Արիությունը  ու խիզախությունը Գագիկի առանձնահատուկ հատկանիշներն էին դեռ երիտասարդության տարիներին

1967 թվականի փետրվարի 13-ին Երևանում ծնվել է Արցախյան ազատամարտի հերոս Գագիկ Ստեփանյանը (հեթանոս Գագո)։

  Նա բռնցքամարտով զբաղվել է երիտասարդ բռնցքամարտիկների դպրոցում, ապա տեղափոխվել «Դինամո» մարզական ընկերություն, ստացել սպորտի վարպետի կոչում և բազմիցս դարձել տարբեր մրցումների հաղթող։   1984 թվականին գնացել է ծառայելու խորհրդային բանակում։
Խորհրդային բանակում ծառայելուց հետո վերադարձել է Հայաստան և անմիջապես միացել Արայիկ և Բագրատ եղբայրներին, ովքեր մասնակցել են Արցախյան (Ղարաբաղ) շարժմանը։   Արայիկը Սովետաշենում հրե մկրտություն ստացավ, իսկ Բագրատը զենք գնեց ֆիդայիների համար։
1990 թվականի ապրիլին Արայիկը ընկերների հետ տիրացել է Կապանի խորհրդային զորամասի ողջ զինատեսակին։   Խորհրդային զորքերը որոնողական աշխատանքներ սկսեցին, շրջապատեցին Արայիկին ու ընկերներին։  Գագիկը, շտապօգնության մեքենայով ժամանելով տարածք,  ազատել է եղբորը, ընկերներին և զենքերը։
1992 թվականին Գագիկն ընդգրկվել է «Թայֆուն» հատուկ նշանակության ջոկատի կազմում։   Մասնակցել է Գորիսի, Սիսիանի և այլ բնակավայրերի պաշտպանությանը։   Մասնակցել է նաև Լաչինի (այժմ՝ Բերձոր) գրոհին, Կուբաթլիի և Ֆիզուլիի (ժամանակակից Քաշաթաղի շրջան) մարտերին։   Գագիկը հասել է նաեւ Քելբաջար (այժմ՝ Քարվաճառ)։
  Գագիկ Ստեփանյանը դավանել է նախաքրիստոնեական հայկական հեթանոսություն, ինչի համար ստացել է «Հեթանոս» մականունը։
1994 թվականի մարտի 16-ի առավոտյան սարերը պատվել էին մառախուղով։   Օգտագործելով մառախուղը՝ ադրբեջանցիները հարձակման անցան.   Թեժ մարտերում նրանց հաջողվել է գրավել հարեւան մի քանի հայկական դիրքեր։   Երրորդ դիրքը մասամբ շրջափակվել է, Գագիկը վիրավորվել է, զինամթերքը վերջանում է։   Գագիկը հրամայեց իր զինվորներին լքել դիրքերը՝ շրջապատումից խուսափելու համար։   Բայց նա վիրավոր ոտքից մնում է դիրքերում և շարունակում է միայն մեկ գնդացիրով պաշտպանել զինվորների նահանջը։   Ադրբեջանցիները հարձակվեցին, բայց Գագոն շարունակեց պաշտպանվել։   Օգտագործելով (ծխային ռումբեր) տեղից տեղ է շարժվում՝ պատրանք ստեղծելով, որ պաշտպանական գծում գործում է մի ամբողջ ջոկատ։   Հակառակորդն ընկավ՝ խոցված Գագիկի գնդակից.   Չդիմանալով հակառակորդը ընդմիջում է վերցրել։   Գագոն նահանջելու հնարավորություն ուներ, բայց իսկական ռազմիկը շարունակում էր կռվել՝ ապահովելով սեփական մարտիկների անվտանգ նահանջը։   Ադրբեջանցիներն իրենց ողջ ուժերը նետեցին մարտի.   Վնասված ոտքը ցրտահարվել էր և ծանրացել։   Գագիկը հերթական անգամ վիրավորվել է.
