1912 թվականի մասրտի 29-ին Թիֆլիսում- մահացել է Գաբրիել Մկրտիչի (Գավրիլ Նիկիտիչ) Սունդուկյանը – հայ դրամատուրգ, հասարակական գործիչ։ Ռեալիզմի սկզբնավորողներից մեկը հայ գրականության մեջ։

հայ թատրոնի կազմակերպիչներից է, որի հետ սերտորեն կապված է նրա ողջ գրական գործունեությունը։  Սունդուկյանի պիեսները նշանավորեցին հայ դրամատուրգիայի պատմության մի ամբողջ ժամանակաշրջան, դրանք թարգմանվել են աշխարհի բազմաթիվ լեզուներով.
Ամբողջ կյանքում եղել է պետական ծառայության մեջ՝ հասնելով գեներալի (փաստացի պետական խորհրդականի) կոչման։
Թաղված է Թբիլիսիի Խոջիվանկա պանթեոնում։

29 марта 1912 года в Тифлисе – скончался  Габриэл Мкртичевич (Гаврил Никитич) Сундукян – Один из организаторов армянского театра, с которым тесно связана вся его литературная деятельность. Пьесы Сундукяна ознаменовали целый период в истории армянской драматургии, они переведены на многие языки мира.
Всю жизнь состоял на государственной службе, дослужившись до генеральского чина (действительный статский советник).
Похоронен в Пантеоне Ходживанка в Тбилиси.

Gabriel Mkrtichevich (Gavril Nikitich) died on March 29, 1912 in Tiflis. Sundukyan is one of the organizers of the Armenian theater, with which all his literary activities are closely connected.  Sundukyan’s plays marked an entire period in the history of Armenian drama; they have been translated into many languages of the world.
All his life he was in the public service, rising to the rank of general (actual state councilor).
He was buried in the Khojivanka Pantheon in Tbilisi.

1909 թվականի մարտի 14-ին Դոնի Նոր Նախիջևանում ծնվել է Գրիգոր Ներսեսի Բոյաջիևը՝ թատերագետ, թատերագետ և ուսուցիչ;  Արվեստի պատմության դոկտոր (1958), պրոֆեսոր (1960)։

Բոյաջիևը գրել է պատմության մասին՝ լինի դա Մոլիեր, Շեքսպիր, Լոպե դե Բեգա, թե Ռասին, ճիշտ այնպես, ինչպես դա արել է ժամանակների մասին՝ կրքոտ, փոխաբերական իմաստով, ասես ամեն ինչ եղել է նրա աչքի առաջ, և ինքն ինքը ոչ միայն ականատես է եղել, այլև կատարվողի շահագրգիռ մասնակից։  Պատմությունն ու արդիականությունը հնարավորինս մոտեցնելու այս կարողությունը ծնեց «Սոֆոկլեսից մինչև Բրեխտ քառասուն թատերական երեկոներում» եզակի գիրքը։

14  марта 1909 года в  Нахичеване-на-Дону, — родился Григорий Нерсесович Бояджиев- театровед, театральный критик и педагог; доктор искусствоведения (1958), профессор (1960).
Бояджиев писал об истории, будь то Мольер, Шекспир, Лопе де Бега или Расин, точно так же, как и о современности, — темпераментно, образно, будто все случилось на его глазах и сам он был не только очевидцем, но и заинтересованным участником происходящего. Эта способность максимально сближать историю и современность и породила единственную в своем роде книгу „От Софокла до Брехта за сорок театральных вечеров“.

March 14, 1909 in Nakhichevan-on-Don, Grigory Nerses Boyadzhiev was born – theater scholar, theater critic and teacher; Doctor of Art History (1958), professor (1960). Boyadzhiev wrote about history, be it Moliere, Shakespeare, Lope de Bega or Racine, just as he did about modern times – passionately, figuratively, as if everything happened before his eyes and he himself was not only an eyewitness, but also an interested participant in what was happening. This ability to bring history and modern times as close as possible gave birth to the one-of-a-kind book “From Sophocles to Brecht in Forty Theater Evenings.”

