Հայ օրթոպեդիայի ռահվիրա

3 հունիսի, 1933 թ., Բաթումում ծնվել է
Հովհաննես Վարդանի Հովհաննիսյանը, հայտնի վնասվածքաբան-օրթոպեդ, բժշկական գիտությունների դոկտոր (1973), պրոֆեսոր (1975), ՌԴ վաստակավոր գյուտարար (1984):

Հովհաննես Հովհաննիսյանը հայ բժշկագիտության ականավոր դեմքերից մեկն էր, ում ներդրումները վնասվածքաբանության և օրթոպեդիայի բնագավառում հեղափոխություն են կատարել բժշկության մեջ: Ծնվել է Բաթումում՝ Արևմտյան Հայաստանից գաղթած ընտանիքում, նա մանկությունն անցկացրել է դժվարին պայմաններում, սակայն վաղ տարիքից ցուցաբերել է բացառիկ խելք և նվիրվածություն գիտությանը: Նրա քույրը՝ Շուշիկը, ամուսնանալով Օշականում, ընտանիքի հետ տեղափոխվել է այնտեղ, և Հովհաննեսը նրա խնամակալության ներքո ավարտել է Օշականի Մեսրոպ Մաշտոցի անվան միջնակարգ դպրոցը: 2013 թվականին նրա ընտանիքի հովանավորությամբ դպրոցում բացվել է նրա անունը կրող ֆիզիկայի լաբորատորիա: 
1958 թվականին Հովհաննիսյանը ավարտել է Երևանի բժշկական ինստիտուտը՝ ստանալով բժշկի որակավորում: 1961 թվականից նա աշխատանքի է անցել Մոսկվայի Ն. Պրիորովի անվան վնասվածքաբանության և օրթոպեդիայի կենտրոնական գիտահետազոտական ինստիտուտում: 1978 թվականից նա ղեկավարել է մեծահասակների օրթոպեդիայի կլինիկան՝ դառնալով առաջատար մասնագետ ոլորտում: 
Հովհաննիսյանի գիտական աշխատանքները կենտրոնացած էին հոդերի վերականգնման, նրանց ֆրիկցիոն հատկությունների, կենսամեխանիկայի և մեխանիկական ու մաթեմատիկական մոդելավորման վրա: Նրա ամենանշանակալի ներդրումներից մեկը եղել է «Վոլկով-Հովհաննիսյանի հոդակապային դիստրակցիոն ապարատը», որը ստեղծվել է ինստիտուտի տնօրեն Ս. Վոլկովի հետ համագործակցությամբ: Այս սարքը հնարավորություն է տվել ոչ միայն բուժել ոսկրային կոտրվածքները, այլև երկարացնել վերջույթների ոսկորները և վերականգնել հոդերի շարժունակությունը: Այս գյուտը մեծ ճանաչում է գտել ինչպես ԽՍՀՄ-ում, այնպես էլ միջազգային բժշկական հանրության շրջանում: 
Հովհաննիսյանը եղել է 88 գյուտի հեղինակային իրավունքի սեփականատեր և ունեցել է 50 ռուսական և 8 միջազգային արտոնագիր: Նա հեղինակել է 410 գիտական աշխատություն, 10 մենագրություն և 2 ատլաս, որոնք դարձել են օրթոպեդիայի և վնասվածքաբանության ուսումնասիրության կարևոր աղբյուրներ: Նրա աշխատանքներից առանձնանում են «Лечение заболеваний суставов с помощью шарнирно-дистракционных аппаратов» (1975), «Восстановление формы и функции суставов и костей» (1986) և այլն: 
Հովհաննիսյանի նվաճումները ճանաչվել են բազմաթիվ պարգևներով: Նա արժանացել է ԽՍՀՄ և ՌԴ պետական մրցանակների, ՌԽՖՍՀ գիտության վաստակավոր գործչի կոչման և ՌԴ վաստակավոր գյուտարարի տիտղոսի: Նա նաև եղել է Մոսկվայի Ի. Մ. Սեչենովի անվան բժշկական ակադեմիայի պրոֆեսոր: 
Հովհաննես Հովհաննիսյանը մահացել է 2010 թվականի հուլիսի 14-ին Մոսկվայում: Նրա ժառանգությունը շարունակում է ազդել օրթոպեդիայի և վնասվածքաբանության զարգացման վրա՝ ոգեշնչելով նոր սերնդի բժիշկներին և գիտնականներին: 

