Նրա ռազմական տաղանդը առավել ցայտուն դրսևորվեց 1877-1878 թ-րի ռուս-թուրքական պատերազմի ժամանակ։

1819 թվականի հունվարի 20-ին Թիֆլիսում ծնվել է   1881 թվականի հունվարի 20-ին մահացել  – Արշակ Հարությունի Տեր-Ղուկասյանը (Արզաս Արտեմիևիչ Տերգուկասով) – ռուսական բանակի հայազգի հրամանատար, գեներալ-լեյտենանտ /1874/, ռուս-թուրքական պատերազմի հերոս 1877-77 թթ. 1878 թ.

Նա զգալի ներդրում է ունեցել նաև Կովկասում լեռնագնացների ցույցերը ճնշելու գործում։
Տեր-Գուկասովի ռազմական տաղանդը առավել ցայտուն դրսևորվեց 1877-1878 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմի ժամանակ։
1877 թվականի ապրիլի 18-ին նրա հրամանատարությամբ երևանյան մի ջոկատ մտավ թուրքական զորքերից դատարկված Բայազետ թողնելով բերդում փոքրիկ պահակ Տեր-Գուկասովը շարժվում է դեպի Էրզրում, նույն ամսին գրավում Դիադինը և Կարաքիլիսան, իսկ մայիսին՝ Ալաշկերտը։ (28-րդ) և Զեդկան.   Հունիսի 4-ին Դրամդաղի և հունիսի 9-ի ճակատամարտերում ջախջախել է Մուխթար փաշայի գլխավորած մեծ ուժերը։   Հունիսի 15-ին, հրաման ստանալով Կովկասի բանակային կորպուսի հրամանատար Միքայել Լորիս-Մելիքովից, նա հմտորեն կազմակերպեց իր զորքերի 8-օրյա դուրսբերումը (մոտ 200 վերստ) և մոտ 20000 հայ բնակիչների տեղափոխումը Իգդիր։   Նահանջի համար պարգեւատրվել է «Սպիտակ արծիվ» շքանշանով։   Գերմանացի ռազմական գիտնականներն այս նահանջը համեմատեցին Քսենոֆոնի հետ:
Հունիսի 28-ին Տեր-Գուկասովի զինվորներն ազատագրում են Բայազետը 27-օրյա պաշարումից։   Հոկտեմբերի 23-ին Տեր-Գուկասովի և Վասիլի Հեյմանի զորքերը Դևեբոյնի ճակատամարտում ճակատ-ճակատի ջախջախեցին Մուխթար փաշայի թվով գերազանցող ուժերին։   1878 թվականի հուլիսի 22-ին հայ գեներալը պարգեւատրվել է Սուրբ Գեորգի 3-րդ աստիճանի շքանշանով։   1878 թվականի հունվարին Տեր-Գուկասովը նշանակվել է Ախալի ուղղությամբ գործող ռուսական զորքերի հրամանատար, նա գլխավորել է Անդրկասպյան զորքերը, ապա՝ 2-րդ Կովկասյան կորպուսը։
Մահացել է հիվանդությունից։  Զինվորական հանճարի դագաղը կրողների թվում էր Կովկասի նահանգապետ, ցարի եղբայր, մեծ դուքս Միխայիլ Նիկոլաևիչը։   Գերեզմանին դրվել է երկու ծաղկեպսակ՝ «Թիֆլիս քաղաքից» և «Ալաշկերտի հայ գաղթականներից»։

20 января 1819 года в Тифлисе  родился , 20 января 1881 года скончался –  Аршак Арутюнович  Тер-Гукасян  (Арзас Артемиевич Тергукасов)- армянский командующий русской армией, генерал-лейтенант /1874/, герой русско-турецкой войны 1877-1878 гг.
Так же внес существенный вклад в подавлении выступлений горцев на Кавказе.
Военный талант Тер-Гукасова наиболее ярко проявился во время русско-турецкой войны 1877-1878 годов.
18 апреля 1877 года ереванский военный отряд под его командованием вошел в опустевший от турецких войск Баязет.Оставив в крепости небольшую охрану, Тер-Гукасов движется к Эрзуруму, захватывает в том же месяце Диадин и Каракилису, а в мае – Алашкерт (28 числа) и Зедкан.  4 июня он разгромил крупные силы под предводительством Мухтар-паши в боях при Драмдаге и 9 июня.  15 июня, получив приказ командующего Кавказским армейским корпусом Микаэла Лориса-Меликова, он умело организовал 8-дневный отход своих войск (около 200 верст) и переселение около 20 000 армянских жителей в Игдыр.  За отступление он был награжден орденом Белого Орла.  Немецкие военные учёные сравнили это отступление с отступлением Ксенофонта.
28 июня солдаты Тер-Гукасова освобождают Баязет от 27-дневной осады.  23 октября войска Тер-Гукасова и Василия Хеймана в битве при Девебойне в лоб разгромили численно превосходящие силы Мухтар-паши.  22 июля 1878 года армянский генерал был награжден орденом Св.  Георгия, 3-й степени.  В январе 1878 года Тер-Гукасов был назначен командующим русскими войсками, действовавшими на Ахалцком направлении, после окончания войны возглавил Закаспийские войска, затем 2-й Кавказский корпус.
Скончался от болезни. Среди несущих гроб военного гения был и наместник Кавказа, брат царя великий князь Михаил Николаевич.  На могилу были возложены два венка: «от города Тифлиса» и «от армянских эмигрантов Алашкерта».

Born on January 20, 1819 in Tiflis, died on January 20, 1881 – Arshak Arutyun Ter-Gukasyan (Arzas Artemievich Tergukasov) – Armenian commander of the Russian army, lieutenant general /1874/, hero of the Russo-Turkish War of 1877-1878.
He also made a significant contribution to the suppression of the uprisings of the highlanders in the Caucasus.
Ter-Gukasov’s military talent was most clearly demonstrated during the Russo-Turkish War of 1877-1878.
On April 18, 1877, the Yerevan military detachment under his command entered Bayazet, which was empty of Turkish troops. Leaving a small guard in the fortress, Ter-Gukasov moved to Erzurum, captured Diadin and Karakilisa in the same month, and Alashkert (on the 28th) and Zedkan in May.  On June 4, he routed large forces led by Mukhtar Pasha in the battles at Dramdag and on June 9. On June 15, having received an order from the commander of the Caucasian Army Corps, Mikael Loris-Melikov, he skillfully organized an 8-day retreat of his troops (about 200 miles) and the resettlement of about 20,000 Armenian residents to Igdir. For the retreat, he was awarded the Order of the White Eagle. German military scientists compared this retreat to the retreat of Xenophon. On June 28, Ter-Gukasov’s soldiers liberate Bayazet from a 27-day siege. On October 23, the troops of Ter-Gukasov and Vasily Heyman in the battle at Deveboyne directly defeated the numerically superior forces of Mukhtar Pasha. On July 22, 1878, the Armenian general was awarded the Order of St. George, 3rd degree.  In January 1878, Ter-Gukasov was appointed commander of the Russian troops operating in the Akhaltsy direction; after the end of the war, he headed the Transcaspian troops, then the 2nd Caucasian Corps. He died of illness. Among those carrying the coffin of the military genius was the Viceroy of the Caucasus, the Tsar’s brother, Grand Duke Mikhail Nikolaevich. Two wreaths were laid on the grave: “from the city of Tiflis” and “from the Armenian emigrants of Alashkert.”