Խորհրդային տարիներին այս հանճարեղ հային գրեթե ուշադրություն չէր դարձվում

1951 թվականի նոյեմբերի 29-ին Բեյրութում մահացավ գրող, վիպագիր, քաղաքական գործիչ Լեւոն Շանթը (Սեղբեոսի Նաղաշպետյան (հետագայում ազգանունը փոխեց Սեղբոսյան):

Թումանյանի և Լիսիցյանի հետ կազմել և հրատարակել է հայոց լեզվի «Լուսաբեր» դասագիրքը։
1915 թվականին օսմանյան կառավարության կողմից ձերբակալվածների թվում էր նաեւ Լեւոն Շանթը։  Բայց նա ողջ մնաց։  1915 թվականից ապրել է Եվրոպայում, իսկ 1919 թվականին վերադարձել է հայրենիք։  Ընտրվել է Հայաստանի Հանրապետության պատգամավոր ՀՅԴ կուսակցությունից – եղել է Հայաստանի Առաջին Հանրապետության խորհրդարանի փոխնախագահ։  1920 թվականի ամռանը գլխավորել է Խորհրդային Ռուսաստանի հետ բանակցություններ վարելու Մոսկվա ուղարկված պաշտոնական պատվիրակությունը։
Եղել է Ազգային (Համազգային) մշակութային-կրթական միության հիմնադիրներից, Բեյրութի Ազգային ճեմարանի (Ճեմարանի) գլխավոր հիմնադիրը։
1929 թվականին հաստատվել է Բեյրութում։  Այստեղ 1930 թվականի մարտի 3-ին Կանտարի փողոցի վարձակալած շենքում իր դռները բացեց առաջին հայկական ճեմարանը (Ճեմարանը) 15 աշակերտների առաջ, որոնց տնօրենը Լեւոն Շանթն էր և քսան երկար տարիներ զբաղեցրեց տնօրեն…
Նշենք, որ խորհրդային տարիներին Շանթուին գրեթե ուշադրություն չէր դարձվում։  Այս ամբողջ ընթացքում հեղինակը ՀԽՍՀ-ում ստացել է ընդամենը երկու հրատարակություն։
Միայն 1989թ.-ին Հայաստանում Շանթը լայնորեն ներկայացվեց ընթերցողներին
Բայց օտար հայերի մեջ Լեւոն Շանթը միշտ մեծ ժողովրդականություն է վայելել։  Բավական է նշել, որ 1946 թվականին Բեյրութում լույս է տեսել Լեւոն Շանթի 9 հատորանոց գիրքը։
  1951 թվականին Լեւոն Շանթի մահից հետո Սիմոն Վրացյանը դարձավ Ճեմարանի տնօրենը։

29 ноября 1951 года, в Бейруте- скончался Левон Шант (Сегбеоси Нагашбедян (позже он поменял свою фамилию на Сегбосян))– писатель, новеллист и политический Деятель.
Совместно с О.Туманяном и С.Лисицяном составил и опубликовал учебник армянского языка “Лусабер” (Светоч).
В 1915 году Левон Шант оказался в числе тех , которых арестовало османское правительство. Но он выжил. С 1915 года жил в Европе, а в 1919 году вернулся на родину. Был избран депутатом РА от партии АРФД (Армянская революционная федерация “Дашнакцутюн”) – был вице-президентом парламента Первой Республики Армении. Летом 1920 года возглавлял официальную делегацию, отправленную в Москву для проведения переговоров с Советской Россией.
Он был одним из основателей Общенациональной (hАмазгаин) культурно-образовательной Ассоциации, и основным учредителем Общенационального Лицея (Djemaran) в Бейруте.
В 1929 году обосновался в Бейруте. Здесь, 3 марта 1930, в арендованном здании на улице Kantari, открыл свои двери для 15 студентов первый армянский Лицей (Djemaran), директором которого стал Левон Шант и директорствовал в течение долгих двадцати лет…
Надо отметить, что в советское время Шанту почти не уделяли внимания. За весь этот период автор удостоился всего двух изданий в Армянской ССР.
Лишь  1989 г. Шант был широко представлен  читателям в Армении
А вот среди зарубежных армян Левон Шант всегда пользовался большой популярностью. Достаточно отметить, что в 1946 году в Бейруте издали 9-томник Левона Шанта.
Левон Шант скончался 15 августа 1951 года в Бейруте (Ливан). После смерти Левона Шанта в 1951 году, директором Djemaran стал Симон Врацян.

On November 29, 1951, Levon Shant (Segbeosi Nagashbedian (he later changed his surname to Segbosian)) – writer, short story writer and political figure – passed away in Beirut.
Together with O. Tumanyan and S. Lisitsyan, he compiled and published the Armenian language textbook “Lusaber” (Beacon).
In 1915, Levon Shant was among those arrested by the Ottoman government. But he survived. Since 1915, he lived in Europe, and in 1919 he returned to his homeland. He was elected as a deputy of the RA from the ARF (Armenian Revolutionary Federation “Dashnaktsutyun”) party – he was vice-president of the parliament of the First Republic of Armenia. In the summer of 1920, he headed the official delegation sent to Moscow to negotiate with Soviet Russia.
He was one of the founders of the National (hAmazgayin) Cultural and Educational Association, and the main founder of the National Lyceum (Djemaran) in Beirut.
In 1929 he settled in Beirut. Here, on March 3, 1930, in a rented building on Kantari Street, the first Armenian Lyceum (Djemaran) opened its doors to 15 students, with Levon Shant as its director and director for twenty long years…
It should be noted that Shant was given almost no attention during the Soviet era. During this entire period, the author was awarded only two publications in the Armenian SSR.
Only in 1989 Shant was widely presented to readers in Armenia
But Levon Shant has always enjoyed great popularity among foreign Armenians. It is enough to note that in 1946, a 9-volume work by Levon Shant was published in Beirut.  Levon Shant died on August 15, 1951 in Beirut, Lebanon. After Levon Shant’s death in 1951, Simon Vratsian became the director of Djemaran.