Առաջնորդի  Ճանապարհը՝ Փառք և Քննադատություն

1975 թվականի հունիսի 1-ին Իջևանում ծնվեց Նիկոլ Վովայի Փաշինյանը՝ լրագրող, պետական, քաղաքական և կուսակցական գործիչ, Հայաստանի Հանրապետության գործող վարչապետ:

Նրա կյանքը լի է եղել պայքարով, հակասություններով և խիզախ քայլերով, որոնք նրան դարձրել են Հայաստանի պատմության ամենաինքնատիպ և քննարկվող առաջնորդներից մեկը: 
1991-1995 թվականներին Փաշինյանը սովորել է Երևանի պետական համալսարանում, սակայն վերջին՝ հինգերորդ կուրսում, քաղաքական դրդապատճառներով հեռացվել է համալսարանից: 1992 թվականից նա ակտիվորեն զբաղվել է լրագրությամբ՝ աշխատելով «Դպրություն», «Հայաստան», «Լրագիր», «Լրագիր օր», «Մոլորակ» թերթերում: 1998 թվականին նա հիմնել է «Օրագիր» օրաթերթը, որը 1999 թվականին փակվել է դատարանի որոշմամբ՝ կրկին քաղաքական պատճառներով: Նույն թվականին նա դարձել է «Հայկական ժամանակ» թերթի գլխավոր խմբագիրը և այդ պաշտոնը զբաղեցրել մինչև 2012 թվականը: 
1999 թվականին Փաշինյանը քաղաքական դրդապատճառներով դատապարտվել է մեկ տարվա ազատազրկման, սակայն միջազգային և հայկական լրագրողական համայնքի ճնշման արդյունքում պատիժը հետաձգվել է, և նա չի կրել ազատազրկումը: 2007 թվականին նա եղել է «Այլընտրանք» հասարակական-քաղաքական միավորման հիմնադիր անդամներից մեկը, իսկ 2008 թվականի նախագահական ընտրություններին աջակցել է Լևոն Տեր-Պետրոսյանի նախընտրական շտաբին: 2008 թվականի մարտի 1-ի իրադարձություններից հետո նա մեկ տարի և չորս ամիս գտնվել է հետախուզման մեջ, իսկ 2009 թվականին կամավոր ներկայացել է ՀՀ գլխավոր դատախազություն, որտեղ ձերբակալվել է և 2010 թվականին դատապարտվել 7 տարվա ազատազրկման՝ մեղադրվելով զանգվածային անկարգություններ կազմակերպելու մեջ: Հայաստանում և միջազգայնորեն նա ճանաչվել է որպես քաղբանտարկյալ և խղճի գերի: 2011 թվականի մայիսի 27-ին նա ազատ է արձակվել համաներմամբ՝ բանտում անցկացնելով մոտ երկու տարի: 
2012 թվականին Փաշինյանը ընտրվել է Ազգային ժողովի պատգամավոր՝ «Հայ ազգային կոնգրես» խմբակցության համամասնական ցուցակով: 2013 թվականին նա հիմնել է «Քաղաքացիական պայմանագիր» հասարակական-քաղաքական միավորումը, որն ավելի ուշ դարձել է համանուն կուսակցություն: 2017 թվականին նա ղեկավարել է «ԵԼՔ» դաշինքի խմբակցությունը Ազգային ժողովում: 2018 թվականի մարտի 31-ին Գյումրու Վարդանանց հրապարակից սկսել է «Իմ քայլը» շարժումը, որը 2018 թվականի ապրիլ-մայիս ամիսներին հանգեցրել է խաղաղ, թավշյա հեղափոխության: 2018 թվականի մայիսի 8-ին Փաշինյանն ընտրվել է Հայաստանի վարչապետ՝ ժողովրդի պահանջով: 
Փաշինյանի կառավարման ժամանակաշրջանը նշանավորվել է ինչպես ձեռքբերումներով, այնպես էլ լուրջ քննադատություններով: Նրա ղեկավարությամբ Հայաստանը 2020 թվականին պարտություն է կրել հայ-ադրբեջանական պատերազմում, ինչը դարձել է նրա կառավարման ամենամեծ հակասություններից մեկը: Նա դարձել է Հայաստանի միակ ղեկավարը, ով պաշտոնապես ճանաչել է Արցախը Ադրբեջանի կազմում, ինչը հանգեցրել է Արցախի հայաթափման և Ադրբեջանի կողմից Հայաստանի ավելի քան 150 կմ² տարածքի օկուպացմանը: Այս քայլերը նրան դարձրել են խիստ քննադատության թիրախ հայ հասարակության և սփյուռքի կողմից: 
