Նրա  պաշտոնավարումը ՀԽՍՀ պատմության մեջ ամենաերկարատևն էր (1937թ. սեպտեմբերից մինչև 1953թ. մարտ

1900 թվականի նոյեմբերի 7-ին Թիֆլիսում ծնվել է խորհրդային կուսակցական, պետական գործիչ Գրիգոր Արտյոմի Հարությունյանը։  ՀԿԿ Կենտկոմի առաջին քարտուղար։Նրա կինն էր Նամի Միկոյանը

  Գրիգորի Արուտինովի կյանքը հեռու էր հեշտ լինելուց. 1937թ.-ին բռնադատվեց և մահացավ նրա եղբայրը՝ Թբիլիսիի շրջկոմի քարտուղարը): 1937 թվականին նրա կնոջ եղբայրը՝ Աջարիայի Կոմունիստական կուսակցության առաջին քարտուղար և Վրացական ԽՍՀ Ժողովրդական կոմիսարների խորհրդի նախագահի տեղակալ Արտյոմ Գեուրկովը, ով քննադատության էր ենթարկվել կուսակցության կողմից, կրակել է ինքն իրեն։  Նա ստալինյան բռնաճնշումների անխոս հակառակորդն էր։  Նրան հաջողվել է ՆԿՎԴ-ի ձերբակալությունից փրկել հայ մշակույթի մի շարք ականավոր գործիչների, մասնավորապես Մ.Սարյանին և Ա.Իսահակյանին։
Առաջին իրադարձություններից մեկը, որով Գ.Արուտինովը սկսեց իր գործունեությունը Հայաստանում, Հայաստանի լեգենդար ազգային հերոս Սասունցի Դավիթի կերպարի վերածնունդն էր և էպոսի 1000-ամյակի տոնակատարությունը։  Սրան զուգահեռ Գ.Արուտինովը մեծ ուշադրություն է դարձրել արդյունաբերության և գյուղատնտեսության զարգացմանը։  Հայտնվեց ծանր արդյունաբերությունը՝ մեքենաշինության, ռադիոէլեկտրոնիկայի, հաստոցաշինությունների, էլեկտրատեխնիկայի և լամպերի գործարաններ։  Զարգացել է ծանր քիմիան, գունավոր մետալուրգիան, ալյումինի արտադրությունը, երկրում մեծ նշանակություն են ձեռք բերել Քաջարանի մոլիբդենային կոմբինատը և այլն։  Արուտինովը անձնական ակտիվ մասնակցություն է ունեցել այս շինարարությանը։Կառուցվել են մի քանի խոշոր հիդրոէլեկտրակայաններ (ԷրՀԷԿ, ԳյումուշՀԷԿ և այլն)։  Արուտինովը ակտիվ մասնակցություն է ունեցել այս շինարարությանը Արուտինովի գործունեության տարիների ընթացքում Հայաստանի մայրաքաղաքը ձեռք է բերել հատուկ ճարտարապետական տեսք՝ ազգային ավանդույթների տարրերով։  Նոր պողոտաներ են ի հայտ եկել, օրինակ՝ Բաղրամյան պողոտան։  Նրա ղեկավարության տարիներին հիմնադրվել են ՀԽՍՀ ԳԱ, աստղաֆիզիկական աստղադիտարանը, մաթեմատիկայի ինստիտուտը և այլն։ Նա հանրապետությունում աշխատանքի է հրավիրել խոշոր գիտնականների՝ Իոսիֆ Օրբելիին, Աբրամ Ալիխանովին, Վիկտոր Համբարձումյանին, Ալեքսեյին։ Ջիվելեգով.  Ավետիք Իսահակյանի, Արամ Խաչատուրյանի և Մարտիրոս Սարյանի ականավոր արվեստագետներին տրվեցին առանձնատներ, որտեղ այժմ գտնվում են նրանց թանգարանները։  Նա նաև բարձրացրել է խորհրդա-թուրքական սահմանի վերանայման հարցը, նրան լսել են, խորհրդային կառավարությունը սկսել է հողերը վերադարձնելու նախապատրաստական աշխատանքները, սակայն Թուրքիայի մուտքը ՆԱՏՕ և ԱՄՆ-ի կողմից միջուկային զենքի ձեռքբերումն ու օգտագործումը խոչընդոտել են դրանց իրականացումը։  Նրա համար մեծ ցավ էր 1949 թվականի մայիսին ԽՍՀՄ պետանվտանգության նախարարության որոշումը՝ Հայաստանի «անվստահելի» բնակիչներին վտարել Ալթայի երկրամաս։  Պետական անվտանգության նախարարության ղեկավարները ժամանել են Երևան և 24 ժամվա ընթացքում իրականացրել բնակիչների մեկնումը։  Գ.Արուտինովն այս ամբողջ ընթացքում եղել է կայարանում և հնարավորության սահմաններում փրկել է պարգևներ ու պատվերներ ունեցող մարդկանց արտաքսումից։  Հենց որ Ստալինի մահից հետո հնարավորություն ստեղծվեց շտկելու այս անօրինությունը, 1953 թվականի հունիսին Արուտինովը հրամանագիր արձակեց վտարվածներին վերադարձնելու մասին։