1982 թվականի մարտի 12-ին Յալթայում կյանքից հեռացավ արձակագիր, դրամատուրգ, թատերագետ, սցենարիստ, լրագրող Ալեքսանդր Արաքսմանյանը (Ալեքսանդր Արմենի Մանուկյան)։Դերասան Գուժ Մանուկյանի հայրը

1943 թվականին տեղափոխվել է Երեւան։   Աշխատել է Սունդուկյանի անվան թատրոնում, «Այֆիլմ» կինոստուդիայում, «Սովետական Հայաստան» թերթի խմբագրությունում։   1968-1973 թթ   եղել է «Էկրան» ամսագրի խմբագիրը։
  Նա մահացել է Յալթայում արձակուրդի ժամանակ և թաղվել Երևանում։

12 марта 1982 года в Ялте – скончался  Александр Араксманян (Александр Армени Манукян)- прозаик, драматург, театровед, киносценарист, журналист.
Отец артиста Гужа Манукяна
В 1943 году его переехал  в Ереван.  Работал в театре имени Сундукяна, на киностудии “Айфильм”, в редакции газеты “Советакан Армения”.  1968-1973 гг.  был редактором журнала «Экран».
Умер в Ялте во время отдыха, похоронен в Ереване.

March 12, 1982 in Yalta – Alexander Araksmanyan (Alexander Armeni Manukyan) – prose writer, playwright, theater critic, screenwriter, journalist passed away.
Father of the artist Guzh Manukyan
In 1943 he moved to Yerevan. He worked at the Sundukyan Theater, at the “Ayfilm” film studio, in the editorial office of the “Sovetakan Armenia” newspaper. 1968-1973 he was the editor of the “Ekran” magazine.
He died in Yalta while on vacation, buried in Yerevan.

1837 թվականի մարտի 7-ին Թիֆլիսում ծնվել է դերասան, ռեժիսոր, թատերական գործիչ Գևորգ Չմշկյանը։   Արեւելահայ պրոֆեսիոնալ թատրոնի հիմնադիրներից։

   Չմշկյանը պայքարել է բարձրորակ գեղարվեստական երգացանկի, ռեալիստական ուղղվածության և արդի սոցիալական խնդիրներով բեմին ծառայելու համար, համագործակցել Գաբրիել Սունդուկյանի հետ, դարձել նրա պիեսների առաջին ռեժիսորն ու գլխավոր դերակատարը։   Առաջինը՝ կապ ստեղծել արեւելահայ եւ արեւմտահայ թատրոնների միջեւ, թատերական գործունեություն ծավալել արեւելահայ գավառներում։

7 марта 1837 года в Тифлисе — родился Геворг Чмшкян-  актёр, режиссёр и театральный деятель.  Один из основателей восточноармянского профессионального театра.  Чмшкян боролся за качественный художественный репертуар, реалистическую режиссуру и служение сцене актуальным общественным проблемам, сотрудничал с Габриэлем Сундукяном, стал первым режиссером и главным актером его пьес.  Первая – создать связь между восточноармянскими и западноармянскими театрами, осуществлять театральную деятельность в восточноармянских провинциях.

March 7, 1837 in Tiflis – Gevorg Chmshkyan was born – actor, director and theater figure. One of the founders of the Eastern Armenian professional theater. Chmshkyan fought for a high-quality artistic repertoire, realistic direction and serving the stage to current social problems, collaborated with Gabriel Sundukyan, became the first director and lead actor of his plays. The first – to create a connection between the Eastern Armenian and Western Armenian theaters, to carry out theatrical activities in the Eastern Armenian provinces.

1960 թ-ի փետրվարի 15-ին Երևանում ծնվել է Արմեն Աղասու Մազմանյանը–  ռեժիսոր, դերասան։

1989 «ԳՈՅ» թատրոն-լաբորատորիայի հիմնադիր և ղեկավար
1991 «ԳՈՅԱԿ» մշակույթի զարգացման գործարարական ընկերակցություն, հիմնադիր և ղեկավար
1995 Ազատ արվեստի ակումբ, հիմնադիր և ղեկավար
1995 «Հայարտ» նախագծի հիմնադիր և ղեկավար
1996 «Ազատ թատրոն» նախագծի հիմնադիր և համահեղինակ։ 2011 թվականից մինչև կյանքի վերջը՝ Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտի ռեկտոր

Армен Агасиевич Мазманян – режиссер, актер – родился  15 февраля 1960  в Ереване.- Основатель и руководитель театра-лаборатории «ГОЙ».
1991 Бизнес-ассоциация развития культуры «ГОЯК», основатель и руководитель.
1995 Клуб свободных искусств, основатель и директор.
1995 Основатель и руководитель проекта «Хайарт».
1996 Основатель и соавтор проекта «Свободный театр».  С 2011 года и до конца жизни был ректором Ереванского государственного института театра и кино.

