Պոեզիայի Հավերժ Կարոտը

1930 թվականի հուլիսի 16-ին Հրազդանի շրջանի Գյումուշ գյուղում ծնվել է Հրաչ Սրապի Սաֆարյանը՝ բանաստեղծ, տնտեսագետ: 

Հրաչ Սրապի Սաֆարյանը ծնվել է եղեռնից փրկված հայ ընտանիքում: Նրա մանկությունն ու պատանեկությունը եղել են ծանր՝ լի դժվարություններով, որոնք ձևավորել են նրա խոր զգացմունքներն ու աշխարհայացքը: Չնայած նյութական դժվարություններին, նա ստացել է տնտեսագիտական կրթություն, սակայն իր կոչումը գտել է բանաստեղծության մեջ: 

Սաֆարյանի գրական ժառանգությունը փոքր է, բայց խորապես փիլիսոփայական և հուզական: Նրա բանաստեղծությունները, ինչպիսիք են «Հայրենիքիս», «Հորս», «Մորս», «Եղբորս», «Կոմիտասին», «Քեզ հետ», «Քարե աղբյուր» և «Առվակ», լի են հայրենիքի, ընտանիքի և կորուստի կարոտով: Այս ստեղծագործությունները պարզ են, բայց խորիմաստ՝ արտացոլելով հայրենի Գյումուշ գյուղի կյանքը, բնությունը և ընտանիքի հիշողությունները: Նրա բանաստեղծություններում հնչում է հայրենի տան և հողի կարոտը, որոնք արձագանքում են նրա ազգականների հիշողություններում: 

Չնայած նրա կարճ կյանքը, որը վերջացավ 1978 թվականին, չտվեց նրան լիարժեք բացահայտվելու հնարավորություն, Սաֆարյանի մի քանի տասնյակ բանաստեղծությունները առանձնանում են իրենց անկեղծությամբ և խոհականությամբ: Օրինակ, «Մորս» բանաստեղծությունում նա մոր կերպարը ներկայացնում է որպես կյանքի լույս և հանգրվան, իսկ «Կարոտ» բանաստեղծությունում արտահայտում է խոր կարոտ իր մանկության, գյուղի ջրաղացի, այգու և ընտանիքի անդամների հանդեպ: Այս ստեղծագործությունները ցույց են տալիս նրա կապը հայրենիքի և անցյալի հետ, ինչը նրա պոեզիան դարձնում է հավերժական: 

Հրաչ Սաֆարյանը մահացավ 1978 թվականին Երևանում, թողնելով գրական ժառանգություն, որն, իր փոքր ծավալով հանդերձ, խոր հետք է թողել հայ գրականության մեջ: Նրա ստեղծագործությունները շարունակում են խոսել ընթերցողի սրտին՝ հիշեցնելով հայրենիքի, ընտանիքի և կյանքի պարզ, բայց խորին արժեքների մասին: 

—

### Вечная Тоска Поэзии Рачья Сафаряна 

16 июля 1930 года в селе Гюмуш Разданского района Армении родился Рачья Срапиевич Сафарян, поэт и экономист. 

Рачья Сафарян родился в семье, пережившей геноцид армян. Его детство и юность прошли в трудных условиях, которые сформировали его глубокую эмоциональность и мировоззрение. Несмотря на материальные трудности, он получил экономическое образование, но истинное призвание нашёл в поэзии. 

Литературное наследие  Сафаряна невелико, но проникнуто философской глубиной и чувственностью. Его стихи, такие как «Родине», «Отцу», «Матери», «Брату», «Комитасу», «С тобой», «Каменный источник» и «Ручей», наполнены тоской по родной земле и семье. Его поэзия проста, но полна смысла, отражая жизнь родного села Гюмуш, его природу и воспоминания о близких. В его стихах звучит ностальгия по родному дому и земле, которые живут в памяти его родственников. 

Хотя его жизнь, оборвавшаяся в 1978 году, не позволила ему полностью раскрыть свой талант, несколько десятков стихотворений Сафаряна выделяются своей искренностью и задумчивостью. Например, в стихотворении «Матери» он изображает мать как свет жизни и опору, а в «Тоске» выражает глубокую ностальгию по детству, деревенскому жернову, саду и членам семьи. Эти произведения подчёркивают его связь с родиной и прошлым, делая его поэзию вечной. 

Сафарян скончался в 1978 году в Ереване, оставив литературное наследие, которое, несмотря на небольшой объём, оставило глубокий след в армянской литературе. Его стихи продолжают трогать сердца читателей, напоминая о ценности родины, семьи и простых, но глубоких человеческих чувств. 

—

### The Eternal Longing of Hrach Safaryan’s Poetry 

On July 16, 1930, in the village of Gyumush, Hrazdan District, Armenia, Hrach Srapi Safaryan was born, a poet and economist. 

Hrach Srapi Safaryan was born into a family that survived the Armenian Genocide. His childhood and youth were marked by hardship, shaping his profound emotional depth and worldview. Despite financial struggles, he obtained an education in economics, but his true calling was poetry. 

Hrach Safaryan’s literary legacy is modest in size but rich in philosophical and emotional depth. His poems, such as “To My Homeland,” “To My Father,” “To My Mother,” “To My Brother,” “To Komitas,” “With You,” “Stone Spring,” and “Stream,” are imbued with longing for the homeland and family, resonating with the memories of his relatives in the small village of Gyumush. His poetry is simple yet profound, reflecting the life, nature, and family ties of his native village. 

Though his life, which ended in 1978, was too short to fully realize his potential, Safaryan’s few dozen poems stand out for their sincerity and introspection. For instance, in “To My Mother,” he portrays the mother as the light and anchor of life, while in “Longing,” he expresses deep nostalgia for his childhood, the village mill, the orchard, and his family. These works highlight his connection to his homeland and past, making his poetry timeless. 

Hrach Safaryan passed away in 1978 in Yerevan, leaving behind a literary legacy that, though small, has left a lasting impact on Armenian literature. His poems continue to speak to readers, evoking the enduring values of homeland, family, and the simple yet profound aspects of life.