1953 թվականին հեռացվել է ՀԿԿ Կենտկոմի առաջին քարտուղարի պաշտոնից։  աշխատել է Հայաստանում որպես կոլտնտեսության նախագահ։  Լինելով «ամբիցիաներից բոլորովին զուրկ».

7 ноября 1900 года в Тифлисе родился Григор Артьемвич Арутюнян — советский партийный и государственный деятель. Первый секретарь ЦК КП Армении.
Пребывание Арутюняна на посту первого секретаря было самым продолжительным в истории Армянской ССР (с сентября 1937 года по март 1953 года).Далеко не просто складывалась жизнь у Григория Арутинова: в 1937 году был репрессирован и погиб родной брат Сергей, секретарь райкома г. Тбилиси, в 1937 году застрелился подвергшийся партийной критике родной брат его жены — первый секретарь КП Аджарии и заместитель Председателя Совнаркома Грузинской ССР Артём Геурков. Был негласным противником сталинских репрессий. Ему удалось уберечь от ареста НКВД ряд выдающихся армянских деятелей культуры, в частности, М. Сарьяна и А. Исаакяна.
Одним из первых мероприятий, с чего начал свою деятельность Г. Арутинов в Армении, было возрождение образа легендарного национального героя Армении Давида Сасунского и празднование 1000-летия эпоса. Наряду с этим Г. Арутинов уделял большое внимание развитию промышленности и сельского хозяйства. Появилась тяжёлая промышленность: машиностроение, радиоэлектроника, станкостроительный завод, электротехнический и электроламповый заводы. Развивалась тяжёлая химия, цветная металлургия, производство алюминия, огромное значение в стране приобрел Каджаранский молибденовый комбинат и т. д. Было построено несколько крупных гидроэлектростанций (ЕрГЭС, ГюмушГЭС и т. д.). В этом строительстве Арутинов принимал активное личное участие.За годы работы Арутинова столица Армении приобрела особый архитектурный облик с элементами национальных традиций. Возникли новые проспекты, такие как проспект Баграмяна. За годы его руководства были основаны Академия Наук Армянской ССР, астрофизическая обсерватория, институт математики и др. Для работы в республику он приглашал крупнейших учёных: Иосиф Орбели, Абрам Алиханов, Виктор Амбарцумян, Алексей Дживелегов. Таким выдающимся деятелям искусства, как Аветик Исаакян, Арам Хачатурян и Мартирос Сарьян были подарены особняки, где сейчас находятся их музеи.Одним из важных дел Арутинова было его письмо к Сталину о проблеме Карабаха. Так же поднял вопрос о пересмотре советско- турецкой границе, он был услышан, Советское правительство начало подготовительные работы по возращению земель, однако вхождение Турции в НАТО и обретение и применение  США  ядерного оружия , помешали осуществлению этих планов. Большой болью для него было решение МГБ СССР в мае 1949 года о выселении «неблагонадёжных» жителей Армении в Алтайский край. В Ереван приехали руководители МГБ и проводили отправку жителей в 24 часа. Г. Арутинов все это время находился на вокзале и по мере возможности спасал от высылки людей, имевших награды и ордена. Как только появилась возможность после смерти Сталина исправить это беззаконие, в июне 1953 года Арутинов издал постановление о возвращении высланных.
