Աբեղյանի Ինստիտուտի Տնօրեն՝ Հայ Հին Գրականության Պահապան

Խորեն Սարգսի Սարգսյանը ծնվել է 1891 թվականի դեկտեմբերի 2-ին Շուշիում՝ հայ գրականագետ, բանասիրական գիտությունների դոկտոր (1964, առանց ատենախոսության պաշտպանության), պրոֆեսոր (1967), ՀՍՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ (1961), ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ (1934), ով իր կյանքը նվիրել է հայ հին և նոր գրականության խորքերի ուսումնասիրությանը

Մ. Աբեղյանի անվան գրականության ինստիտուտի տնօրեն (1943–1947), հայ հին գրականության սեկտորի վարիչ (1947–1970) և Նալբանդյանի, Չարենցի, Տերյանի, Շանթի, Սայաթ-Նովայի ստեղծագործության անգերազանցելի հետազոտող։ Մահացել է 1970 թվականի ապրիլի 4-ին Երևանում՝ կյանքի 79-րդ տարում։ 

1917 թվականին ավարտել Պետրոգրադի համալսարանի պատմա-բանասիրական ֆակուլտետը, 1921 թվականին տեղափոխվել Երևան, աշխատել Հայաստանի գիտական ինստիտուտում, թանգարանում, ԵՊՀ-ում, Աբեղյանի անվան ինստիտուտում։ Հեղինակել է «Վահան Տերյան» (1926), «Լևոն Շանթ» (1930), «Նալբանդյանի գրական ստեղծագործությունը» (1960), «Ստեփան Զորյան» (1960), «Սայաթ-Նովա» (1963), «Տասնամյակների միջով» (1966) գրքերը։ 

Խորեն Սարգսյանը մն մնաց Շուշիից Երևան տանող գրականագիտական կամուրջը՝ իր գրքերով, դասախոսություններով և անսահման նվիրումով ոգեշնչելով սերունդներին հայ գրականության խորքերով և հին ժառանգության պահպանմամբ։

—

### Русский
Хранитель армянской древней литературы

Хорен Саргси Саргсян родился 2 декабря 1891 года в Шуши — армянский литературовед, доктор филологических наук (1964, без защиты диссертации), профессор (1967), заслуженный деятель науки АрмССР (1961), член Союза писателей СССР (1934), посвятивший жизнь изучению армянской древней и новой литературы, став директором Института литературы им. М. Абегяна (1943–1947), заведующим сектором древней армянской литературы (1947–1970) и непревзойдённым исследователем творчества Налбандяна, Чаренца, Теряна, Шанта, Саят-Новы. Умер 4 апреля 1970 года в Ереване на 79-м году жизни.

В 1917 окончил историко-филологический факультет Петроградского университета, в 1921 переехал в Ереван, работал в Научном институте Армении, музее, ЕГУ, Институте литературы им. Абегяна. Автор книг «Ваган Терян» (1926), «Левон Шант» (1930), «Литературное творчество Налбандяна» (1960), «Степан Зорян» (1960), «Саят-Нова» (1963), «Через десятилетия» (1966).

Хорен Саргсян остался литературоведческим мостом от Шуши до Еревана — своими книгами, лекциями и безграничной преданностью, вдохновляя поколения глубинами армянской литературы и сохранением древнего наследия.

—

### English
Guardian of Ancient Armenian Literature

Khoren Sargsi Sargsyan was born on December 2, 1891, in Shushi — Armenian literary scholar, Doctor of Philology (1964, without dissertation defense), professor (1967), Honored Scientist of the Armenian SSR (1961), member of the USSR Writers’ Union (1934), who devoted his life to studying ancient and modern Armenian literature, becoming director of the M. Abeghyan Institute of Literature (1943–1947), head of the ancient Armenian literature sector (1947–1970), and unparalleled researcher of Nalbandyan, Charents, Teryan, Shant, Sayat-Nova. Died on April 4, 1970, in Yerevan at the age of 78.

In 1917 graduated from the history-philology faculty of Petrograd University, moved to Yerevan in 1921, worked at the Armenian Scientific Institute, museum, YSU, Abeghyan Institute of Literature. Author of *Vahan Teryan* (1926), *Levon Shant* (1930), *Nalbandyan’s Literary Work* (1960), *Stepan Zoryan* (1960), *Sayat-Nova* (1963), *Through Decades* (1966).

Khoren Sargsyan remained the literary bridge from Shushi to Yerevan — with his books, lectures, and boundless dedication, inspiring generations with the depths of Armenian literature and preservation of ancient heritage.

—