Ում կիրքն ու տաղանդը վառ լույսով փայլեցին հայկական թատրոնի բեմերում՝

1898 թվականի մայիսի 27-ին Շամախի քաղաքում ծնվեց Ռուզաննա Տիգրանի  Վարդանյանը:,  Դերասանուհի, ասմունքող և ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստ՝ նա իր կյանքը նվիրեց արվեստին՝ դառնալով հայ թատերական մշակույթի անմոռանալի դեմք: 

Ռուզաննան մեծացավ Դերբենտում, որտեղ 1915 թվականին ավարտեց ռուսական գիմնազիան և սկսեց աշխատել որպես ռուսերեն լեզվի և գրականության ուսուցչուհի: Ընտանիքի հետ ապրելով Աստրախանում և Ստավրոպոլում՝ նա առաջին անգամ հանդիպեց թատրոնի կախարդանքին՝ տեսնելով հայ մեծ դերասաններ Սիրանույշի և Հովհաննես Աբելյանի խաղը: Սակայն թատրոնի հանդեպ նրա սերը ծնվեց եղբոր՝ Վավիկ Վարդանյանի շնորհիվ, ով կազմակերպում էր սիրողական ներկայացումներ: Դժվարությամբ համոզելով քրոջը՝ Վավիկը նրան ներգրավեց բեմում, և 1921 թվականին Ռուզաննան առաջին անգամ հանդես եկավ սիրողական խմբում՝ խաղալով այնպիսի դերեր, ինչպիսիք են Զեյնաբը «Դավաճանություն» ներկայացումում և Մեդեան: 
Նրա բնատուր տաղանդը ծաղկեց բեմի վրա: Երբ Վավիկը մեկնեց Մոսկվա՝ հայկական դրամատիկական ստուդիայում սովորելու, Ռուզաննան ստանձնեց սիրողական թատերախմբի ղեկավարությունը: Վեց տարի նա փայլեց որպես խմբի առաջին դերասանուհի՝ գերելով հանդիսատեսին իր խաղով: 1927 թվականին նրան հրավիրեցին Երևանի Առաջին պետական թատրոն, որտեղ նրա կատարումները, մասնավորապես Մարգարիտի դերը, բարձր գնահատվեցին: 
Բացի դերասանությունից, Ռուզաննան հայտնի էր որպես ասմունքող: Նրա կյանքի վերջին պահը դարձավ խորհրդանշական՝ 1957 թվականին, Սունդուկյանի անվան թատրոնի բեմին, նա արտասանում էր Ավետիք Իսահակյանի «Բինգյոլ» բանաստեղծությունը՝ նշելով Սիրանույշի ծննդյան 100-ամյակը, երբ հանկարծակի մահացավ: Ռուզաննա Վարդանյանի կյանքը, ինչպես կայծ, լուսավորեց հայկական թատրոնը՝ թողնելով անմար ժառանգություն: 

27 мая 1898 года в Шемахе родилась — Рузанна Тиграновна  Варданян, чья страсть и талант ярко засияли на армянской театральной сцене. Актриса, чтец и народная артистка Армянской ССР, она посвятила свою жизнь искусству, став одной из незабываемых фигур армянского театра. 
Рузанна выросла в Дербенте, где в 1915 году окончила русскую гимназию и начала преподавать русский язык и литературу. Живя с семьей в Астрахани и Ставрополе, она впервые столкнулась с магией театра, увидев игру великих армянских актеров — Сирануйш и Ованеса Абеляна. Однако настоящую любовь к театру в ней пробудил ее брат, Вавик Варданян, организовывавший любительские спектакли. С трудом уговорив сестру, он привлек ее к участию в постановках, и в 1921 году Рузанна впервые вышла на сцену любительской труппы, исполняя такие роли, как Зейнаб в «Измена» и Медея. 
Ее природный талант расцвел на сцене. Когда Вавик уехал в Москву учиться в армянской драматической студии, Рузанна возглавила любительскую труппу. Шесть лет она блистала как ведущая актриса, покоряя зрителей своим мастерством. В 1927 году ее пригласили в Первый государственный театр Еревана, где ее исполнение роли Маргариты получило высокую оценку. 
Помимо актерской деятельности, Рузанна славилась как чтец. Ее жизнь завершилась символично: в 1957 году, на сцене театра имени Сундукяна, во время исполнения стихотворения Аветика Исаакяна «Бингёл» в честь 100-летия Сирануйш, она внезапно скончалась. Жизнь Рузанны Варданян, подобно искре, озарила армянский театр, оставив неизгладимое наследие. 

On May 27, 1898, in Shamakhi, a woman was born whose passion and talent illuminated the Armenian theatrical stage — Ruzanna Vardanyan. An actress, reciter, and People’s Artist of the Armenian SSR, she devoted her life to art, becoming an unforgettable figure in Armenian theater. 
Ruzanna grew up in Derbent, where she graduated from a Russian gymnasium in 1915 and began teaching Russian language and literature. Living with her family in Astrakhan and Stavropol, she first encountered the magic of theater through the performances of legendary Armenian actors Siraunsh and Hovhannes Abelyan. However, her true love for the stage was ignited by her brother, Vavik Vardanyan, who organized amateur productions. After much persuasion, he involved her in these performances, and in 1921, Ruzanna debuted in the amateur troupe, taking on roles such as Zeynab in Betrayal and Medea. 
Her natural talent flourished on stage. When Vavik left for Moscow to study at an Armenian dramatic studio, Ruzanna took over the leadership of the amateur troupe. For six years, she shone as its leading actress, captivating audiences with her performances. In 1927, she was invited to Yerevan’s First State Theater, where her portrayal of Margarita earned high praise. 
Beyond acting, Ruzanna was renowned as a reciter. Her life ended symbolically: in 1957, on the stage of the Sundukyan Theater, while reciting Avetik Isahakyan’s poem Bingyol during the centennial celebration of Siraunsh’s birth, she passed away suddenly. Ruzanna Vardanyan’s life, like a spark, lit up Armenian theater, leaving an enduring legacy.