентийской академии художеств, с 1961 поселился в Бейруте. Работы хранятся в Национальной галерее Армении.

Работал в жанрах портрета, пейзажа и тематически-композиционной картины — «Портрет Аракси», «Рассвет», «Город», «Посещение родильного дома», «Ливанский пейзаж», «Ожидание», «Семья», «Хутор», «Деревенская девушка», «Беседа», «Скромная семья», «Читательница», «Дер Зор», «Исход», «Ковроткачиха» и др. Его полотна отражают жизнь диаспорных армян, память о Геноциде и красоту армянской природы — сочным колоритом и тонким чувством цвета. Персональные выставки в Бейруте, Флоренции, Париже, Вашингтоне, Ереване (1972).

Пол Киракосян остался живописным мостом от Иерусалима до Бейрута — своими полотнами, цветами и безграничной преданностью, вдохновляя поколения глубинами диаспорной армянской жизни и красотой армянской души.

—

### English
Light of Diaspora Armenian Painting* Armenian Colors of Beirut

Paul Manuk Kirakosyan passed away on November 20, 1993, in Beirut at the age of 66, leaving undying colors of diaspora Armenian painting as recipient of the Martiros Saryan Prize of the Artists’ Union of Armenia (1981), the painterly bridge from Jerusalem to Beirut. Born on December 25, 1926, in Jerusalem, British Empire. In 1946 graduated from “Pietro Giacobetti” Art School in Jerusalem, created in Beirut in 1946–1954, perfected in Florence Academy of Fine Arts in 1954, settled in Beirut since 1961. Works are in the National Gallery of Armenia.

Worked in portrait, landscape, and thematic-compositional genres — *Portrait of Araksi*, *Dawn*, *City*, *Visit to the Maternity Ward*, *Lebanese Landscape*, *Waiting*, *Family*, *Farm*, *Village Girl*, *Conversation*, *Modest Family*, *Reader*, *Der Zor*, *Exodus*, *Carpet Weaver*, and others. His canvases reflect diaspora Armenian life, Genocide memory, and Armenian nature’s beauty — with juicy coloring and subtle color sense. Solo exhibitions in Beirut, Florence, Paris, Washington, Yerevan (1972).

Paul Kirakosyan remained the painterly bridge from Jerusalem to Beirut — with his canvases, colors, and boundless dedication, inspiring generations with the depths of diaspora Armenian life and the beauty of the Armenian soul.

—