Նա իր ողջ մարտական կենսագրության մեջ ոչ մի պարտություն չի կրել

1829 թվականի սեպտեմբերի 4-ին Բուլղարիայում՝ Շումլի ամրոցում, մահացել է կայսերական ռուսական բանակի գեներալ-լեյտենանտ Վալերիան Մադաթովը (Ռոստոմ Գրիգորի Կյուկյուիցյան)։ 

նունդով  Արցախցի Չանախչի (Ավետանարոց) գյուղից էր։  Շամխորի հաղթանակի համար, որը վճռեց ռուս-պարսկական պատերազմի ելքը, գեներալ-մայոր Մադաթովը 1926 թվականի սեպտեմբերի 28-ին ստացել է գեներալ-լեյտենանտի կոչում, իսկ նույն թվականի նոյեմբերի 11-ին նրան շնորհվել է ադամանդներով զարդարված երկրորդ ոսկե թուրը։ «Արիության համար» մակագրությամբ։
Դեռևս 14 տարեկանում Ռոստոմը, Ղարաբաղից մեկնեց Աստրախան, այնտեղ աշակերտ է դառնում գնդի թիկնազորի մոտ։  Այս գործունեությունը նրան թույլ տվեց սովորել ռուսաց լեզուն», և Մելիք Շահնազարը նրան տարավ Սանկտ Պետերբուրգում ղարաբաղցի հայերի պատվիրակություն՝ որպես թարգմանիչ։  Մտնելով ռուսական գվարդիա՝ նա վերցրել է Մադաթով ազգանունը՝ մոր օրիորդական ազգանունից՝ Մադաթյան։
Մելիք Ջումշուդը խնդրանքով Ռոստոմն ընդունվել է զինվորական դպրոց»։  Քանի որ, ըստ Պողոս Առաջինի հատուկ հրամանագրի, ոչ ազնվական ծագում ունեցող մարդկանց արգելվում էր ընդունվել սպայական դպրոցներ։
Երբ սկսվեց Նապոլեոնի բանակի փախուստը Ռուսաստանից, Մադաթովը և նրա Ալեքսանդրացիները ակտիվ մասնակցություն ունեցան թշնամու հետապնդմանն ու ոչնչացմանը։  Այն բանից հետո, երբ ֆրանսիացիները հատեցին Բերեզինան, նա հրաման ստացավ առաջ անցնել թշնամու շարասյուներից, ոչնչացնել կամուրջները նրանց փախուստի ճանապարհին և ամեն կերպ դանդաղեցնել նրանց շարժումը։  Մադաթովը փայլուն կերպով կատարեց այդ խնդիրը՝ ամեն օր գրավելով հարյուրավոր և հազարավոր գերիների և անխոնջ հետապնդելով թշնամուն մինչև Վիլնյուս (այժմ՝ Վիլնյուս)։  Այս մարտերի համար նրան շնորհվել է գնդապետի կոչում և պարգևատրվել «Քաջության համար» մակագրությամբ ադամանդներով զարդարված ոսկե թուրով։
Գեներալ-լեյտենանտ Ա.Պ.-ի առաջարկությամբ.  Էրմոլովը, 1816 թվականին Վրաստանում նշանակվել է գլխավոր հրամանատար, գեներալ-մայոր Վ.Գ.  Մադաթովը նույն թվականին դարձավ Ղարաբաղի խանության զորքերի հրամանատար, իսկ մեկ տարի անց հաստատվեց մի քանի խանություններում՝ Ղարաբաղի, Շեքիի և Շիրվանի ռազմական շրջանի հրամանատար։
  Նա  թաթարական սովորույթների ու լեզուների խորը իմացությամբ, իր պաշտոնում անփոխարինելի անձնավորություն էր։  Նրա խոհեմ զգուշավորությունը՝ զուգորդված արդարության և բաց, վեհ բնավորության հետ, նրան բերեց բնակիչների համընդհանուր սերը։  Նրա գործունեության ընթացքում ժողովուրդը ծանոթացավ ռուսների խաղաղ կառավարմանը և սովորեց տեսնել խանի իշխանության թերությունները, և այդ երկրների թաթարները շուտով սկսեցին աջակցել ռուսական բանակին, որը նրանց ազատեց խանի ճնշումից:
Նա մահացել է 47 տարեկանում մրսածության բարդացումներից։