Armen Aghas Mazmanyan – director, actor – He was born on February 15, 1960 in Yerevan.  1989 Founder and head of “GOY” theater-laboratory
1991 “GOYAK” cultural development business association, founder and head
1995 Free Arts Club, founder and director
1995 Founder and head of “Hayart” project
1996 Founder and co-author of the “Free Theater” project.  From 2011 until the end of his life, he was the rector of the Yerevan State Institute of Theater and Cinema

1883  թվականի փետրվարի 13-ին Վլադիկավկազում  ծնվել է  Եվգենի Բագրատիոնի Վախթանգովը, ով դարձավ թատերական գործիչ՝ հակառակ հոր կամքին։ 

Նրա հայրը  Հայ առաքելական եկեղեցու քրիստոնյա Բագրատիոն Սերգեի Վախթանգովն է։  2-րդ գիլդիայի վաճառական, ծխախոտ արտադրող։  Նա սկսեց ամենաներքևից՝ կարողանալով հասնել կոմերցիոն բարգավաճման։  Նրա հայրը Ռուբեն Սիմոնովի հոր մտերիմ ընկերն էր։  Սիմոնովի խոսքով, Վլադիկավկազում նա հայտնի էր իր ժլատությամբ. Եվգենի Վախթանգովի և նրա կնոջ վկայության համաձայն, նա տնային բռնակալ էր, վախի մեջ էր պահում ամբողջ ընտանիքը, չէր գնում թատրոն և չէր խրախուսում որդու հոբբիները։  Վախթանգովի կոնֆլիկտը հոր հետ այնքան հեռու է գնացել, որ նա դադարեց այցելել ծնողների տուն և խնդրել է իր ծանոթներին դիմել  իրեն Եվգենի Ալեքսանդրովիչ։
Վախթանգովը պարզապես ռեժիսոր-բարեփոխիչ չէ.  Նրան է պատկանում թատրոնի պատմության մեջ եզակի ձեռքբերումը.  Վախթանգովը բեմադրեց երկու ներկայացում, որոնք ոչ միայն գերազանցեցին իրենց ստեղծողին, այլեւ գերազանցեցին երկարակյաց թատերական բեմադրության բոլոր տեսակի ռեկորդները:  Գադիբուքը ավելի քան 40 տարի դրվել է Հաբիմա թատրոնում՝ մինչև 1960-ականների կեսերը:  «Արքայադուստր Տուրանդոտը» Վախթանգովի անվան թատրոնում՝ նույնիսկ ավելի երկար՝ մինչև 2006 թվականը, թեև կարճ ընդմիջումներով։

13 февраля 1883 года во Владикавказе.- родился  Евгений Багратионович Вахтангов- театральным деятелем стал вопреки воле отца. Его отец — Багратион Сергеевич Вахтангов, армянин, христианин Армянской Апостольской церкви. Купец 2-й гильдии, табачный фабрикант. Начинал с самых низов, сумев добиться коммерческого благосостояния. Был близким другом отца Рубена Симонова. По словам Симонова, был известен во Владикавказе своей скупостью; по свидетельству самого Евгения Вахтангова и его жены, был домашним тираном, держал в страхе всю семью, в театр не ходил и увлечений сына не поощрял. Конфликт Вахтангова с отцом зашёл так далеко, что он перестал навещать родительский дом, а знакомых просил называть его Евгением Александровичем
Вахтангов — не просто режиссёр-реформатор. Ему принадлежит уникальное достижение в истории театра. Вахтангов поставил два спектакля, которые не только пережили их создателя, но побили всевозможные рекорды театральных постановок-долгожителей. «Гадибук» в театре «Габима» шёл более 40 лет, вплоть до середины 1960-х годов. «Принцесса Турандот» в театре имени Вахтангова — ещё дольше, вплоть до 2006 года, правда, с небольшими перерывами.

