Փետրվարի 16, 1919, Բաքուբա, Օսմանյան կայսրություն – ծնվել է Թորգոմ Բ (Թորգոմ Մանուկյան), եկեղեցու առաջնորդ, գրող։   Երուսաղեմի Հայոց պատրիարք (1990-2012 թթ.).

Հեղինակ է 20 մենագրությունների, այդ թվում՝ երեք բանաստեղծական ժողովածուների, «Պատարագների ուսումնասիրություն», Հայոց ցեղասպանության մասին գրքի և Երուսաղեմի սրբավայրերի մանրամասն ուղեցույցի։   Նրա հայրը ճանաչված կոմիտասոլոգ էր։

16 февраля 1919 года в Бакуба, Османская империя — родился Торгом Б (Торгом Манукян) церковный деятель, писатель.  Армянский Патриарх Иерусалима (1990-2012).
Патриарх Торгом внес большой вклад в развитие международных экуменических отношений.
Является автором 20 монографий, в том числе трёх поэтических сборников, Исследований литургии, книги, посвященные Геноциду армян и подробный путеводитель по святым местам Иерусалима.  Его отец  был признанным комитасологом.

February 16, 1919 in Baquba, Ottoman Empire — Torgom B (Torgom Manoukian) was born, a church figure and writer. Armenian Patriarch of Jerusalem (1990-2012).
Patriarch Torgom made a great contribution to the development of international ecumenical relations.
He is the author of 20 monographs, including three poetry collections, Studies on the Liturgy, a book dedicated to the Armenian Genocide and a detailed guide to the holy places of Jerusalem. His father was a recognized Comitasologist.

1770 թվականի փետրվարի 13-ին Աշտարակում ծնվել է Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս, ազգային-ազատագրական շարժման առաջնորդ Ներսես Աշտարակեցին։

Գործուն մասնակցություն է ունեցել 1804-1813 թթ.   ռուս-պարսկական եւ 1806-1812 թթ.   Ռուս-թուրքական պատերազմները նպաստեցին ցարական իշխանության և Մայր Աթոռի միջև քաղաքական կապերի ամրապնդմանը։
1824 թվականին Թիֆլիսի Ավլաբար հայկական թաղամասում բացվել է հայկական ամենահայտնի դպրոցներից մեկը, որը հետագայում նրա պատվին անվանվել է Ներսիսյան։
Ակտիվորեն նպաստել է Իրանից հայերի հայրենադարձությանը։  Սակայն հայկական ինքնավարություն ստեղծելու Աշտարակեցու նկրտումները շուտով առաջացրել են ցարական կառավարության դժգոհությունը, և նա վտարվել է Անդրկովկասից և նշանակվել Նովո-Նախիջևանի և Բեսարաբիայի հայոց թեմի առաջնորդ (1828 թ.)։
Կաթողիկոս ընտրվելուց հետո Ներսես Աշտարակեցին վերադարձել է Էջմիածին, դիմակայել ցարական իշխանության հարձակումներին Հայոց եկեղեցու վրա, զբաղվել հասարակական, կրթական ու շինարարական գործունեությամբ։   Նրա ջանքերով կարգավորվեցին Մայր Աթոռի և Պոլսո Հայոց պատրիարքության հարաբերությունները։
Էջմիածնում Ներսես Աշտարակ կաթողիկոսի տապանաքարի վրա փորագրված է «Հայրենիքի պաշտպան»։

13 февраля 1770 года в Аштараке- родился Нерсес Аштаракеци- Католикос Всех Армян ,  деятель национально- освободительного движения.
Принимал активное участие в 1804-1813 гг.  Русско-персидской и 1806-1812 гг.  Русско-турецкиой войнах, способствовал укреплению политических связей царского правительства с Первопрестольным.
В 1824 году в Авлабарском армянском районе Тифлиса была открыта одна из самых известных армянских школ, которая впоследствии была названа в его честь Нерсисянской.
Активно содействовал репатриации армян из Ирана. Однако  амбиции Аштаракеци по созданию армянской автономии вскоре вызвали неудовольствие царского правительства, и он был выдворен из Закавказья, назначен предводителем Армянской епархии Ново-Нахичевани и Бессарабии (1828 г.).
После избрания католикосом Нерсес Аштаракеци вернулся в Эчмиадзин, сопротивлялся нападкам царского правительства на Армянскую церковь, занимался общественной, просветительской и строительной деятельностью.  Его усилиями были урегулированы отношения между Первопрестольным и Армянским Константинопольским Патриархатом.
В Эчмиадзине на надгробии католикоса Нерсеса  Аштаракца высечено: «Защитник отечества».

On February 13, 1770, Nerses Ashtaraketsi, Catholicos of All Armenians, a leader of the national liberation movement, was born in Ashtarak.
He took an active part in the Russo-Persian War of 1804-1813 and the Russo-Turkish War of 1806-1812, and contributed to strengthening the political ties between the tsarist government and the Mother See.
In 1824, one of the most famous Armenian schools was opened in the Avlabari Armenian district of Tiflis, which was later named Nersisyan in his honor.
He actively contributed to the repatriation of Armenians from Iran. However, Ashtaraketsi’s ambitions to create an Armenian autonomy soon displeased the tsarist government, and he was expelled from Transcaucasia and appointed head of the Armenian Diocese of Novo-Nakhichevan and Bessarabia (1828).  After being elected Catholicos, Nerses Ashtaraketsi returned to Echmiadzin, resisted the attacks of the tsarist government on the Armenian Church, and was engaged in social, educational, and construction activities. Through his efforts, relations between the Mother See and the Armenian Patriarchate of Constantinople were regulated.
In Echmiadzin, on the tombstone of Catholicos Nerses Ashtarakets is carved: “Defender of the Fatherland.”