Մյուս կողմից, Փաշինյանի օրոք Հայաստանում գրանցվել է տնտեսական աննախադեպ աճ: 2018 թվականի հեղափոխությունից հետո նա վերացրել է տնտեսական գործունեության սահմանափակումները՝ թույլ տալով ձեռնարկատերերին ազատ գործել: Transparency International-ի կոռուպցիայի ընկալման համաշխարհային ինդեքսում Հայաստանը 2018 թվականից բարձրացել է 45 կետով՝ 107-րդ տեղից հասնելով 62-րդ: Այնուամենայնիվ, նրա կառավարման ժամանակաշրջանը շարունակում է մնալ բևեռացնող՝ մի կողմից ոգեշնչելով ժողովրդավարական բարեփոխումների կողմնակիցներին, մյուս կողմից՝ առաջացնելով խոր դժգոհություն նրանց մոտ, ովքեր նրա քաղաքականությունը համարում են ազգային շահերին հակասող: 

Путь Лидера: Слава и Критика
1 июня 1975 года в Иджеване родился Никол Воваевич Пашинян — журналист, государственный, политический и партийный деятель, действующий премьер-министр Армении. Его жизнь — это история борьбы, противоречий и смелых решений, которые сделали его одной из самых ярких и обсуждаемых фигур в истории современной Армении. 
В 1991–1995 годах Пашинян учился в Ереванском государственном университете, но на пятом курсе был отчислен по политическим мотивам. С 1992 года он активно занимался журналистикой, работая в газетах «Дпрутюн», «Айастан», «Лрагир», «Лрагир ор» и «Молорак». В 1998 году основал ежедневную газету «Орагир», которая в 1999 году была закрыта по решению суда из-за политических причин. В том же году Пашинян стал главным редактором газеты «Айкакан жаманак» и занимал эту должность до 2012 года. 
В августе 1999 года он был осуждён на год лишения свободы по политическим мотивам, но под давлением армянского и международного журналистского сообщества исполнение приговора было отсрочено, и Пашинян избежал тюрьмы. В 2007 году он стал одним из основателей общественно-политического движения «Айлнтранк» («Альтернатива»), а в 2008 году поддерживал штаб кандидата в президенты Левона Тер-Петросяна. После событий 1 марта 2008 года Пашинян скрывался от властей в течение года и четырёх месяцев, а 1 июля 2009 года добровольно явился в Генеральную прокуратуру Армении, где был арестован. В январе 2010 года его приговорили к 7 годам лишения свободы за организацию массовых беспорядков. Признанный политическим заключённым и узником совести, он был освобождён по амнистии 27 мая 2011 года, проведя в заключении около двух лет. 
В 2012 году Пашинян был избран депутатом Национального собрания по списку «Армянского национального конгресса». В 2013 году он основал движение «Гражданский договор», которое позже стало одноимённой партией. В 2017 году возглавил парламентскую фракцию блока «ЕЛК» («Выход»). 31 марта 2018 года с площади Вардананц в Гюмри он начал движение «Мой шаг», которое привело к ненасильственной бархатной революции в апреле–мае 2018 года. 8 мая 2018 года Пашинян был избран премьер-министром Армении по требованию народного движения. 