4 сентября 1829 года в Болгарии, в крепости Шумлы- скончался Валериан Мадатов (Ростом Григорьевич  Кюкюицян)- генерал-лейтенант Императорской армии России. Не потерпел за всю свою боевую биографию ни одного поражения.Уроженец Арцахского села Чанахчи(Аветанароц). За Шамхорскую победу, решившую исход русско-персидской войны, уже Генерал-майор  Мадатов 28 сентября 1926 года был произведен в генерал-лейтенанты, а 11 ноября того же года награжден второй золотой саблей, украшенной алмазами, с надписью «За храбрость».
Еще в 14-летнем возрасте Ростом, удрав из Карабаха в Астрахань, стал там учеником у полкового маркитанта. Это занятие позволило ему изучить русский язык» и Мелик Шахназар взял  его в делегацию карабахский армян в качестве переводчика в Петербурге. При поступлении в русскую гвардию  взял фамилию Мадатов по девичьей фамилии матери – Мадатян.
Мелик Джумшуд выдал сыну погонщика мулов своего отца грамоту о дворянском происхождении, и по его просьбе Ростома зачислили в военную школу». Так как по специальному указу Павла Первого людей не дворянского происхождения запрещалось зачислять в офицерские школы.
Когда началось бегство наполеоновской армии из России, Мадатов со своими александрийцами принял самое деятельное участие в преследовании и истреблении неприятеля. После переправы французов через Березину он получил приказ опережать неприятельские колонны, истреблять мосты на пути их бегства и всячески замедлять их движение. Мадатов блестяще выполнил эту задачу, захватывая ежедневно сотни и тысячи пленных и неутомимо преследуя противника до самой Вильни (ныне Вильнюс). За эти бои он был произведен в полковники и награжден золотой саблей, украшенной алмазами, с надписью «За храбрость».
По рекомендации генерал-лейтенанта А.П. Ермолова, назначенного в 1816-м главнокомандующим в Грузии, генерал-майор В.Г. Мадатов в том же году становится командующим войсками в Карабахском ханстве, а спустя год утверждается военно-окружным начальником уже в нескольких ханствах – Карабахском, Шекинском и Ширванском.
Он, сам уроженец Карабаха,, с его глубоким знанием татарских нравов и языков, был незаменимым на его посту человеком. Его благоразумная осторожность, соединенная со справедливостью и открытым, благородным характером, снискали ему всеобщую любовь жителей. В его деятельности народ познакомился именно с мирным управлением русских и научился видеть недостатки управления ханского и татаре тех земель вскоре начали поддерживать русское войско избавившего их от ханского гнета.
Скончался на 47 году жизни от осложнения простудного заболевания.

On September 4, 1829, Valerian Madatov (Rostom Grigor Kyukyuitsyan), lieutenant general of the Imperial Army of Russia, died in the fortress of Shumly in Bulgaria. He did not suffer a single defeat in his entire combat biography. He was born in the Artsakh village of Chanakhchi (Avetanarots). For the victory in Shamkhor, which decided the outcome of the Russo-Persian War, already Major General Madatov was promoted to lieutenant general on September 28, 1926, and on November 11 of the same year he was awarded a second gold saber, decorated with diamonds, with the inscription “For bravery”. At the age of 14, Rostom, having fled from Karabakh to Astrakhan, became an apprentice to the regimental sutler there.  This occupation allowed him to learn Russian” and Melik Shakhnazar took him to the delegation of Karabakh Armenians as a translator in St. Petersburg. When he entered the Russian Guard, he took the surname Madatov from his mother’s maiden name – Madatyan.
Melik Dzhumsud issued a certificate of noble origin to the son of his father’s mule driver, and at his request, Rostom was enrolled in a military school. Since, according to a special decree of Paul I, people of non-noble origin were prohibited from enrolling in officer schools.
When Napoleon’s army began to flee Russia, Madatov and his Alexandrians took the most active part in pursuing and exterminating the enemy. After the French crossed the Berezina, he received orders to get ahead of the enemy columns, destroy bridges on their escape route and slow down their movement in every possible way.  Madatov brilliantly carried out this task, capturing hundreds and thousands of prisoners daily and tirelessly pursuing the enemy all the way to Vilnius (now Vilnius). For these battles he was promoted to colonel and awarded a gold sabre decorated with diamonds, with the inscription “For Bravery”.
On the recommendation of Lieutenant General A.P. Ermolov, appointed commander-in-chief in Georgia in 1816, Major General V.G. Madatov became commander of the troops in the Karabakh Khanate that same year, and a year later he was confirmed as a military district commander in several khanates – Karabakh, Sheki and Shirvan.
He, himself a native of Karabakh, with his deep knowledge of Tatar customs and languages, was an indispensable person in his post. His prudent caution, combined with fairness and an open, noble character, earned him the universal love of the inhabitants.  In his work, the people became acquainted with the peaceful governance of the Russians and learned to see the shortcomings of the Khan’s governance, and the Tatars of those lands soon began to support the Russian army that freed them from the Khan’s oppression. He died at the age of 47 from complications of a cold.