1741  թ-ի փետրվարի 13-ին Կոստանդնուպոլսում – ծնվել է Հովհաննես Թ Կոլոտ Բաղիշեցի կամ Հովհաննես Թ պատրիարք–  Պոլսո հայոց 49-րդ պատրիարք (1715-1741), հայ կրոնական, քաղաքական, հասարակական և մշակութային գործիչ։

Բաղեշի Խողց գյուղում 1678 թվականին ծնված Հովհաննեսը սովորել է տեղի Ամրդոլու վանքի համալսարանում, որտեղ դասավանդել են Վարդան արք Բաղիշեցին և Գրիգոր վարդապետ Շիրվանցին։ Ավարտելուց հետո 1689 թվականին նա ձեռնադրվել է կուսակրոն քահանա, իսկ 1706 թվականին անդամակցել է Մշո Սբ. Կարապետ (Գլակա) վանքի միաբանությանը։ Երկրաշարժից վնասված վանքի վերանորոգման համար հանգանակություն կատարելու առաքելությամբ 1712 թվականին նա գնացել է Պոլիս, որտեղից հայոց պատրիարքությունը նրան ուղարկել է Երուսաղեմ, որն այդ շրջանում ուղղակիորեն կապված էր Պոլսո պատրիարքական աթոռին։ Երուսաղեմում իր գործը հաջող ավարտելուց հետո նա վերադարձել է Պոլիս և 1715 թվականին ընտրվել Կ.Պոլսի հայոց պատրիարք և սուլթան Ահմեդ Գ-ի կողմից հաստատվելուց հետո գահակալել որպես Հովհաննես Թ պատրիարք։
Աչքի է ընկել իր ճարտասանությամբ։ Նրա պաշտոնավարության շրջանում զարթոնք է ապրել Թուրքիայի հայոց ազգային, մշակութային ու կրթական կյանքը, իրագործվել են մի շարք նշանակալից ձեռնարկումներ։ 1719 թվականին օծվել է Գումգափուի Մայր եկեղեցին, որը մեկ տարի առաջ հիմնովին այրվել էր, 1727 թվականին կառուցվել է Սկյուտարի Ս. Կարապետ եկեղեցին, 1730 թվականին՝ Պալաթի Ս. Հրեշտակապետը՝ նախկինից ընդարձակ, 1729 թվականին՝ Խասգյուղի (Կոստանդնուպոլսի թաղամաս) փայտաշեն եկեղեցին, 1732 թվականին վերաշինվել է Ղալաթիայի՝ նախկինում այրված Ս. Լուսավորիչ եկեղեցին։ Վերանորոգվել են Սկյուտարի Ս. Խաչ և Օրթագյուղի եկեղեցիները։ 1715 թվականին բացել է Կ. Պոլսի առաջին դպրանոցը՝ Սկյուտարի հոգետունը, որը մատենադարանի հետ միասին հետագայում տեղափոխվել է Գումգափուի պատրիարքարան։ Բացել է երկու նոր տպարաններ, հրատարակել հայերեն 80 անուն գիրք։ Պոլսո մեջ հիմնել է առաջին հայկական փոքրամասնական վարժարանները։ 1719 թվականին Մայր եկեղեցուն կից կազմակերպվել է դպրաց դաս, որի երգչախմբերը կարևոր դեր են խաղացել հայկական ազգային հոգևոր երաժշտությունը պահպանելու և սերունդներին փոխանցելու գործում։
Հովհաննես Թ Կոլոտ Բաղիշեցու գործունեությանն է նվիրված Սահակ արք. Մաշալյանի «Երկու ուխտավոր» պատմավեպը։

13 февраля 1741 года в Константинополе родился Ованнес Т. Колот Багисеци или Ованес Т. Патриарх – 49-й Патриарх польских армян (1715-1741), армянский религиозный, политический, общественный и культурный деятель, «Пионер западноармянского Возрождения». Из-за своего невысокого роста получил прозвище «Колот».  Оганес, родившийся в 1678 году в селе Хохц Багешского района, учился в университете местного монастыря Амрдолу, где его преподавали архиепископ Вардан Багишеци и преподобный Григор Ширванци.  После окончания учебы в 1689 г. он был рукоположен в иеромонахи, а в 1706 г. в Муше стал членом  монастыря Св. Карапет (Глака).  В 1712 году он отправился в Полис с миссией сбора средств для ремонта монастыря, пострадавшего от землетрясения, откуда Армянский Патриархат отправил его в Иерусалим, который в то время был напрямую связан с Полисским Патриаршим Престолом.  После успешного завершения своей работы в Иерусалиме он вернулся в Полис и в 1715 году был избран армянским патриархом К. Полса и после утверждения султаном Ахмедом Г. возвел на престол патриарха Ованеса Т.
Он выделялся своим красноречием.  За время его правления оживилась национальная, культурная и образовательная жизнь армян Турции, был реализован ряд важных инициатив.  В 1719 году была освящена Материнская церковь Гумгапу, полностью сгоревшая год назад. В 1727 году была построена церковь Св. Скутари.  Церковь Карапет, 1730 г., Палаты,  более крупная, чем прежде, в 1729 году деревянная церковь Хасгюга (район Константинополя), была перестроена в 1732 году в Галатии, ранее сгоревшей церкви Св.  Церковь Просветителя.  Скутари ул. были отремонтированы.  Церкви Хач и Ортагюх.  В 1715 году К.  Первая школа Константинополя – монастырь Скутар, который вместе с библиотекой позже был передан Патриархату Гумгапу.  Он открыл две новые типографии, издал 80 книг на армянском языке.  Он основал первые школы армянского меньшинства в Стамбуле.  В 1719 году при Матери-Церкви был организован школьный класс, хоры которого сыграли важную роль в сохранении армянской национальной духовной музыки и передаче ее поколениям.
Арка Саака посвящена деятельности Ованеса Т. Колота Багисэцу.  Исторический роман Машаляна «Два паломника».