Մոտենալով դիրքերին՝ հակառակորդն առաջարկել է հանձնվել։   Գագիկը շարունակեց կռիվը, սակայն այն երկար շարունակվել չէր կարող.   Նա չափազանց շատ արյուն է կորցրել:   Նա ուժասպառ ընկավ և դադարեց դիմադրել։   Միայն որոշ ժամանակ անց վախեցած ադրբեջանցիները մոտեցան խրամատներին։   Նրանք չէին կարող հավատալ, որ միայն մեկ մարտիկ է այսքան ժամանակ կանգնել իրենց հարյուրավոր զինվորների դեմ։   Ադրբեջանցի հրամանատարը, ով չէր հավատում իր աչքերին, որոշել է տեսնել այն քաջին, ով անհավասար մարտում կարողացել է ոչնչացնել թշնամու տասնյակ զինվորների։   Նա շուռ է տվել Գագիկին.   Ընդամենը մի պահ Գագոն բացեց աչքերն ու պայթեցրեց նռնակը։
Ահա թե ինչպես է մահացել «հեթանոս Գագոն»՝ իր հետ տանելով ևս մի քանի ադրբեջանցիների։   Մարտի 19-ին «Թայֆուն» հատուկ նշանակության ջոկատի և «Միշա» խմբի աջակցությամբ Գագոյի տղաները հետ գրավեցին երեք դիրք։   Գագոն պառկել էր թշնամու բազմաթիվ դիակների կողքին։   Հարգելով Գագոյի խիզախությունը՝ թշնամին նրա մարմինը դրեց քարե սալիկի վրա։   Նռնակի մատանին մնացել է ցուցամատին։
1999 թվականին Երեւանի քաղաքապետի հրամանով թիվ 135 դպրոցն անվանակոչվել է Գագիկ Ստեփանյանի անունով։

13 февраля 1967 годав в Ереване- родился Гагик Степанян (Хетанос Гаго)- герой Арцахской освободительной войны
Мужество и отвага были особенными чертами Гагика уже в юности.  Он занимался боксом в школе юных боксеров, затем перешёл в спортивную роту «Динамо», получил звание мастера спорта и неоднократно становился победителем различных соревнований.  В 1984 году пошел служить в Советскую армию.
После службы в Советской армии он вернулся в Армению и сразу же присоединился к братьям Араику и Баграту, участвовавшим в Арцахском (Карабахском) движении.  Араик получил боевое крещение в Советашене, а Баграт закупал оружие для  фидаинов.
В апреле 1990 года Араик вместе со своими друзьями завладел всем вооружением советской воинской части в Капане.  Советские войска начали обыск и окружили Араика и его друзей. Гагик, приехав в район на машине скорой помощи, освободил из окружения брата, друзей и оружие.
В 1992 году Гагика включили в состав отряда специального назначения «Тайфун».  Он принимал участие в обороне Гориса, Сисиана и других населенных пунктов.  Он также участвовал в наступлении на Лачин (ныне Бердзор), Кубатлинском и Физулинском сражениях (современный Кашатагский район).  Дошел Гагик и до Кельбаджара (ныне Карвачар).
Гагик Степанян исповедовал дохристианское армянское язычество, за что получил прозвище «Язычник».
С утра 16 марта 1994 года  горы покрыл туман.  Используя туман, азербайджанцы начали атаку.  В жарких боях им удалось захватить несколько соседних армянских позиций.  Третья позиция была частично окружена, Гагик был ранен, боеприпасы на исходе.  Гагик приказал своим солдатам покинуть позиции, чтобы избежать окружения.  А он остаётся на позиции с раненой ногой и продолжает защищать отход солдат лишь одним пулемётом.  Азербайджанцы атаковали, но Гаго продолжал защищаться.  Используя  (дымовые шашки), он перемещался с места на место, создавая иллюзию, что в линии обороны действует целый отряд.  Враг падал, сраженный пулями Гагика.  Не выдержав, враг взял паузу.  У Гаго была возможность отступить, но истинный воин продолжал сражаться, обеспечивая безопасное отступление собственных воинов.  Азербайджанцы бросили в бой все свои силы.  Травмированная нога была отмороженной и тяжелой.  Гагик в очередной раз получил ранение.
