Նրան է պատկանում թատրոնի պատմության մեջ եզակի ձեռքբերումը

1883  թվականի փետրվարի 13-ին Վլադիկավկազում  ծնվել է  Եվգենի Բագրատիոնի Վախթանգովը, ով դարձավ թատերական գործիչ՝ հակառակ հոր կամքին։ 

Նրա հայրը  Հայ առաքելական եկեղեցու քրիստոնյա Բագրատիոն Սերգեի Վախթանգովն է։  2-րդ գիլդիայի վաճառական, ծխախոտ արտադրող։  Նա սկսեց ամենաներքևից՝ կարողանալով հասնել կոմերցիոն բարգավաճման։  Նրա հայրը Ռուբեն Սիմոնովի հոր մտերիմ ընկերն էր։  Սիմոնովի խոսքով, Վլադիկավկազում նա հայտնի էր իր ժլատությամբ. Եվգենի Վախթանգովի և նրա կնոջ վկայության համաձայն, նա տնային բռնակալ էր, վախի մեջ էր պահում ամբողջ ընտանիքը, չէր գնում թատրոն և չէր խրախուսում որդու հոբբիները։  Վախթանգովի կոնֆլիկտը հոր հետ այնքան հեռու է գնացել, որ նա դադարեց այցելել ծնողների տուն և խնդրել է իր ծանոթներին դիմել  իրեն Եվգենի Ալեքսանդրովիչ։
Վախթանգովը պարզապես ռեժիսոր-բարեփոխիչ չէ.  Նրան է պատկանում թատրոնի պատմության մեջ եզակի ձեռքբերումը.  Վախթանգովը բեմադրեց երկու ներկայացում, որոնք ոչ միայն գերազանցեցին իրենց ստեղծողին, այլեւ գերազանցեցին երկարակյաց թատերական բեմադրության բոլոր տեսակի ռեկորդները:  Գադիբուքը ավելի քան 40 տարի դրվել է Հաբիմա թատրոնում՝ մինչև 1960-ականների կեսերը:  «Արքայադուստր Տուրանդոտը» Վախթանգովի անվան թատրոնում՝ նույնիսկ ավելի երկար՝ մինչև 2006 թվականը, թեև կարճ ընդմիջումներով։

13 февраля 1883 года во Владикавказе.- родился  Евгений Багратионович Вахтангов- театральным деятелем стал вопреки воле отца. Его отец — Багратион Сергеевич Вахтангов, армянин, христианин Армянской Апостольской церкви. Купец 2-й гильдии, табачный фабрикант. Начинал с самых низов, сумев добиться коммерческого благосостояния. Был близким другом отца Рубена Симонова. По словам Симонова, был известен во Владикавказе своей скупостью; по свидетельству самого Евгения Вахтангова и его жены, был домашним тираном, держал в страхе всю семью, в театр не ходил и увлечений сына не поощрял. Конфликт Вахтангова с отцом зашёл так далеко, что он перестал навещать родительский дом, а знакомых просил называть его Евгением Александровичем
Вахтангов — не просто режиссёр-реформатор. Ему принадлежит уникальное достижение в истории театра. Вахтангов поставил два спектакля, которые не только пережили их создателя, но побили всевозможные рекорды театральных постановок-долгожителей. «Гадибук» в театре «Габима» шёл более 40 лет, вплоть до середины 1960-х годов. «Принцесса Турандот» в театре имени Вахтангова — ещё дольше, вплоть до 2006 года, правда, с небольшими перерывами.

In February 13, 1883 in Vladikavkaz Evgeniy Bagration  Vakhtangov , was born ; he became a theater figure against the will of his father. His father is Bagration Sergeevich Vakhtangov, an Armenian, a Christian of the Armenian Apostolic Church. Merchant of the 2nd guild, tobacco manufacturer. He started from the very bottom, managing to achieve commercial prosperity. He was a close friend of Ruben Simonov’s father. According to Simonov, he was known in Vladikavkaz for his stinginess; according to the testimony of Yevgeny Vakhtangov himself and his wife, he was a domestic tyrant, kept the whole family in fear, did not go to the theater and did not encourage his son’s hobbies. Vakhtangov’s conflict with his father went so far that he stopped visiting his parents’ house, and asked his acquaintances to call him Evgeniy Alexandrovich
Vakhtangov is not just a director-reformer. He owns a unique achievement in the history of the theater. Vakhtangov staged two performances that not only outlived their creator, but broke all kinds of records for long-lived theatrical productions. Gadibuk ran for more than 40 years at the Habima Theater until the mid-1960s. “Princess Turandot” at the Vakhtangov Theater – even longer, until 2006, although with short breaks.