On February 13, 1741 in Constantinople – Hovhannes T Kolot Baghisetsi or Hovhannes T Patriarch – 49th Patriarch of Polso Armenians (1715-1741), Armenian religious, political, social and cultural figure, “Pioneer of the Western Armenian Renaissance” was born. He got the nickname “Kolot” because of his short stature.  Hovhannes, born in 1678 in Khoghts village of Baghesh, studied at the university of the local Amrdolu monastery, where he was taught by Arch Vardan Baghishetsi and Reverend Grigor Shirvantsi.  After graduation, in 1689, he was ordained as a celibate priest, and in 1706, he became a member of St. Mcho.  To the congregation of Karapet (Glaka) monastery.  In 1712, he went to Polis with the mission of collecting funds for the repair of the monastery damaged by the earthquake, from where the Armenian Patriarchate sent him to Jerusalem, which at that time was directly connected to the Patriarchal See of Polis.  After successfully completing his work in Jerusalem, he returned to Polis and in 1715 was elected the Armenian Patriarch of K. Pols and after being confirmed by Sultan Ahmed G, he enthroned as Patriarch Hovhannes T.
He stood out for his eloquence.  During his term of office, the national, cultural and educational life of Armenians in Turkey experienced a revival, a number of significant initiatives were implemented.  In 1719, the Mother Church of Gumgapu was consecrated, which was completely burned down a year ago. In 1727, St. Scutari was built.  Karapet Church, in 1730, Palati St.  Archangel, larger than before, in 1729, the wooden church of Khasgyugh (district of Constantinople), was rebuilt in 1732 in Galatia, the previously burnt St.  Church of the Enlightener.  Scutari St. were repaired.  Churches of Khach and Ortagyugh.  In 1715, K.  The first school of Constantinople, the Scutar monastery, which together with the library was later moved to the Gumgapu Patriarchate.  He opened two new printing houses, published 80 books in Armenian.  He founded the first Armenian minority schools in Istanbul.  In 1719, a school class was organized next to the Mother Church, whose choirs played an important role in preserving Armenian national spiritual music and passing it on to generations.
Arch Sahak is dedicated to the activity of Hovhannes T. Kolot Baghisetsu.  Mashalyan’s historical novel “Two Pilgrims”.

1286 թվականի փետրվարի 12-ին վախճանվեց Հակոբ Ա Կլայեցին՝ 1268 թվականից Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսը։  

Հակոբ Ա Կլայեցին ստացել է Գիտնական մականունը։  Հակոբ Ա-ն սերտորեն համագործակցում էր Կիլիկյան հայոց թագավոր Լեւոն III-ի հետ։  Հակոբ Ա-ի շնորհիվ Հայաստանի և Եգիպտոսի միջև կնքվեց հաշտության պայմանագիր։  Հակոբ Ա-ի գրած որոշ շարականներ (Հայկական եկեղեցական երգեր) են պահպանվել։

12 февраля 1286 года- скончался Акоп I Клайеци -Верховный Патриарх и Католикос всех армян с 1268 года. Был признанным ученым, философом, оратором, великим учителем, поэтом. Акоп I Клайеци был прозван Гитнаканом. Акоп I тесно сотрудничал с киликийским армянским царем Левоном III. Благодаря Акопу I был заключен мирный договор между Арменией и Египтом. Сохранились некоторые шараканы (армянские церковные песнопения), написанные Акопом I.

February 12, 1286 – Hakob I Klaiesi died – Supreme Patriarch and Catholicos of All Armenians since 1268. He was a recognized scholar, philosopher, orator, great teacher, poet. Hakob I Klaiesi was nicknamed Gitnakan. Hakob I closely cooperated with the Cilician Armenian King Levon III. Thanks to Hakob I, a peace treaty was concluded between Armenia and Egypt. Some sharakans (Armenian church chants) written by Hakob I have been preserved.

1676 թվականի փետրվարի 7-ին Սիվասում, Օսմանյան կայսրություն – ծնվել է  Մխիթար Սեբաստացին աշխարհում Մանուկ Պետրոսյանը – լեզվաբան, աստվածաբան, մանկավարժ, եկեղեցու առաջնորդ։

Մխիթարյան վանական միաբանության նպատակն էր բարձրացնել հայ ժողովրդի մշակութային մակարդակը և պահպանել հին հայ գրչության հուշարձանները։
Մխիթար Սեբաստացին հեղինակ է հին (գրաբար) և ժամանակակից (աշխարաբար) հայերենի քերականությունների, հայերենի բացատրական (եռահատոր) բառարանի։  Գիտական բառարանների հրատարակության հիմնադիր

7 февраля, 1676 года в  Сивас, Османская империя- – родился Мхитар Севастийский или Себастаци (Մխիթար Սեբաստացի) в миру Манук Петросян— языковед, богослов,просветитель,церковный деятель, основатель ордена мхитаристов.
Целью монашеской конгрегации мхитаристов было поднятие культурного уровня армянского народа и сохранение памятников древней армянской письменности
Мхитар  Себастаци – автор грамматик древнего (грабара) и современного (ашхарабара) армянского языка, толкового (трёхтомного) словаря армянского языка. Основоположник издания научных словарей

February 7, 1676 in Sivas, Ottoman Empire – – Mkhitar of Sebaste or Sebastatsi (Մխիթար Սեբաստացի) in the world Manuk Petrosyan was born – a linguist, theologian, educator, church figure, founder of the Mkhitarist order.
The goal of the monastic congregation of the Mkhitarists was to raise the cultural level of the Armenian people and preserve the monuments of ancient Armenian writing
Mkhitar Sebastatsi – the author of grammars of the ancient (grabar) and modern (ashkharabar) Armenian languages, an explanatory (three-volume) dictionary of the Armenian language. Founder of the publication of scientific dictionaries

1674 թվականի փետրվարի 4-ին Մարսելում (Ֆրանսիա) – վախճանվել է Ոսկան Երեւանցին (նաեւ՝ Ոսկան Ջուղաեցի, Գլիսենց, Ոսկան վարդապետ)- արքեպիսկոպոս, տպագրիչ-հրատարակիչ, մշակութային գործիչ, լեզվաբան)։

