Օսմանյան Կայսրության խորամանկ “Շինարարը”

1481 թվականի մայիսի 3-ին մահացավ օսմանյան սուլթան Մեհմեդ II Ֆաթիհը (Նվաճող)՝ Կոստանդնուպոլիսը գրաված և Օսմանյան կայսրության հիմքը դրած կառավարիչը:

Հայերի նկատմամբ նա վարում էր խորամանկ քաղաքականություն՝ մտրակի և բլիթի մեթոդ: Մի կողմից նա չէր խոչընդոտում հայերի բարգավաճմանը Կոստանդնուպոլսում, հայերին նշանակում էր բարձր պաշտոնների, և Օսմանյան կայսրության դեսպանները բազմաթիվ երկրներում հայեր էին: Սակայն մյուս կողմից, պատմական Հայաստանի տարածքում բնակվող հայերը ենթարկվում էին տեղի փաշաների և բեկերի կողմից դաժան վերաբերմունքի և ստիպված էին վճարել նաև քրդական ցեղերի կողմից սահմանված հարկեր: Հայերը, ինչպես և Օսմանյան կայսրությունում բնակվող մյուս քրիստոնյաները, պարտավոր էին իրենց առողջ տղաներից մի մասը հանձնել սուլթանական կառավարությանը, որոնք վերածվում էին յանիչարների: Մեհմեդ II-ը ակտիվորեն սկսեց պատմական հայկական հողերը բնակեցնել մուսուլման քրդերով, որոնք ավելի հավատարիմ էին թուրքական իշխանությանը և ունեին ավելի քիչ քաղաքական հավակնություններ, քան հայերը Օսմանյան կայսրությունում: 

Коварный “Строитель” Османской Империи
3 мая 1481 года умер османский султан Мехмед II Завоеватель (Фатих), захвативший Константинополь и заложивший основу Османской империи. По отношению к армянам он проводил коварную политику кнута и пряника: с одной стороны, он не препятствовал процветанию армян в Константинополе, назначал их на высокие должности, а послы Османской империи во многих странах также были армянами. С другой стороны, армяне, проживавшие на территории исторической Армении, подвергались жестокому обращению со стороны местных пашей и беев и были вынуждены платить дополнительные налоги, наложенные курдскими племенами. Армяне, как и другие христиане в Османской империи, также обязаны были отдавать часть здоровых мальчиков султанскому правительству, которое превращало их в янычар. Мехмед II активно заселял исторические армянские земли мусульманами-курдами, которые были более лояльны турецкому правлению и имели меньше политических амбиций, чем армяне в империи. 


On May 3, 1481, the Ottoman Sultan Mehmed II, known as the Conqueror (Fatih), passed away—the ruler who captured Constantinople and laid the foundation for the Ottoman Empire. His policy toward Armenians was a cunning blend of carrot and stick: on one hand, he allowed Armenians to prosper in Constantinople, appointing them to high positions, with many Ottoman ambassadors in various countries being Armenians. On the other hand, Armenians living in historical Armenia faced harsh treatment from local pashas and beys and were forced to pay additional taxes imposed by Kurdish tribes. Armenians, like other Christians in the Ottoman Empire, were also required to surrender some of their healthy boys to the sultan’s government, which turned them into Janissaries. Mehmed II actively resettled historical Armenian lands with Muslim Kurds, who were more loyal to Turkish rule and had fewer political ambitions than the Armenians in the empire.