In February 13, 1883 in Vladikavkaz Evgeniy Bagration  Vakhtangov , was born ; he became a theater figure against the will of his father. His father is Bagration Sergeevich Vakhtangov, an Armenian, a Christian of the Armenian Apostolic Church. Merchant of the 2nd guild, tobacco manufacturer. He started from the very bottom, managing to achieve commercial prosperity. He was a close friend of Ruben Simonov’s father. According to Simonov, he was known in Vladikavkaz for his stinginess; according to the testimony of Yevgeny Vakhtangov himself and his wife, he was a domestic tyrant, kept the whole family in fear, did not go to the theater and did not encourage his son’s hobbies. Vakhtangov’s conflict with his father went so far that he stopped visiting his parents’ house, and asked his acquaintances to call him Evgeniy Alexandrovich
Vakhtangov is not just a director-reformer. He owns a unique achievement in the history of the theater. Vakhtangov staged two performances that not only outlived their creator, but broke all kinds of records for long-lived theatrical productions. Gadibuk ran for more than 40 years at the Habima Theater until the mid-1960s. “Princess Turandot” at the Vakhtangov Theater – even longer, until 2006, although with short breaks.

1961 թվականի փետրվարի 10-ին Երևանում ծնվել է ժամանակակից թատերական գործիչ Արթուր Հաբեթի Էլբակյանը։

2012 թվականին Արթուր Էլբակյանի «Ի՞նչ է Ջասը» կարճամետրաժ ֆիլմն արժանացել է Լոս Անջելեսի կինոյի և սցենարի փառատոնի գլխավոր մրցանակին։
  Արթուր Էլբակյանի բեմադրությամբ «Իմ խենթ Շեքսպիրը» պիեսը արժանացել է 2014 թվականի հանդիսատեսի մրցանակին Նյու Յորքում կայացած աշխարհի խոշորագույն մենակատարումների փառատոնում՝ United-ում, որը նաև համատեղ մրցանակ է Back Stage ամսագրի և backstage.com-ի կողմից։  .
  Նույն ներկայացումը Արթուր Էլբակյանը խաղացել է Մոնրեալում (Կանադա) և Լոս Անջելեսի «Ալեքս» թատրոնում։   Broadway World կայքը, տարբեր լրատվամիջոցներ և կայքեր ամբողջ աշխարհում բազմիցս հիշատակել են «Իմ խենթ Շեքսպիրը» պիեսը։
  2014 թվականից Արթուր Էլբակյանը Ամերիկայի դրամատուրգների գիլդիայի անդամ է։
  2015 թվականից Արթուր Էլբակյանը դասախոսություններ է կարդում և վարպետության դասեր վարում։
  2017 թվականին Արթուր Էլբակյանը ստեղծել է «Արթուր Էլբակյանը հանդիպում է» հեռուստաշոուների շարքը՝ նվիրված Երևանի և Երևանի բնակիչներին…

10 февраля 1961 года в Ереване- родился Артур Хабетович Элбакян- современный театральный деятель.
В 2012 году короткометражный фильм Артура Элбакяна «Что такое Джасс» получил главный приз на фестивале кино и сценариев в Лос-Анджелесе.
Спектакль «Мой безумный Шекспир» в постановке и исполнении Артура Элбакяна в 2014 году получил награду «Зрительские симпатии» на крупнейшем в мире фестивале сольных выступлений United в Нью-Йорке, что также является совместной наградой журнала Back Stage и сайта backstage.com. .
Артур Элбакян сыграл один и тот же спектакль в Монреале (Канада) и в театре «Алекс» в Лос-Анджелесе.  Сайт Broadway World, различные СМИ и сайты мира неоднократно упоминали пьесу «Мой безумный Шекспир».
С 2014 года Артур Элбакян является членом Гильдии драматургов Америки.
С 2015 года Артур Элбакян читает лекции и проводит мастер-классы.
В 2017 году Артур Элбакян создал серию телепередач «Артур Элбакян встречается», посвященную Еревану и ереванцам…

On February 10, 1961 in Yerevan – Arthur Khabetovich Elbakyan was born – a modern theater figure.
In 2012, Arthur Elbakyan’s short film “What is Jass” won the main prize at the Los Angeles Film and Screenplay Festival.
The play “My Mad Shakespeare” directed and performed by Arthur Elbakyan in 2014 received the “Audience Sympathy” award at the world’s largest solo performance festival United in New York, which is also a joint award of Back Stage magazine and the website backstage.com. .
Arthur Elbakyan played the same play in Montreal (Canada) and at the Alex Theater in Los Angeles. The Broadway World website, various media outlets and websites around the world have repeatedly mentioned the play “My Mad Shakespeare”.
Since 2014, Arthur Elbakyan has been a member of the Dramatists Guild of America.  Since 2015, Artur Elbakyan has been giving lectures and conducting master classes.
In 2017, Artur Elbakyan created a series of TV programs “Artur Elbakyan Meets”, dedicated to Yerevan and Yerevan residents…