1662 թվականին մեկնել է Եվրոպա՝ հայերեն առաջին տպագիր Աստվածաշունչը հրատարակելու։
1664 թվականի աշնանը ստանձնել է Ամստերդամի Սուրբ Էջմիածնի և Սուրբ Սարգսի անվան տպարանի տնօրինությունը (հիմնադրել է Մատթեոս Ծարեցին 1660 թվականին) և սկսել Աստվածաշնչի տպագրության նախապատրաստական աշխատանքները։   Նա հանձնարարել է փորագրողներին գրել մեծ և փոքրատառերի նոր տեսակ, պատրաստել բնագիրը տպագրության և սկսել տպագրել իր աշակերտներ Կարապետ Անդրիանացու և Օհան Երևանցու հետ։   Ամենայն հավանականությամբ, որպես տպագրության հիմք, նա օգտագործել է Կիլիկիայի Հեթում Բ թագավորի ձեռագիր Աստվածաշունչը, որը գրվել է 1295 թվականին Հեթում Բ-ի պատվերով (Մատենադարան, հ. դ 180)։   Այս ձեռագիրը խմբագրել է Ոսկան Երեւանցին ըստ Վուլգատի, իսկ տպագրության ընթացքում թարգմանել ու ավելացրել է Հին Կտակարանի մի քանի գրքեր, որոնք հայերեն Աստվածաշնչում (և նրա կանոնում) չկան։
Ոսկանի Աստվածաշունչը լույս է տեսել 2 տարի 7 ամիս անց (1666 թ. մարտի 11 – 1668 թ. հոկտեմբերի 13):   Տպագրությունը կատարվում է վարպետորեն։   Ցուցանակները պատրաստված են չորս փայտից, աջ և ձախ զարդանախշերից պատկերված են հավատքի և հույսի խորհրդանիշները մարմնավորող մարդկային կերպարներ:
Գրեթե բոլոր նկարները գերմանացի Քրիստոֆել վան Զիեխեմ կրտսերի փորագրություններն են՝ Ռաֆայելի, Ալֆրեդ Դյուրերի, Հենդրիկ Գոլցիուսի և եվրոպական այլ հայտնի վարպետների հայտնի նկարների հիման վրա։
Ամստերդամում Ոսկան Երեւանցին հրատարակել է 14 գիրք՝ «Նոր Կտակարան» (1668 թ.), «Գիրք Պատմվածքներ» Առաքել Դավրիժեցու (1669 թ.), «Տոնացոց» (1669 թ.), «Շարակնոց» (1664-65, 1669) եւ այլն։ .   Նա մտադիր էր ֆրանսիական ինչ-որ քաղաքում տպարան հիմնել։   Ֆրանսիայի թագավոր Լյուդովիկոս XIV-ը նրան շնորհել է այս իրավունքը՝ պայմանով, որ հրատարակված գրքերը չհակասեն կաթոլիկ եկեղեցու վարդապետությանը։   Սակայն նա չընդունեց այս պայմանը, բայց «հռոմեական կրոնի ուսմունքին» չհակառակվելու համար նա Ֆրանսիայից անցավ Իտալիա, կանգ առավ Լիվոռնոյում և այնտեղ հրատարակեց Բելարմինոսի «Հոգևոր այգին» թարգմանված գրքերը (1670 թ. ) և «Քրիստոնեական վարդապետություն» (1670):   Այստեղ ֆինանսական աջակցություն չգտնելով՝ տպարանը տեղափոխում է Մարսել՝ ընկերանալով քահանա Համազասպյանի հետ, որը, սակայն, հետագայում մեծ անհանգստություն պատճառեց նրան։   Տեղի կաթոլիկ եկեղեցական մարմինը Հռոմից հրաման է ստացել հսկել Ոսկան Երեւանցու հրապարակումները։   Նրան տեղեկացրել են, որ իր տպարանում տպագրված գրքերը ենթարկվելու են գրաքննության։   Չնայած այս ամենին, նա որոշել է չհրապարակել չհրապարակել ոչինչ, որը կհակասի Հայ եկեղեցու ծեսին։   Բայց նրա գործընկեր քահանա Համազասպյանը այդ մասին հայտնել է իշխանություններին, և արդյունքում հետաքննություն է սկսվել։   Այս ֆոնին Ոսկան հիվանդացավ ու մահացավ։

4 февраля 1674 в Марселе (Франция)- скончался Воскан Ереванци (также: Воскан Джугаеци, Гличенц, Преподобный Воскан, армянский архиепископ, печатник-издатель, деятель культуры, лингвист.
В 1662 году он отправился  в Европу, чтобы издавать первую печатную  Библию на армянском языке.
Осенью 1664 года он принял на себя управление типографией имени святого Эчмиадзина и святого Саргиса в Амстердаме (основанной в 1660 году Маттеосом Цареци) и начал подготовительную работу к печатанию Библии.  Он поручил граверам написать новый вид заглавных и прописных букв, подготовить оригинал к печати и приступить к печати вместе со своими учениками Карапетом Андрианаци и Оганом Ереванци.  Скорее всего, в качестве основы для печати он использовал рукописную Библию царя Киликии Хетума II, написанную в 1295 году по приказу Хетума II (Матенадаран, т. д 180).  Эту рукопись отредактировал Восскан Ереванци согласно Вульгате, в процессе печати он перевел и добавил несколько книг Ветхого Завета, которых не было в Армянской Библии (и ее каноне).
Библия Воскана была опубликована через 2 года и 7 месяцев (11 марта 1666 г. – 13 октября 1668 г.).  Полиграфия выполнена мастерски.  Таблички выполнены из четырех ксилографий, в правом и левом орнаментах изображены человеческие фигуры, олицетворяющие символы Веры и Надежды.
Почти все картины представляют собой гравюры немца Кристофеля ван Зихема-младшего, выполненные по мотивам знаменитых полотен Рафаэля, Альфреда Дюрера, Хендрика Гольциуса и других известных европейских мастеров.
В Амстердаме Воскан Ереванци издал 14 книг: «Новый Завет» (1668), «Книгу историй» Аракела Даврижецу (1669), «Тонацоиц» (1669), «Шаракноц» (1664-65, 1669) и другие.  Он намеревался основать типографию в каком-нибудь французском городе.  Король Франции Людовик XIV предоставил ему это право при условии, что публикуемые книги не будут противоречить вероучению католической церкви.  Однако он не принял это условие  но , чтобы не выступать против «доктрины римской религии»  переправился из Франции в Италию, остановился в Ливорно и опубликовал там переведенные книги  Белларминоса «Духовный сад» (1670 г.) и «Христианское учение» (1670 г.).  Не найдя здесь финансовой поддержки, он перенес типографию в Марсель, подружившись со священником Амазаспяном, который, однако, впоследствии доставил ему большие неприятности.  Местный католический духовный орган получил приказ из Рима следить за публикациями Воскана Ереванци.  Ему сообщили, что книги, издаваемые в его типографии, будут подвергаться цензуре.  Несмотря на все это, он решил не печатать ничего, что противоречило бы обрядам Армянской церкви.  Но об этом властям сообщил его коллега священник Амазаспян в результате было начато расследование .  Воскан на этом фоне  слег в кровать и умер.

