Հայ անվանի Երկրաբանի  Ճանապարհը՝ իծառայություն Գիտության և Հայրենիքի

Հունիսի 2, 1875, Ախալքալաքում ծնվել է
Հովհաննես Տիգրանի Կարապետյանը` հայ խորհրդային նշանավոր երկրաբան, ՀԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ (1935) և երկրաբանահանքաբանական գիտությունների դոկտոր (1936)։

ծնվել է հայաշատ վայրում, որտեղ նրա կյանքի սկզբնական տարիները անցել են գիտելիքի ծարավով և հայրենիքի նկատմամբ սիրով:
Հովհաննեսը սկզբնական կրթությունն ստացել է Էջմիածնի Գևորգյան ճեմարանում, իսկ 1895 թվականին ավարտել է Թիֆլիսի Ներսիսյան դպրոցը՝ դառնալով լավ կրթված երիտասարդ, ով պատրաստ էր նվիրվել հայ ժողովրդի բարօրությանը: 1895-1905 թվականներին նա ծավալել է լայն հասարակական, հրապարակախոսական և լուսավորական գործունեություն՝ նպաստելով հայ համայնքի զարգացմանը:
1906 թվականին Հովհաննեսը մեկնել է արտասահման՝ ընդունվելով Բելգիայի Մոնսի հանքաբանական բարձրագույն դպրոցը: 1912 թվականին նա ավարտել է այն՝ ստանալով խորը գիտելիքներ երկրաբանության և հանքաբանության ոլորտում: Նույն տարում նա ընտրվել է Բելգիական երկրաբանական ընկերության իսկական անդամ՝ վկայելով նրա գիտական ներուժի մասին:
1913 թվականին վերադառնալով Թիֆլիս՝ Հովհաննեսը սկսել է հետազոտել Անդրկովկասի, Իրանի և Թուրքմենստանի հանքավայրերը՝ նպաստելով տարածաշրջանի երկրաբանական ուսումնասիրություններին: 1923-1933 թվականներին նա մեծ ներդրում է ունեցել Անդրկովկասի լեռնահանքային ձեռնարկությունների վերականգնման, մետաղային հանքավայրերի հետախուզման և մետաղագործական արդյունաբերության հումքային բազայի ստեղծման գործում: Նա կազմել է բազմաթիվ հետախուզական պլաններ, հաշվետվություններ և եզրակացություններ՝ ներառյալ հիդրոտեխնիկական կառույցների երկրաբանական պայմանների վերաբերյալ:
1925-1930 թվականներին Հովհաննեսը զբաղվել է Հայկական ԽՍՀ-ի հանքային և անուշահամ ջրերի ուսումնասիրությամբ, ինչպես նաև ջրամատակարարման խնդիրներով: 1931-1932 թվականներին նա աշխատել է Մոսկվայում՝ որպես Մոսկվա-Վոլգա ջրանցքի շինարարության գլխավոր խորհրդատու՝ նպաստելով խոշոր ճարտարագիտական նախագծի իրականացմանը:
1934 թվականին Հովհաննեսը տեղափոխվել է Երևան, որտեղ 1935-1939 թվականներին ղեկավարել է իր իսկ ջանքերով հիմնված երկրաբանական գիտությունների ինստիտուտը: Զուգահեռաբար նա դասախոսել է Երևանի համալսարանի աշխարհագրական և երկրաբանական ֆակուլտետներում՝ վարելով ընդհանուր երկրաբանության ամբիոնի վարիչի պաշտոնը: Նրա դասախոսությունները ոգեշնչել են բազմաթիվ երիտասարդ գիտնականների:
Հովհաննես Կարապետյանը թողել է հարուստ գիտական ժառանգություն՝ հեղինակելով մոտ 200 տպագիր և նույնքան ձեռագիր աշխատություններ: 1937 թվականին նա մասնակցել է 17-րդ Միջազգային երկրաբանական կոնգրեսին Մոսկվայում՝ ղեկավարելով Կովկասյան էքսկուրսիաները: Նրա երկրաբանական հավաքածուի հիման վրա 1937 թվականին Երևանում հիմնադրվել է նրա անունը կրող երկրաբանական թանգարանը՝ որպես հավերժ հիշատակ նրա նվիրվածությանը գիտությանը և հայրենիքին:
Նրա կյանքը վառ օրինակ է, թե ինչպես կարելի է գիտության ու հայրենասիրության միջոցով ծառայել սեփական ժողովրդին՝ թողնելով անմոռանալի հետք պատմության մեջ:

Яркий Путь Армянского Геолога: На Службе Науки и Отечества
2 июня 1875 года, Ахалкалаки, Тифлисская губерния, Российская империя
Ованес Тигранович Карапетян родился в Ахалкалаки, в армянском крае, где прошли его ранние годы, полные стремления к знаниям и любви к родине. Он стал выдающимся советским армянским геологом, заслуженным деятелем науки Армянской ССР (1935) и доктором геолого-минералогических наук (1936).
Ованес получил начальное образование в Эчмиадзинской Геворгянской семинарии, а в 1895 году окончил Нерсисянскую школу в Тифлисе, став образованным молодым человеком, готовым посвятить себя благу армянского народа. В 1895–1905 годах он активно занимался общественной, публицистической и просветительской деятельностью, внося значительный вклад в развитие армянской общины.
В 1906 году Ованес уехал за границу, поступив в Высшую горную школу в Монсе, Бельгия. В 1912 году он окончил её, получив глубокие знания в области геологии и минералогии. В том же году он был избран действительным членом Бельгийского геологического общества, что стало свидетельством его научного потенциала.
Вернувшись в Тифлис в 1913 году, Ованес начал исследования месторождений Закавказья, Ирана и Туркменистана, внеся значительный вклад в геологические изыскания региона. В 1923–1933 годах он оказал крупные услуги в восстановлении горнодобывающих предприятий Закавказья, разведке металлических месторождений и создании сырьевой базы металлургической промышленности. Он составил множество разведывательных планов, отчётов и заключений, в том числе по геологическим условиям гидротехнических сооружений.
В 1925–1930 годах Ованес занимался изучением минеральных и лечебных вод Армянской ССР, а также вопросами водоснабжения. В 1931–1932 годах он работал в Москве главным консультантом строительства канала Москва–Волга, внеся вклад в реализацию крупного инженерного проекта.
В 1934 году Ованес переехал в Ереван, где в 1935–1939 годах возглавлял созданный его же усилиями Институт геологических наук. Параллельно он преподавал в Ереванском университете на географическом и геологическом факультетах, занимая должность заведующего кафедрой общей геологии. Его лекции вдохновляли многих молодых учёных.
Ованес Карапетян оставил богатое научное наследие, написав около 200 печатных и столько же рукописных трудов. В 1937 году он участвовал в работе 17-го Международного геологического конгресса в Москве, руководя экскурсиями по Кавказу. На основе его геологической коллекции в 1937 году в Ереване был основан Геологический музей, носящий его имя, как вечная память о его преданности науке и родине.
Его жизнь — яркий пример того, как можно служить своему народу через науку и патриотизм, оставив неизгладимый след в истории.

The Brilliant Journey of an Armenian Geologist: In Service of Science and Homeland
June 2, 1875, Akhalkalaki, Tiflis Governorate, Russian Empire
Hovhannes Tigranovich Karapetyan was born in Akhalkalaki, a region rich with Armenian heritage, where his early years were marked by a thirst for knowledge and love for his homeland. He became a prominent Soviet Armenian geologist, an Honored Worker of Science of the Armenian SSR (1935), and a Doctor of Geological and Mineralogical Sciences (1936).
Hovhannes received his early education at the Gevorgyan Seminary in Etchmiadzin and graduated from the Nersisyan School in Tiflis in 1895, emerging as an educated young man ready to dedicate himself to the welfare of the Armenian people. From 1895 to 1905, he engaged in extensive social, journalistic, and educational activities, contributing significantly to the development of the Armenian community.
In 1906, Hovhannes went abroad, enrolling in the Higher Mining School in Mons, Belgium. He graduated in 1912, gaining deep expertise in geology and mineralogy. That same year, he was elected a full member of the Belgian Geological Society, a testament to his scientific potential.
Returning to Tiflis in 1913, Hovhannes began researching mineral deposits in Transcaucasia, Iran, and Turkmenistan, making substantial contributions to the region’s geological studies. Between 1923 and 1933, he played a key role in the restoration of Transcaucasian mining enterprises, the exploration of metal deposits, and the establishment of a raw material base for the metallurgical industry. He authored numerous exploration plans, reports, and assessments, including those on the geological conditions of hydraulic structures.
From 1925 to 1930, Hovhannes studied the mineral and therapeutic waters of the Armenian SSR, addressing water supply issues. In 1931–1932, he worked in Moscow as the chief consultant for the construction of the Moscow–Volga Canal, contributing to a major engineering project.
In 1934, Hovhannes moved to Yerevan, where, from 1935 to 1939, he directed the Institute of Geological Sciences, which he had founded through his own efforts. Simultaneously, he lectured at Yerevan University’s geography and geology faculties, serving as the head of the Department of General Geology. His lectures inspired countless young scientists.
Hovhannes Karapetyan left behind a rich scientific legacy, authoring around 200 published works and an equal number of manuscripts. In 1937, he participated in the 17th International Geological Congress in Moscow, leading excursions to the Caucasus. Based on his geological collection, the Geological Museum named after him was established in Yerevan in 1937, serving as a lasting tribute to his dedication to science and his homeland.
His life is a shining example of how one can serve their people through science and patriotism, leaving an indelible mark on history.