В 1953 году был снят с должности первого секретаря ЦК КП Армении. Работал председателем колхоза в Армении. Будучи «начисто лишенный амбиций».

On November 7, 1900, Grigor Artemovich Arutyunyan, a Soviet party and government figure, was born in Tiflis. He was the First Secretary of the Central Committee of the Communist Party of Armenia. Arutyunyan’s tenure as First Secretary was the longest in the history of the Armenian SSR (from September 1937 to March 1953). Grigory Arutyunyan’s life was far from easy: in 1937, his brother Sergei, the secretary of the Tbilisi district committee, was repressed and died; in 1937, his wife’s brother, the First Secretary of the Communist Party of Adjara and Deputy Chairman of the Council of People’s Commissars of the Georgian SSR Artem Geurkov, shot himself after being criticized by the party. He was a tacit opponent of Stalin’s repressions. He managed to save a number of outstanding Armenian cultural figures from arrest by the NKVD, in particular, M. Saryan and A. Isahakyan.  One of the first events with which G. Arutinov began his activities in Armenia was the revival of the image of the legendary national hero of Armenia David of Sasun and the celebration of the 1000th anniversary of the epic. Along with this, G. Arutinov paid great attention to the development of industry and agriculture. Heavy industry appeared: mechanical engineering, radio electronics, a machine tool plant, electrical engineering and electric lamp plants. Heavy chemistry, non-ferrous metallurgy, aluminum production developed, the Kajaran molybdenum plant acquired great importance in the country, etc. Several large hydroelectric power plants were built (ErGES, GyumushGES, etc.). Arutinov took an active personal part in this construction.Several large hydroelectric power plants were built (ErGES, GyumushGES, etc.). Arutinov took an active personal part in this construction. Over the years of Arutinov’s work, the capital of Armenia acquired a special architectural appearance with elements of national traditions. New avenues appeared, such as Baghramyan Avenue. During the years of his leadership, the Academy of Sciences of the Armenian SSR, an astrophysical observatory, an institute of mathematics, etc. were founded. He invited leading scientists to work in the republic: Joseph Orbeli, Abram Alikhanov, Viktor Ambartsumyan, Alexey Dzhivelegov. Such outstanding figures of art as Avetik Isahakyan, Aram Khachaturyan and Martiros Saryan were presented with mansions, where their museums are now located. One of Arutinov’s important deeds was his letter to Stalin about the Karabakh problem.  He also raised the issue of revising the Soviet-Turkish border, it was heard, the Soviet government began preparatory work to return the lands, but Turkey’s entry into NATO and the acquisition and use of nuclear weapons by the United States prevented the implementation of these plans. A great pain for him was the decision of the USSR MGB in May 1949 to deport “unreliable” residents of Armenia to the Altai Territory. The heads of the MGB arrived in Yerevan and carried out the deportation of residents in 24 hours. G. Arutinov was at the station all this time and, as far as possible, saved people who had awards and orders from deportation. As soon as the opportunity arose after Stalin’s death to correct this lawlessness, in June 1953 Arutinov issued a decree on the return of the deported. In 1953, he was removed from the post of first secretary of the Central Committee of the Communist Party of Armenia. He worked as the chairman of a collective farm in Armenia. Being “completely devoid of ambition.”