February 4, 1674 in Marseille (France) – Voskan Yerevanzi (also: Voskan Jugaieti, Glichenz, Rev. Vancan, Armenian Archbishop, Publisher, Culture Worker, Linguist. In 1662, he went to Europe to publish the first printed Bible in Armenian. In the fall of 1664, he assumed the management of St. Echmiadzin and St. Sargis typography in Amsterdam (founded in 1660 by Matteos Mattroke) and began preparatory work to print the Bible. He instructed the engravers to write a new view of the capital and capital letters, prepare the original to the press and start printing along with his students Karapet Andrianatsi and Ogan Yerevanzi. Most likely, as a basis for print, he used the handwritten Bible King Kilicia Hatum II, written in 1295 by order of Hatum II (Mathenadaran, etc. 180). This manuscript was edited by Erevanzi according to Vulgate, he translated during the print process and added several books of the Old Testament, which was not in the Armenian Bible (and its canon). The Bible of Ekkana was published in 2 years and 7 months (March 11, 1666 – October 13, 1668). Polygraphy made masterfully. Plates are made of four xylographs, in the right and left ornaments, human figures are depicted, personifying the symbols of faith and hope. Almost all the paintings are Christophel’s engravings of Christophele Van Zhemem Jr., made based on famous bells of Raphael, Alfred Dürer, Hendrik Goltsius and other famous European masters. In Amsterdam, Vucan Yerevantsi issued 14 books: “New Testament” (1668), “Book of Stories” Arakale Davrzhetse (1669), “Tonazoitz” (1669), “Sharaknotz” (1664-65, 1669) and others. He intended to establish a printing house in some French city. The king of France Louis XIV provided it with this right, provided that published books will not contradict the creed of the Catholic Church. However, he did not accept this condition, but not to speak against the “Doctrine of Roman Religion” crossed out of France to Italy, stopped in Livorno and published there Translated books Bellarminos “Spiritual Garden” (1670) and “Christian doctrine” (1670). Without finding financial support here, he suffered a printing house in Marseille, having faced with the priest Amazaspian, who, however, subsequently delivered him great trouble. The local Catholic spiritual body received an order from Rome to follow the publications of the wax in Yerevanzi. He was informed that the books published in his printing house would be subjected to censorship. Despite all this, he decided not to print anything that would contradict the rites of the Armenian Church. But this authorities told his colleague Priest Amazaspyan as a result, an investigation was launched. Winnan on this background is run down in bed and died.

1824 թվականի հունվարի 29-ին Վենետիկում մահացել է գիտնական, աշխարհագրագետ, Վենետիկի Մխիթարյան միաբանության անդամ, 1799 թվականից կարգի վանահայր Ստեփանոս Հուվեր Ագոնցը (Ամիրա Գրիգորի Ագոնց)։

  Բանակցելով Նապոլեոնի հետ, նրան հաջողվել է պահպանել հայ համայնքը, և կայսեր 1810 թվականի օգոստոսի 17-ի հրամանագրով այն ճանաչվել է գիտական հաստատություն՝ «Հայ. Սեմինարիա»։
Հեղինակ է կրոնական և գիտական աշխատությունների։   Իր աշխարհագրական աշխատություններում նա պաշտպանել է Կոպեռնիկոսի հելիոկենտրոն ուսմունքը և համեմատական աշխարհագրության սկզբունքները։   Գրել է պատմական, աշխարհագրական և կրոնական աշխատություններ։   Աշխարհի չոր մասերի աշխարհագրության տասնմեկ հատորները արժեքավոր տեղեկություններ են տալիս բազմաթիվ երկրների աշխարհագրության, պատմության, սովորույթների, քաղաքական, տնտեսական և մշակութային կյանքի մասին:  և աշխարհի ժողովուրդները։

29 января 1824 года в Венеции – скончался Степанос Гувер Агонц (Амира Григори Агонц) – учёный, географ, член Венецианского ордена Мхитарянов, аббат ордена  с 1799 года.
В 1800 году он был настоятелем Мхитарской Конгрегации Венеции  ведя переговоры с Наполеоном ему удалось сохранить армянскую общину, и указом императора от 17 августа 1810 года она была признана научным учреждением с названием «Армянская семинария».
Автор религиозных и научных трудов.  В своих географических трудах он защищал гелиоцентрическое учение Коперника и принципы сравнительной географии.  Он писал историко-географические, религиозные труды.  Одиннадцать томов «Географии засушливых частей света»  дают ценные сведения о географии, истории, обычаях, политической, экономической и культурной жизни многих стран. и народов мира.

On January 29, 1824, Stepanos Hoover Agontz (Amira Grigori Agontz), a scientist, geographer, member of the Venetian Mkhitarian Order, and abbot of the order since 1799, passed away in Venice.
In 1800, he was the rector of the Mkhitarian Congregation of Venice. Negotiating with Napoleon, he managed to preserve the Armenian community, and by the emperor’s decree of August 17, 1810, it was recognized as a scientific institution under the name “Armenian Seminary”.
Author of religious and scientific works. In his geographical works, he defended Copernicus’s heliocentric doctrine and the principles of comparative geography. He wrote historical, geographical, and religious works. Eleven volumes of “Geography of the Arid Parts of the World” provide valuable information about the geography, history, customs, political, economic, and cultural life of many countries and peoples of the world.