Пионер армянской ортопедии
3 июня 1933 года, Батуми, Грузинская ССР
Родился Ованес Варданович Ованнисян, выдающийся травматолог-ортопед, доктор медицинских наук (1973), профессор (1975), заслуженный изобретатель РФ (1984).
Ованес Ованнисян был одной из ключевых фигур армянской медицины, чьи инновации в области травматологии и ортопедии произвели революцию в этой сфере. Родившись в Батуми в семье выходцев из Западной Армении, он провёл детство в непростых условиях, но с ранних лет демонстрировал выдающийся ум и преданность науке. Его сестра Шушик, выйдя замуж в Ошакане, перевезла семью туда, и Ованес, находясь под её опекой, окончил среднюю школу имени Месропа Маштоца в Ошакане. В 2013 году при поддержке его семьи в школе была открыта физическая лаборатория, носящая его имя. 
В 1958 году Ованнисян окончил Ереванский медицинский институт, получив квалификацию врача. С 1961 года он начал работать в Центральном научно-исследовательском институте травматологии и ортопедии имени Н. Приорова в Москве, а с 1978 года возглавил клинику ортопедии взрослых. 
Его научные исследования были посвящены восстановлению суставного хряща, изучению фрикционных свойств суставов, биомеханики, а также механическому и математическому моделированию. Одним из главных достижений Ованнисяна стало создание совместно с директором института С. Волковым «шарнирно-дистракционного аппарата Волкова-Ованнисяна». Этот аппарат позволял не только лечить переломы костей, но и удлинять кости конечностей, а также восстанавливать подвижность суставов. Изобретение получило признание как в СССР, так и в международном медицинском сообществе. 
Ованнисян стал автором 88 изобретений, защищённых авторскими правами, и обладателем 50 российских и 8 международных патентов. Он написал 410 научных работ, 10 монографий и 2 атласа, которые стали важными источниками для изучения ортопедии и травматологии. Среди его ключевых трудов — «Лечение заболеваний суставов с помощью шарнирно-дистракционных аппаратов» (1975), «Восстановление формы и функции суставов и костей» (1986) и другие. 
Достижения Ованнисяна были отмечены множеством наград. Он стал лауреатом государственных премий СССР и РФ, заслуженным деятелем науки РСФСР и заслуженным изобретателем РФ. Также он был профессором Медицинской академии имени И. М. Сеченова в Москве. 
Ованес Ованнисян скончался 14 июля 2010 года в Москве. Его наследие продолжает оказывать влияние на развитие ортопедии и травматологии, вдохновляя новые поколения врачей и учёных. 

Pioneer of Armenian Orthopedics
June 3, 1933, Batumi, Georgian SSR
Born Hovhannes Vardanovich Hovhannisyan, a distinguished trauma surgeon and orthopedist, Doctor of Medical Sciences (1973), Professor (1975), and Honored Inventor of the Russian Federation (1984).
Hovhannes Hovhannisyan was a towering figure in Armenian medicine, whose innovations in traumatology and orthopedics revolutionized the field. Born in Batumi to a family of refugees from Western Armenia, he grew up in challenging circumstances but showed exceptional intellect and dedication to science from an early age. His sister Shushik, after marrying in Oshakan, brought the family there, and Hovhannes, under her guardianship, graduated from the Mesrop Mashtots Secondary School in Oshakan. In 2013, a physics laboratory named after him was opened at the school with the support of his family. 
In 1958, Hovhannisyan graduated from the Yerevan Medical Institute, earning his medical degree. From 1961, he worked at the N. Priorov Central Research Institute of Traumatology and Orthopedics in Moscow, and from 1978, he headed the adult orthopedics clinic. 
His research focused on the restoration of articular cartilage, the frictional properties of joints, biomechanics, and mechanical and mathematical modeling. One of his most significant contributions was the development, in collaboration with institute director S. Volkov, of the “Volkov-Hovhannisyan articulated distraction apparatus.” This device not only facilitated the treatment of bone fractures but also enabled the lengthening of limb bones and the restoration of joint mobility. The invention gained widespread recognition in the USSR and the international medical community. 
Hovhannisyan authored 88 patented inventions and held 50 Russian and 8 international patents. He published 410 scientific works, 10 monographs, and 2 atlases, which remain essential resources in orthopedics and traumatology. Key works include Treatment of Joint Diseases Using Articulated-Distraction Apparatuses (1975), Restoration of the Shape and Function of Joints and Bones (1986), and others. 
Hovhannisyan’s achievements were recognized with numerous accolades, including the USSR and Russian Federation State Prizes, the title of Honored Scientist of the RSFSR, and Honored Inventor of the Russian Federation. He was also a professor at the I. M. Sechenov Medical Academy in Moscow. 
Hovhannes Hovhannisyan passed away on July 14, 2010, in Moscow. His legacy continues to shape the fields of orthopedics and traumatology, inspiring new generations of doctors and researchers.