Период правления Пашиняна отмечен как достижениями, так и острой критикой. Под его руководством Армения потерпела поражение в армяно-азербайджанской войне 2020 года, что стало одним из самых спорных моментов его карьеры. Он стал единственным лидером Армении, официально признавшим Арцах частью Азербайджана, что привело к полной депопуляции Арцаха и оккупации Азербайджаном более 150 км² территории Армении. Эти шаги вызвали глубокое недовольство в армянском обществе и диаспоре. 
С другой стороны, при Пашиняне Армения пережила беспрецедентный экономический рост. После революции 2018 года он устранил ограничения на экономическую деятельность, позволив предпринимателям работать свободно. В Глобальном индексе восприятия коррупции Transparency International Армения поднялась с 107-го на 62-е место, улучшив позицию на 45 пунктов. Тем не менее, его правление остаётся поляризующим: для одних он — символ демократических реформ, для других — лидер, чья политика противоречит национальным интересам. 

The Path of Leader: Glory and Controversy
Born on June 1, 1975, in Ijevan, Nikol Vovayevich Pashinyan is a journalist, statesman, political and party leader, and the current Prime Minister of Armenia. His life is a saga of struggle, contradictions, and bold decisions that have made him one of the most distinctive and debated figures in modern Armenian history. 
From 1991 to 1995, Pashinyan studied at Yerevan State University but was expelled in his final year for political reasons. Since 1992, he has been actively engaged in journalism, working for newspapers such as Dprutyun, Hayastan, Lragir, Lragir Or, and Molorak. In 1998, he founded the daily newspaper Oragir, which was shut down by a court decision in 1999 for political reasons. That same year, he became the editor-in-chief of Haykakan Zhamanak, a position he held until 2012. 
In August 1999, Pashinyan was sentenced to one year in prison on political grounds, but due to pressure from Armenian and international journalistic communities, the sentence was deferred, and he avoided imprisonment. In 2007, he co-founded the socio-political movement Aylntranq (Alternative) and supported Levon Ter-Petrosyan’s presidential campaign in 2008. Following the events of March 1, 2008, he spent a year and four months in hiding before voluntarily surrendering to Armenia’s General Prosecutor’s Office on July 1, 2009. He was arrested and, in January 2010, sentenced to seven years for organizing mass riots. Widely recognized as a political prisoner and prisoner of conscience, he was released under amnesty on May 27, 2011, after nearly two years in prison. 
In 2012, Pashinyan was elected to the National Assembly as part of the Armenian National Congress. In 2013, he founded the Civil Contract movement, which later became a political party. In 2017, he led the parliamentary faction of the YELQ (Way Out) alliance. On March 31, 2018, he launched the My Step movement from Vardanants Square in Gyumri, which culminated in the non-violent Velvet Revolution of April–May 2018. On May 8, 2018, Pashinyan was elected Prime Minister of Armenia at the demand of the people. 
Pashinyan’s tenure has been marked by both achievements and intense criticism. Under his leadership, Armenia suffered a defeat in the 2020 Armenian-Azerbaijani war, a turning point that sparked widespread controversy. He became the only Armenian leader to officially recognize Artsakh as part of Azerbaijan, leading to the complete depopulation of Artsakh and the occupation of over 150 km² of Armenian territory by Azerbaijan. These actions have made him a target of fierce criticism from Armenian society and the diaspora. 
On the other hand, Pashinyan’s leadership has brought unprecedented economic growth to Armenia. After the 2018 revolution, he eliminated restrictions on economic activity, enabling entrepreneurs to operate freely. In Transparency International’s Corruption Perceptions Index, Armenia rose 45 places, from 107th to 62nd, since 2018. Yet, his tenure remains deeply polarizing: for some, he is a champion of democratic reforms; for others, his policies are seen as a betrayal of national interests.