Le 29 janvier 1824, à Venise, décède Stepanos Hoover Agonts (Amira Grigori Agonts), scientifique, géographe, membre de l’Ordre vénitien Mkhitaryan, abbé de l’ordre depuis 1799.
En 1800, il fut recteur de la Congrégation Mkhitar de Venise, négociant avec Napoléon, il réussit à préserver la communauté arménienne, et par décret de l’empereur du 17 août 1810, elle fut reconnue comme institution scientifique sous le nom de « Arménienne ». Séminaire”.
Auteur d’ouvrages religieux et scientifiques.   Dans ses ouvrages géographiques, il défend la doctrine héliocentrique de Copernic et les principes de la géographie comparée.   Il a écrit des ouvrages historiques, géographiques et religieux.   Les onze volumes de La Géographie des régions arides du monde fournissent des informations précieuses sur la géographie, l’histoire, les coutumes, la vie politique, économique et culturelle de nombreux pays.  et les peuples du monde.

2007 թվականի հունվարի 23-ին Երևանում մահացել է եկեղեցական երգիչ, ուսուցիչ, շարականագետ, ծիսակատար, բանասեր Խորեն Հարությունի  Պալյանը։  Լուսինե Զաքարյանի ամուսինը

Ավարտել է Էջմիածնի հոգեւոր ճեմարանը։   1955 թվականի դեկտեմբերին Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս Վազգեն Ա-ն նրան օծել է սարկավագի աստիճան, իսկ 1961 թվականին՝ վարդապետ։
  1965-1968 թթ   սովորել է Երևանի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետում, եղել է հայոց լեզվի պատմության ամբիոնի ուսուցիչ, դասավանդել է լեզվի և գրականության պատմություն, 1995-2005 թթ.
Հեղինակ է բազմաթիվ երաժշտագիտական, բանասիրական, եկեղեցաբանական հոդվածների։   Նա նաև բազմաթիվ հոդվածներ ունի Հայկական սովետական հանրագիտարանում, «Մանկական քրիստոնեական հանրագիտարանի» համահեղինակներից է։   Տարիների ընթացքում վարել է նաև «Զրույցներ գրաբարի մասին», «Խորխուրդ խորին» և այլ հեռուստահաղորդումներ։   1996-2005 թվականներին վարել է «Արևագալ» երաժշտական և հոգևոր շաբաթական հաղորդումը։
Խորեն Պալյանը «Ընտիր դասական գրաբար» գրքի համահեղինակ է։   2005 թվականին հրատարակվել է հեղինակի «Ժամանակացույց Հայ Եկեղեցու» դասագիրքը։   1989 թվականից ամենամյա համերգներով և դասախոսություններով հանդես է եկել Լոս Անջելեսում և Հելսինկիում։
  Խորեն Պալյանը վերջին տարիներին նաև ակտիվ հասարակական գործունեություն է ծավալում.
  Նա թաղվել է Էջմիածին քաղաքի Սուրբ Գայանե եկեղեցու բակում գտնվող գերեզմանատանը։

23 января 2007 года в  Ереване —  скончался Хорен Арутюнович  Палян- церковный  певец, педагог, гимнолог, ритуалист, филолог . Муж Лусине Закарян
Окончил Эчмиадзинскую духовную семинарию.  В декабре 1955 года Католикосом Всех Армян Вазгеном I рукоположен в сан диакона, а в 1961 году — в иеромонахи
В 1965 году он отказался от монашества  и женился на Лусине Закарян, певице исполнительнице  духовных песен.  1965-1968 гг.  учился на филологическом факультете ЕГУ, был преподавателем кафедры истории армянского языка, преподавал историю языка и литературу, 1995-2005 гг.
Автор многих музыковедческих, филологических, экклезиологических статей.  Имеет также множество статей в Армянской советской энциклопедии, является одним из соавторов Детской христианской энциклопедии.  В разные годы он также вел «Беседы о Грабаре», «Хорхурд Хорин» и другие телепрограммы.  С 1996 по 2005 год вел музыкально-духовную еженедельную программу «Аревагал».
Хорен Палян – соавтор книги «Избранные классического Грабара».  В 2005 году вышло в свет авторское учебное пособие «Расписание Армянской Церкви».  С 1989 года он дает ежегодные концерты и лекции в Лос-Анджелесе и Хельсинки.
Хорен Палян в последние годы также вел активную общественную деятельность.
Похоронен на кладбище во дворе церкви Сурб Гаяне в городе Эчмиадзин.

On January 23, 2007, in Yerevan, Khoren Harutyun Palyan, a church singer, teacher, hymnologist, ritualist, and philologist, passed away. Husband of Lusine Zakaryan
He graduated from the Echmiadzin Theological Seminary. In December 1955, he was ordained a deacon by Catholicos of All Armenians Vazgen I, and in 1961, a hieromonk
In 1965, he renounced monasticism and married Lusine Zakaryan, a singer and performer of spiritual songs. 1965-1968 studied at the Philological Faculty of Yerevan State University, was a lecturer in the Department of the History of the Armenian Language, taught the history of language and literature, 1995-2005
The author of many musicological, philological, and ecclesiological articles.  He also has many articles in the Armenian Soviet Encyclopedia and is one of the co-authors of the Children’s Christian Encyclopedia. In different years, he also hosted “Conversations about Grabar”, “Khorkhurd Khorin” and other TV programs. From 1996 to 2005, he hosted the weekly musical and spiritual program “Arevagal”.
Khoren Palyan is the co-author of the book “Selected Classical Grabar”. In 2005, the author’s textbook “Schedule of the Armenian Church” was published. Since 1989, he has given annual concerts and lectures in Los Angeles and Helsinki.
Khoren Palyan has also been active in public life in recent years.
He is buried in the cemetery in the courtyard of the Surb Gayane Church in the city of Echmiadzin.