1863 թվականի հունվարի 17 – Ծնվել է Կոնստանտին Սերգեի Ստանիսլավսկին: Նա սովորել է Լազարևի հայկական ինստիտուտում։

Այստեղ էր, որ նա մոտիկից ծանոթացավ հայկական մշակույթին և իմացավ հայ ժողովրդի մասին։  Ստանիսլավսկին կապը պահպանեց Լազարևսկու դասընկերների հետ մինչև կյանքի վերջ։  Արդեն լինելով Մոսկվայի գեղարվեստական թատրոնի ղեկավարը, նա անվճար տոմսեր էր ուղարկում լազարևացիներին։
Անհնար է չհիշատակել Ստանիսլավսկու մերձավորներից մեկին՝ ազգությամբ հայ Գեորգի Բուրջալովին։  Ստանիսլավսկու համար նա դարձավ Գեղարվեստական թատրոնի թատերախմբի ղեկավարության օգնական։  Գեորգի Բուրջալովին վստահված էին նաև ստեղծագործական կարևոր առաջադրանքներ։ Նա նյութեր էր հավաքում Ստանիսլավսկու բազմաթիվ արտադրությունների համար՝ ճանապարհորդելով Ռուսաստանում, ինչպես նաև Իտալիայում, Գերմանիայում և Նորվեգիայով։
Գեղարվեստական թատրոնի հիմնադիրների՝ հայ գործընկերների հանդեպ ունեցած սիրո ու հարգանքի վկայությունները դեռ շատ են։  Ստանիսլավսկին և Նեմիրովիչ-Դանչենկոն, օրինակ, բարձր են գնահատել մեծ ողբերգական Պետրոս Ադամյանի տաղանդը.

17 января 1863 года — родился .Константин Сергеевич  Станиславский-  учился в армянском  Лазаревском институте, где познакомился со многими представителями армянской интеллигенции.
Именно здесь он  близко познакомился с армянской культурой, узнал об армянском народе. Связь со своими однокашниками- лазаревцами Станиславский поддерживал до конца своей жизни. Уже будучи руководителем МХТ, он посылал бесплатные билеты лазаревцам.
Нельзя не упомянуть одного из ближайших сподвижников Станиславского – Георгия Бурджалова, армянина по национальности. Для Станиславского он стал помощником по руководству труппой Художественного театра. Георгию Бурджалову также поручались важные творческие задания.Он собирал материалы для многих постановок Станиславского, совершая поездки по России, а также в Италию, Германию, Норвегию.
Есть еще много свидетельств любви и уважения основателей Художественного театра к своим армянским  коллегам. Станиславский и Немирович-Данченко, например, высоко ценили талант великого трагика Петроса Адамяна

January 17, 1863 – Konstantin Sergey Stanislavsky was born – he studied at the Armenian Lazarevsky Institute, where he met many representatives of the Armenian intelligentsia.
It was here that he became closely acquainted with Armenian culture, learned about the Armenian people. Stanislavsky maintained contact with his fellow Lazarevsky students until the end of his life. Already being the head of the Moscow Art Theater, he sent free tickets to the Lazarevsky students.
It is impossible not to mention one of Stanislavsky’s closest associates – Georgy Burdzhalov, an Armenian by nationality. For Stanislavsky, he became an assistant in the management of the troupe of the Art Theater. Georgy Burdzhalov was also entrusted with important creative tasks. He collected materials for many of Stanislavsky’s productions, traveling around Russia, as well as to Italy, Germany, Norway.
There is much more evidence of the love and respect of the founders of the Art Theater for their Armenian colleagues.  Stanislavsky and Nemirovich-Danchenko, for example, highly valued the talent of the great tragedian Petros Adamyan

1910 թ-ի հունվարի 16-ին Լեռնային Ղարաբաղի Գետաշեն գյուղում ծնվել է Արշավիր Դարբնին (Արշավիր Միքայելի Մնացականյան)– հայ առակագիր, բանաստեղծ, դրամատուրգ, թարգմանիչ, ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1937 թվականից։Հայրը դարբին էր, որից էլ մակաբերել է Դարբնի գրական անունը։։

