Աջակցել է Լեռնային Ղարաբաղի հայության ազգային-ազատագրական շարժմանը։

1923 թվականի սեպտեմբերի 8 – Ծնվել է Ռասուլ Գամզատովը. ավար մեծ բանաստեղծ

«Երբ իրադարձությունները սկսվեցին Լեռնային Ղարաբաղում, Խորհրդային Միության ղեկավարությունը որոշեց հարցում անցկացնել ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի անդամների շրջանում, որոնցից մեկը Ռասուլ Գամզատովն էր՝ հայտնի բանաստեղծ և քաղաքական գործիչ, Գերագույն նախագահության Դաղստանում բոլորը լարված սպասում էին, թե ինչ կասի Ռասուլը։ Շատերը կարծում էին, որ Ռասուլը քաղաքական գործիչ է, ով կաջակցի ընդհանուր Մոսկվայի  տրամադրություններին, այսինքն՝ հակաղարաբաղյան և հակահայկական գծին։  Սակայն Ռասուլը պաշտպանում էր ղարաբաղցի հայերի արդար դատը։
Սկսվեց սկանդալ.  Գամզատովի գրքերը հսկայական փաթեթներով սկսեցին։ վերադարձ ել  Ադրբեջանից։  Ադրբեջանցիներն այս կերպ փորձել են նվաստացնել նրան ու իրենց արհամարհանքն արտահայտել։  Ավելին, նրանք սկսեցին ասել, որ հայկական սփյուռքը Ռասուլին կաշառել է ։
Հայերն իմ վաղեմի ընկերներն են.  Երբ սկսվեցին Ղարաբաղի իրադարձությունները, ես հանդես եկա ի պաշտպանություն նրանց։  Իմ լավ հարևաններ, ադրբեջանցիները զայրացած են՝ ձեր գրքերը կվառենք.  Մտածեցի դե, վերջիվերջո, բոլոր ժամանակներում ամենավատ գրքերը չեն վառվել հրապարակներում… Հրշեջներին չեմ կանչի, տարիներ անց Գամզատովն ասաց այդ օրերի դեպքերի մասին.
Իսկ այս իրադարձություններից երեք տարի առաջ տեղի ունեցավ հետեւյալը՝ Գամզատովը խորհրդային կուսակցական պատվիրակության կազմում այցելեց Իրան։  Երկաթե վարագույրը դեռ թագավորում էր։  Իրան այցելելուց հետո Ռասուլը ժամանել է Բաքու, որտեղ Ադրբեջանական ԽՍՀ Կոմկուսի Կենտկոմի ղեկավարությունը նրան հրավիրել է զրուցելու իրենց աշխատակիցների հետ։
Գամզատովը եմույթ է ունենում ,  Նրաոսքից  հետո գալիս է մի շարք հարցեր.  Կենտկոմի աշխատակիցներից մեկը վեր է կենում և հարցնում. «Ռասուլ Գամզատովիչ, ինչպե՞ս են մեր ադրբեջանցիներն իրենց զգում Իրանում»։
Ռասուլը հանպատրաստից պատասխանում է նրան. «Նույնը, ինչ մեր ավարներն են Ադրբեջանում»։  Լռություն էր տիրում… Այս պահին Ռասուլի հետ զրույցն ավարտվեց։  Այսինքն՝ Գամզատովի դիրքորոշումը երկարամյա էր և սկզբունքային։

Նա նաև ունի հայերին նվիրված բանաստեղծություն
ՆԱՅՈՒՄ ԵՄ ԱՐԱՐԱՏԻՆ

Որպես հայ ես սիրում եմ Արարատը,
Որպես հայ ես սգում եմ նրա հետ։
Նրա մշուշը, նրա շունչը
Նրանք հավաքվում են իմ սրտի շուրջ:

Եվ ինձ թվում է, որ արշալույսի ճառագայթը չէ, որ այրվում է,
Իսկ հայի արյունը ձյունը մանուշակագույն է դարձնում։
Եվ թվում է, թե անձրևը չէ, որ կտրում է մառախուղը,
Եվ հայի դառը արցունքները թափվում են…

Արցունքների առվակներ հոսեցին դարեր անընդմեջ,
Կլանել ես նրանց, լուռ Արարատ…
Իսկ ես ինքս երազել եմ դարեր շարունակ
Տեսե՛ք Սևանի ջրերի լույսը մոտիկից…

Օ՜, որքան ուժեղ է քո հավերժական ձյունը,
Եթե միայն նա չհալվի մարդկային մելամաղձությունից։

Նայում եմ հեռավոր Արարատին,
Սիրով և հուզմունքով լցված:

8 сентября 1923 года – родился  Расул Гамзатов- великий аварский поэт  поддерживал национально- освободительное движение армян Нагорного Карабаха.
«Когда в Нагорном Карабахе начались события, руководство Советского Союза решило провести опрос среди членов Верховного совета ССР, одним из которых был Расул Гамзатов — известный поэт и политический деятель, член президиума Верховного совета. В Дагестане все напряженно ждали, что скажет Расул. Патриоты, обиженные на отношение Азербайджана к Дагестану, думали, что Расул — политикан, который поддержит общий настрой, то есть антикарабахскую и антиармянскую линию. Однако Расул поддержал правое дело карабахских армян.
Начался скандал. Из Азербайджана огромными пачками приходили книги Гамзатова. Таким образом азербайджанцы пытались его унизить и выразить свое презрение. Более того, стали говорить, что армянская диаспора за какие-то бриллианты подкупила Расула.
Армяне – мои старые друзья. Когда начались события в Карабахе, я выступил в их защиту. Добрые соседи мои, азербайджанцы рассердились: мы твои книги сжигать будем! Я подумал-подумал, что ж, в конце концов, во все времена на площадях сжигали не самые плохие книги… Я пожарников звать не буду- спустя годы сказал Гамзатов про события тех дней
А за три года до этих событий произошло следующее: Гамзатов в составе советской партийной делегации посетил Иран. Царил еще «железный занавес». После посещения ИРИ Расул прибыл в Баку, где руководство ЦК Компартии Азербайджанской ССР пригласило его выступить перед своими сотрудниками.
Гамзатов выступает официозно. После его речи наступает череда вопросов. Один из работников ЦК встает и спрашивает: «Расул Гамзатович, а как чувствуют себя в Иране наши азербайджанцы?».
Расул ему экспромтом отвечает: «Так же, как и наши аварцы в Азербайджане». Воцарилась тишина… На этом беседа с Расулом была закончена . То есть у Гамзатова позиция была давняя и принципиальная.

Так же у него есть поэма посвященная армянам
Я СМОТРЮ НА АРАРАТ

Как армянин, я Арарат люблю,
Как армянин, с ним вместе я скорблю.
Туман его, дыхание его
Сгущаются у сердца моего.

И мнится мне, не луч зари горит,
А кровь армян снега его багрит.
И кажется, не дождь сечет туман,
А льются слезы горькие армян…

Потоки слез текли века подряд –
Ты их вобрал, безмолвный Арарат…
И сам мечтал столетья напролет
Увидеть близко свет севанских вод…

О, как же прочен снег извечный твой,
Коль он не тает от тоски людской!

Смотрю я на далекий Арарат,
Любовью и волнением объят!

September 8, 1923 – Rasul Gamzatov was born – the great Avar poet supported the national liberation movement of the Armenians of Nagorno-Karabakh.
“When the events began in Nagorno-Karabakh, the leadership of the Soviet Union decided to conduct a survey among the members of the Supreme Soviet of the SSR, one of whom was Rasul Gamzatov – a famous poet and politician, a member of the Presidium of the Supreme Soviet. In Dagestan, everyone was tensely waiting for what Rasul would say. Patriots, offended by the attitude of Azerbaijan towards Dagestan, thought that Rasul was a politician who would support the general mood, that is, the anti-Karabakh and anti-Armenian line. However, Rasul supported the just cause of the Karabakh Armenians.
A scandal began. Gamzatov’s books came from Azerbaijan in huge bundles. In this way, the Azerbaijanis tried to humiliate him and express their contempt. Moreover, they began to say that the Armenian diaspora bribed Rasul for some diamonds.  The Armenians are my old friends. When the events in Karabakh began, I spoke out in their defense. My good neighbors, the Azerbaijanis, got angry: we are going to burn your books! I thought and thought, well, after all, at all times, not the worst books were burned in the squares… I will not call the firemen – Gamzatov said years later about the events of those days
And three years before these events, the following happened: Gamzatov visited Iran as part of the Soviet party delegation. The “iron curtain” still reigned. After visiting the IRI, Rasul arrived in Baku, where the leadership of the Central Committee of the Communist Party of the Azerbaijan SSR invited him to speak to their employees.
Gamzatov speaks officially. After his speech, a series of questions follows. One of the Central Committee workers gets up and asks: “Rasul Gamzatovich, how do our Azerbaijanis feel in Iran?”
Rasul impromptu answers him: “The same as our Avars in Azerbaijan.”  Silence reigned… At this point the conversation with Rasul was over. That is, Gamzatov had a long-standing and principled position.

He also has a poem dedicated to the Armenians
I LOOK AT ARARAT

As an Armenian, I love Ararat,
As an Armenian, I grieve with it.
Its fog, its breath
Thicken near my heart.

And it seems to me, not a ray of dawn is shining,
But the blood of Armenians is crimsoning its snow.

And it seems, not rain is cutting the fog,
But bitter tears of Armenians are flowing…

Streams of tears flowed for centuries in a row –
You absorbed them, silent Ararat…
And you yourself dreamed for centuries on end
To see the light of Sevan waters up close…

Oh, how strong is your eternal snow,
If it does not melt from human melancholy!

I look at distant Ararat,
Embraced by love and excitement!