Հունվարի 19-ին, Երուսաղեմում հին Գրիգորյան տոմարով, Հայ Առաքելական եկեղեցին նշում է Սուրբ Ծնունդը։ 

Ի հիշատակ Սուրբ Ծննդյան պայծառ տոնի՝ Հայ Առաքելական Եկեղեցու Երուսաղեմի թեմի պատրիարքը Երուսաղեմի Հին քաղաքից դեպի Բեթղեհեմ երթ կառաջնորդի։  Այնուհետեւ Բեթղեհեմում տոնի պատվին կկազմակերպվի ընդունելություն Սուրբ Ծննդյան եկեղեցում, որին կհաջորդի երեկոյան ժամերգությունը։  Սա միակ վայրն է աշխարհում, որտեղ Սուրբ Ծնունդը պաշտոնապես նշվում է երեք տարբեր օրերի։

19 января в Иерусалиме по старому Грегорианскому календарю Армянская Апостольская Церковь  празднует Рождество. В ознаменование светлого праздника Рождества патриарх Иерусалимской епархии ААЦ возглавит процессию , направляющуюся из Старого города Иерусалима в Вифлеем. Затем в Вифлееме в церкви Рождества пройдет прием в честь праздника, а вечером проходит  праздничная служба. Это единственное  мето в мире , где Рождество официально празднуют в три разных дня.

On January 19, according to the old Gregorian calendar, the Armenian Apostolic Church in Jerusalem celebrates Christmas. In commemoration of the bright holiday of Christmas, the Patriarch of the Jerusalem Diocese of the Armenian Apostolic Church will lead a procession from the Old City of Jerusalem to Bethlehem. Then in Bethlehem, a reception in honor of the holiday will be held in the Church of the Nativity, and in the evening, a festive service will be held. This is the only place in the world where Christmas is officially celebrated on three different days.

1-ի թվականի հունվարի 6-ին Բեթղեհեմում (Պաղեստին) – Ծնվել է Հիսուս Քրիստոսը – Աբգար V-ը նամակ գրեց Փրկչին՝ հրավիրելով Եդեսիա իր հետ թագավորելու։

«Լսեցի նաև, որ հրեաները տրտնջում են Քո դեմ և ուզում են քեզ խաչել։  Ես ունեմ փոքրիկ, բայց գեղեցիկ քաղաք. դա մեզ երկուսիս էլ բավական է»։
Հիսուս Քրիստոսը պատասխանեց հայոց թագավորին.  Պատասխանը գրվել է Թովմաս առաքյալի կողմից՝ Քրիստոսի ցուցումով.
«Դուք գրում եք ինձ՝ խնդրելով գալ ձեզ մոտ։  Ես պետք է այստեղ կատարեմ այն ամենը, ինչի համար ուղարկվել եմ.  և երբ այս ամենը կատարեմ, կբարձրանամ Նրա մոտ, ով ինձ ուղարկեց:  Եվ երբ ես բարձրանամ, կուղարկեմ Իմ աշակերտներից մեկին, որը կբուժի ձեր հիվանդությունները և կյանք կտա ձեզ և բոլոր նրանց, ովքեր ձեզ հետ են», – ասում է Հիսուսի պատասխանը Աբգար թագավորին։
Նամակը Հայոց թագավորին է հանձնել Աբգարի սուրհանդակ Անանը։  Այն պարունակում էր Քրիստոսի դեմքի պատկերը, որը մինչ այժմ պահպանվում է Եդեսսա քաղաքում (ժամանակակից Շանլըուրֆա, Թուրքիա)։
Օսրոենների թագավորությունը հիմնադրվել է մ.թ.ա. 137 թվականին։  և դադարեց գոյություն ունենալ 216 թ.  Հայոց Արշակյան տոհմի Աբգար V թագավորը, թագավորության տասնհինգերորդ տիրակալ Տիգրան Մեծի եղբորորդին, համբավ ձեռք բերեց 4-րդ դարում, երբ Եվսեբիոս Կեսարացին Եդեսիայի արխիվում հայտնաբերեց սիրիական մի փաստաթուղթ, որը վկայում էր Հիսուս Քրիստոսի հետ նրա նամակագրության մասին։Ընդհանուր առմամբ, Աբգարը 6 անգամ դիմել է Հիսուսին, և նա պատասխանել է նրան 6 անգամ.
Փրկչի կողմից Աբգար թագավորին նվիրած Հիսուս Քրիստոսի սուրբ դեմքը ճանաչվել և հարգվել է որպես Տիրոջ իսկական դիմանկար և օրինակ ծառայել ողջ քրիստոնեական պատկերագրության համար:
Դիմանկարը ծանր ճակատագիր ունեցավ.  944 թվականին հայոց արյան բյուզանդական կայսր Կոստանդին VII Պորֆիրոգենիտոսի օրոք Սուրբ Պատկերը Եդեսայից փոխադրվել է Կոստանդնուպոլիս։  1362 թվականին Սուրբ Դեմքը բռնի ուժով տարվել է Բյուզանդիայի մայրաքաղաքից Ջենովա կապիտան Լեոնարդո Մոնտալդոյի կողմից։  22 տարի անց կապիտանը՝ արդեն Ջենովայի դոգը, Սուրբ Բարդուղիմեոս հայկական եկեղեցուն նվիրեց Տիրոջ՝ ձեռքով չստեղծված պատկերը։  1507 թվականին, երբ Ջենովան գրավվեց Լյուդովիկոս XII թագավորի կողմից, Սուրբ Դեմքը գողացան և տարան Ֆրանսիա։  Շուտով ջենովացիները գնեցին Պատկերը, և մասունքը վերադարձավ Սուրբ Բարդուղիմեոս եկեղեցի, որտեղ այն պահվում է մինչ օրս թանկարժեք քարերով զարդարված արծաթյա պատյանով։
Հատկանշական է, որ «Image Not Made by Hands»-ը տեղադրվել է ռուսական զորքերի պաստառների վրա՝ նրանց թշնամիներից պաշտպանելու համար։  Ռուս ուղղափառ եկեղեցում կա բարեպաշտ սովորություն, երբ հավատացյալը մտնում է եկեղեցի, այլ աղոթքների հետ մեկտեղ կարդալ Փրկչի՝ ձեռքով չպատրաստված պատկերի տրոպարիոնը:
Ըստ ավանդության՝ հյուսիսկովկասյան Եդիսիա գյուղի եդեսացիները (տեղի հայերը Եդեսիա են անվանում) Մեծ Եդեսիայի բնակիչների հեռավոր հետնորդներն են, ովքեր ճակատագրի կամքով հայտնվել են Հին Շեմախայի (Կիլվար գյուղ) մոտակայքում։ Կովկասի հարավ-արևելքում
Բայց նույնիսկ այստեղ նրանք խաղաղ կյանք չգտան։  Ահա թե ինչ են գրում Եդեսիայի թուրքալեզու հայ գյուղացիները 1725 թվականի հոկտեմբերի 28-ին. «Մեր գյուղերի բնակչությունը բռնությամբ թուրքացրին, մեր ձեռագրերը, գրքերն ու եկեղեցիները այրեցին, մեր քահանաներին բնաջնջեցին։  Շատ մարդիկ սրով կտրվեցին իրենց հավատքի պատճառով:  Հիմա ցերեկը թուրք ենք, գիշերն էլ հայ ենք դառնում, ուրիշ ելք չունենք։
Դեկտեմբերին Հայ առաքելական եկեղեցին նշում է Սբ.  Աբգար՝ Հայոց Քրիստոսին հավատացող առաջին թագավորը