Նրա անդրանիկ պիեսը՝ «Հողը ծիծաղում է» բեմադրվել է Բաքվի հայկական թատրոնում։ Հետագայում գրել է «Արծիվներ», «Դատավճիռ», «Վրեժ», «Երբ բացվում է մանուշակը» դրամաները։ Վերջին դրաման Մոսկվայում արժանացել է խրախուսական մրցանակի և բեմադրվել է Ադրբեջանի և Հայաստանի մի շարք թատրոններում։ 1948 թվականից բնակվել է Երևանում։ 1949-1950 թվականներին եղել է ՀԳՄ վարչության քարտուղար։ Աշխատել է «Սովետական գրականություն» ամսագրում, «Հայֆիլմ» կինոստուդիայում, Հայաստանի կինոաշխատողների միությունում։ 1966-1980 թվականներին որպես խորհրդական աշխատել է Հայաստանի գրողների միությունում։
Նրա ստեղծագործությունները թարգմանվել և առանձին գրքով լույս են տեսել ռուսերեն, ադրբեջաներեն, ուկրաիներեն։

16 января 1910 года в селе Геташен Нагорного Карабаха родился Аршавир Дарбни (Аршавир Микаелович Мнацаканян) –  баснописец, поэт, драматург, переводчик, член Союза писателей СССР с 1937 года. Его отец был кузнецом, от которого произошло литературное название Дарбни.  Его дебютная пьеса «Земля смеется» была поставлена в Армянском театре Баку.  Позже он написал драмы «Орлы», «Суд», «Месть», «Когда раскрывается фиалка».  Последняя драма получила поощрительную премию в Москве и была поставлена в ряде театров Азербайджана и Армении.  С 1948 года жил в Ереване.  В 1949-1950 годах он был секретарем отделения Украинского национального союза советских социалистических республик.  Работал в журнале «Советская литература», на киностудии «Айфильм», в Союзе кинодеятелей Армении.  В 1966-1980 годах работал советником в Союзе писателей Армении.
Его произведения переведены и изданы отдельной книгой на русском, азербайджанском и украинском языках.

On January 16, 1910, Arshavir Darbni (Arshavir Mikayel Mnatsakanyan) was born in Getashen village of Nagorno Karabakh – Armenian fable writer, poet, dramatist, translator, member of the Union of Writers of the USSR since 1937. His father was a blacksmith, from whom the literary name Darbni was derived.  .  His debut play, “The Earth Laughs” was staged in the Armenian Theater of Baku.  Later, he wrote the dramas “Eagles”, “Judgment”, “Revenge”, “When the violet opens”.  The last drama won an incentive award in Moscow and was staged in a number of theaters in Azerbaijan and Armenia.  He lived in Yerevan since 1948.  In 1949-1950, he was the secretary of the Department of the Ukrainian National Union of Soviet Socialist Republics.  He worked in “Soviet Literature” magazine, in “Hayfilm” film studio, in the Union of Film Workers of Armenia.  In the years 1966-1980, he worked as an advisor in the Writers’ Union of Armenia.
His works have been translated and published in a separate book in Russian, Azerbaijani, and Ukrainian.

1916 թվականի հունվարի 15 – Ծնվել է Գրիգոր Արամի  Տեր-Գրիգորյանը՝ դրամատուրգ, ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ։ Իր մտերիմների մեջ նրան անվանում էին Ջիջի։ 

Գրիգոր Տեր-Գրիգորյանը պարգեւատրվել է Աշխատանքային կարմիր դրոշի եւ Պատվո նշանի 2 շքանշաններով։   Նրա պիեսները բեմադրվել են Երեւանի թատրոնի բեմերում։  Սունդուկյանի անվան ռուսական թատրոն.  Ստանիսլավսկու անվան Երևանի երաժշտական կոմեդիայի թատրոն, Մռավյանը անվան թատրոն։

15 января 1916 года- родился Григор Арамович Тер-Григорян- драматург,  член Союза писателей СССР
В кругу  близких друзей его звали Гиги. Григор  Тер-Григорян был награжден  орденами Трудового Красного Знаменем и 2 орденами «Почетный Знак».  Его пьесы ставились на сценах Ереванского театра им. Сундукяна, Русского театра им. Станиславского,   Ереванского театра музыкальной комедии, Ленинаканского театра им. Мравяна.

January 15, 1916 – Grigor Aram Ter-Grigoryan was born – playwright, member of the Union of Writers of the USSR
In the circle of close friends he was called Gigi. Grigor Ter-Grigoryan was awarded the Order of the Red Banner of Labor and 2 Orders of the “Badge of Honor”. His plays were staged on the stages of the Yerevan Theater named after Sundukyan, the Russian Theater named after Stanislavsky, the Yerevan Theater of Musical Comedy, the Leninakan Theater named after Mravyan.