«Արարատ»-ի Լեգենդար Ավագ 

Հովհաննես Հարությունի Զանազանյանը մահացել է 2015 թվականի հոկտեմբերի 4-ին Երևանում, Հայաստան, ծանր և երկարատև հիվանդությունից հետո։ Խորհրդային և հայ ֆուտբոլիստ, հարձակվող, սպորտի վարպետ (1970), միջազգային կարգի սպորտի վարպետ (1972)։ Ծնվել է 1946 թվականի դեկտեմբերի 10-ին Աթենքում, Հունաստան։

1971 թվականին ավարտել է Հայկական գյուղատնտեսական ինստիտուտը, իսկ 1977 թվականին՝ Երևանի պետական համալսարանը։ Ֆուտբոլ սկսել է խաղալ 1959 թվականին Երևանի «Սպարտակ» ակումբում՝ մարզիչ Ղազարոս Թեքնեջյանի գլխավորությամբ։ 1965 թվականին տեղափոխվել է Ղափանի «Լեռնագործ», որտեղ դարձել է թիմի լավագույն ռմբարկուն ԽՍՀՄ առաջնության երկրորդ խմբի «Բ» դասում։ 1966 թվականին միացել է Երևանի «Արարատ» ակումբին (ավագ մարզիչ՝ Ա. Ֆալյան), որտեղ խաղացել է մինչև 1975 թվականը։ ԽՍՀՄ առաջնության բարձրագույն խմբում անցկացրել է 243 խաղ, խփել 56 գոլ, դարձել ԽՍՀՄ չեմպիոն (1973), գավաթակիր (1973, 1975) և արծաթե մեդալակիր։ Եղել է «Արարատ»-ի անփոխարինելի ավագը։ 1976 թվականին խաղացել է Մոսկվայի «Սպարտակում», իսկ կարիերան ավարտել է ՖԻՄԱ և «Ղարաբաղ» ակումբներում։ 1971-1972 թվականներին հանդես է եկել ԽՍՀՄ հավաքականում և 1972 թվականին Մյունխենի օլիմպիական խաղերում նվաճել բրոնզե մեդալ։ Մարզչական կարիերայի ընթացքում ղեկավարել է Բեյրութի ՀՄԸՄ-ն, Հայաստանի երիտասարդական հավաքականը, «Սպարտակ» և «Բանանց» ակումբները։ 2005 թվականից եղել է «Բանանց»-ի փոխնախագահ։ Զբաղեցրել է Ճարտարապետության և շինարարության Հայաստանի ազգային համալսարանի ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի ամբիոնի վարիչի պաշտոնը։ 2009 թվականին նշանակվել է ՀՀ Հանրային խորհրդի անդամ։ Պարգևատրվել է Հայաստանի Հանրապետության ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի վաստակավոր գործիչ կոչմամբ (2011) և «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 1-ին աստիճանի մեդալով (2013)։ Զանազանյանի նվաճումները ներառում են ԽՍՀՄ չեմպիոնի տիտղոս (1973), ԽՍՀՄ գավաթ (1973, 1975), օլիմպիական բրոնզե մեդալ (1972), ինչպես նաև մարզչական գործունեության ընթացքում «Բանանց»-ի հետ ՀՀ առաջնության բրոնզե (2001) և արծաթե (2003) մեդալներ։ Նրա մահը մեծ կորուստ էր հայկական ֆուտբոլի համար, և նրա ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել սերունդներին։

### Русский
Легендарный капитан «Арарата»

Оганес Арутюнович Заназанян умер 4 октября 2015 года в Ереване, Армения, после тяжелой и продолжительной болезни. Советский и армянский футболист, нападающий, мастер спорта (1970), мастер спорта международного класса (1972). Родился 10 декабря 1946 года в Афинах, Греция. В 1971 году окончил Армянский сельскохозяйственный институт, а в 1977 году — Ереванский государственный университет. Начал заниматься футболом в 1959 году в ереванском «Спартаке» под руководством тренера Газара Текнеджяна. В 1965 году перешёл в капанский «Лернагорц», где стал лучшим бомбардиром в классе «Б» второй группы чемпионата СССР. В конце сезона 1966 года присоединился к ереванскому «Арарату» (главный тренер А. Фалян), где выступал до 1975 года. В высшей лиге чемпионата СССР провёл 243 матча, забил 56 голов, стал чемпионом СССР (1973), обладателем Кубка СССР (1973, 1975) и серебряным призёром. Был незаменимым капитаном «Арарата». В 1976 году играл за московский «Спартак», а карьеру завершил в клубах ФИМА и «Карабах». В 1971–1972 годах выступал за сборную СССР, завоевав бронзовую медаль на Олимпийских играх 1972 года в Мюнхене. Как тренер руководил бейрутским ОМА, молодёжной сборной Армении, клубами «Спартак» и «Бананц». С 2005 года занимал пост вице-президента «Бананца». Был заведующим кафедрой физической культуры и спорта Национального университета архитектуры и строительства Армении. В 2009 году назначен членом Общественного совета Армении. Награждён званием заслуженного деятеля физической культуры и спорта Армении (2011) и медалью «За заслуги перед Отечеством» 1-й степени (2013). Его достижения включают титул чемпиона СССР (1973), Кубок СССР (1973, 1975), олимпийскую бронзу (1972), а также бронзовую (2001) и серебряную (2003) медали чемпионата Армении с «Бананцем» в качестве тренера. Смерть Заназаняна стала большой утратой для армянского футбола, а его наследие продолжает вдохновлять поколения.

### English
Devoted to Armenian Football

Hovhannes Harutyuni Zanazanyan passed away on October 4, 2015, in Yerevan, Armenia, after a long and severe illness. A Soviet and Armenian footballer, forward, Master of Sports (1970), and International Master of Sports (1972). Born on December 10, 1946, in Athens, Greece. He graduated from the Armenian Agricultural Institute in 1971 and Yerevan State University in 1977. He began playing football in 1959 with Yerevan’s “Spartak” under coach Ghazaros Teknejyan. In 1965, he joined Kapan’s “Lernagorts,” becoming the top scorer in the USSR Championship’s Second Group, Class B. At the end of the 1966 season, he moved to Yerevan’s “Ararat” (head coach A. Falyun), where he played until 1975. In the USSR Premier League, he played 243 matches, scored 56 goals, and won the USSR Championship (1973), the USSR Cup (1973, 1975), and a silver medal. He was the indispensable captain of “Ararat.” In 1976, he played for Moscow’s “Spartak,” and ended his career with FIMA and “Karabakh” clubs. From 1971 to 1972, he played for the USSR national team, earning a bronze medal at the 1972 Munich Olympics. As a coach, he led Beirut’s Homenmen, Armenia’s youth team, and the “Spartak” and “Banants” clubs. From 2005, he served as vice-president of “Banants.” He was head of the Physical Culture and Sports Department at Armenia’s National University of Architecture and Construction. In 2009, he was appointed a member of Armenia’s Public Council. He was awarded the title of Honored Figure of Physical Culture and Sports of Armenia (2011) and the Medal “For Services to the Homeland” 1st Degree (2013). His achievements include the USSR Championship title (1973), USSR Cup (1973, 1975), Olympic bronze (1972), and, as a coach, bronze (2001) and silver (2003) medals in the Armenian Premier League with “Banants.” Zanazanyan’s death was a significant loss for Armenian football, and his legacy continues to inspire generations.