Подойдя к позициям, противник предложил сдаться.  Гагик продолжил борьбу, но она не могла продолжаться долго.  Он потерял слишком много крови.  Он упал в изнеможении и перестал сопротивляться.  Лишь через некоторое время перепуганные азербайджанцы подошли к окопам.  Они не могли поверить, что только один воин так долго противостоял сотням их солдат.  Командир азербайджанцев  не поверивший своим глазам, решил увидеть того храбреца, который смог в неравном бою уничтожить десятки солдат противника.  Он перевернул  Гагика.  Всего на мгновение Гаго открыл глаза и взорвал  гранату.
Так погиб «Язычник Гаго», забрав с собой еще нескольких азербайджанцев.  19 марта при поддержке спецназа «Тайфун» и группы «Миши» ребята Гаго отбили три позиции.  Гаго лежал рядом со множеством трупов врага.  Уважая храбрость Гаго, враг положил его тело на каменную плиту.  Кольцо  от чеки  гранаты осталась у него на указательном пальце.
Распоряжением мэра Еревана в 1999 году школе № 135 было присвоено имя Гагика Степаняна.

On February 13, 1967, Gagik Stepanyan (Hetanos Gago), a hero of the Artsakh Liberation War, was born in Yerevan. Courage and bravery were Gagik’s special traits already in his youth. He was engaged in boxing at the school of young boxers, then transferred to the Dynamo sports company, received the title of master of sports and repeatedly became the winner of various competitions. In 1984, he went to serve in the Soviet Army.
After serving in the Soviet Army, he returned to Armenia and immediately joined his brothers Arayik and Bagrat, who were participating in the Artsakh (Karabakh) movement. Arayik received his baptism of fire in Sovetashen, and Bagrat purchased weapons for the fedayeen.
In April 1990, Arayik and his friends seized all the weapons of the Soviet military unit in Kapan. Soviet troops began a search and surrounded Arayik and his friends.  Gagik, having arrived in the region in an ambulance, freed his brother, friends and weapons from encirclement.
In 1992, Gagik was included in the special forces unit “Typhoon”. He took part in the defense of Goris, Sisian and other settlements. He also participated in the offensive on Lachin (now Berdzor), Kubatly and Fizuli battles (modern Kashatagh region). Gagik also reached Kelbajar (now Karvachar).
Gagik Stepanyan professed pre-Christian Armenian paganism, for which he received the nickname “Pagan”.
In the morning of March 16, 1994, the mountains were covered with fog. Taking advantage of the fog, the Azerbaijanis launched an attack. In heated battles, they managed to capture several neighboring Armenian positions. The third position was partially surrounded, Gagik was wounded, ammunition was running out. Gagik ordered his soldiers to leave the positions to avoid encirclement.  But he remains in position with a wounded leg and continues to protect the soldiers’ retreat with only one machine gun. The Azerbaijanis attacked, but Gago continued to defend himself. Using (smoke bombs), he moved from place to place, creating the illusion that a whole detachment was operating in the defense line. The enemy fell, struck down by Gagik’s bullets. Unable to withstand, the enemy took a break. Gago had the opportunity to retreat, but the true warrior continued to fight, ensuring the safe retreat of his own soldiers. The Azerbaijanis threw all their forces into the battle. The injured leg was frostbitten and heavy. Gagik was wounded again. Approaching the positions, the enemy offered to surrender. Gagik continued the fight, but it could not last long. He lost too much blood. He fell exhausted and stopped resisting. Only after some time, the frightened Azerbaijanis approached the trenches. They could not believe that only one warrior had resisted hundreds of their soldiers for so long.  The Azerbaijani commander, who could not believe his eyes, decided to see the brave man who was able to destroy dozens of enemy soldiers in an unequal battle. He turned Gagik over. For just a moment, Gago opened his eyes and detonated a grenade.
Thus, “Pagan Gago” died, taking several more Azerbaijanis with him. On March 19, with the support of the “Typhoon” special forces and the “Misha” group, Gago’s guys recaptured three positions. Gago lay next to many enemy corpses. Respecting Gago’s bravery, the enemy placed his body on a stone slab. The ring from the grenade pin remained on his index finger.
By order of the mayor of Yerevan in 1999, school #135 was named after Gagik Stepanyan.