6 января 1 года н.э.в Вифлееме (Палестина)- родился Иисус Христос- Армяне-единственные в мире, кому Иисус ответил на письмо: Абгар V написал письмо Спасителю, пригласив его к себе в Эдессу.
«Слышал я также, что евреи ропщут на Тебя и хотят предать Тебя распятию. У меня есть небольшой, но красивый город: его достаточно для нас обоих».
Иисус Христос ответил армянскому царю. Ответ записал апостол Фома по указанию Христа.
«Ты мне пишешь, чтобы Я пришел к тебе. Мне надлежит совершить здесь все то, для чего Я послан; и когда совершу все это, вознесусь к Тому, Кто послал Меня. И когда вознесусь — пришлю одного из Моих учеников, который исцелит твои недуги и даст жизнь тебе и всем, находящимся с тобой», — говорится в ответе Иисуса царю Абгару.
Письмо армянскому царю доставил Анан – гонец Абгара. На нем было изображение лика Христа, которое до сих пор хранится в городе Эдессе (современная Шанлыурфа, Турция).
Осроенское царство было основано в 137 году до Р.Х. и прекратило свое существование в 216 году по Р.Х. Царь Абгар V из династии армянских Аршакидов, племянник Тиграна Великого, пятнадцатый правитель царства, приобрел известность в IV веке, когда Евсевий Кессарийский в Эдессийском архиве обнаружил сирийский документ, свидетельствовавший о переписке его с Иисусом Христом.
В целом Абгар 6 раз обращался к Иисусу и он 6 раз ему отвечал.
Святой Лик Иисуса Христа, подаренный Спасителем царю Абгару, был признан и почитаем как подлинный портрет Господа и служил образцом для всей христианской иконографии.
Портрет ждала непростая судьба. В 944 году, при правлении Константина VII Багрянородного, византийского императора армянских кровей, Святой Образ из Эдессы был перевезен в Константинополь. В 1362 году Святой Лик был насильно вывезен из византийской столицы в Геную капитаном Леонардо Монтальдо. Спустя 22 года капитан, уже будучи дожем Генуи, поднес Нерукотворный Образ Господа армянской церкви Св. Варфоломея. В 1507 году, когда Генуя была захвачена королем Людовиком XII, Святой Лик был похищен и увезен во Францию. Вскоре генуэзцы выкупили Образ и реликвия вернулась в церковь Св. Варфоломея, где хранится и по сей день в серебряном футляре, украшенном драгоценными камнями.
Примечательно, что Нерукотворный Образ помещался на знаменах русских войск, чтобы охранять их от врагов. В Русской Православной Церкви есть благочестивый обычай при входе верующего в храм читать вместе с другими молитвами тропарь Нерукотворному Образу Спасителя.
По преданию, едессийцы из северо­кавказского села Эдиссия (у местных армян — Едессия) являются далекими потомками жителей Великой Эдессы, волею судеб оказавшихся близ Старой Шемахи (село Кильвар), расположенной на юго-востоке Кавказа
Но и здесь они не обрели мирной жизни. Вот что писали 28 октября 1725 года туркоязычные армянские крестьяне Едессии : «Население наших деревень насильно сделали турками, наши рукописи, книги и церкви сожгли, наших священников истребили. Многие люди были истреблены мечом из-за веры. Теперь днем являемся турками, а ночью становимся армянами, другого выхода не имеем.
В декабре Армянская Апостольская Церковь поминает св. Абгара, первого уверовавшего во Христа царя Армении.

January 6, 1 AD, in Bethlehem (Palestine) – Jesus Christ was born – Armenians are the only ones in the world to whom Jesus responded to a letter: Abgar V wrote a letter to the Savior, inviting him to Edessa.
“I have also heard that the Jews grumble against You and want to crucify You. I have a small but beautiful city: it is enough for both of us.”
Jesus Christ responded to the Armenian king. The answer was written down by the Apostle Thomas at the direction of Christ.
“You write to me so that I can come to you. I must accomplish here all that for which I was sent; and when I have accomplished all this, I will ascend to the One who sent Me. And when I ascend, I will send one of My disciples, who will heal your ailments and give life to you and to all who are with you,” says Jesus’s response to King Abgar.
The letter to the Armenian king was delivered by Anan, Abgar’s messenger.  It had an image of the face of Christ, which is still kept in the city of Edessa (modern Sanliurfa, Turkey). The Kingdom of Osroene was founded in 137 BC and ceased to exist in 216 AD. King Abgar V of the Armenian Arsacid dynasty, nephew of Tigran the Great, the fifteenth ruler of the kingdom, became famous in the 4th century, when Eusebius of Caesarea discovered a Syrian document in the Edessa archives, testifying to his correspondence with Jesus Christ.

In total, Abgar addressed Jesus 6 times and he answered him 6 times.
The Holy Face of Jesus Christ, given by the Savior to King Abgar, was recognized and revered as an authentic portrait of the Lord and served as a model for all Christian iconography.
The portrait had a difficult fate. In 944, during the reign of Constantine VII Porphyrogenitus, the Byzantine Emperor of Armenian descent, the Holy Image was transported from Edessa to Constantinople. In 1362, the Holy Face was forcibly taken from the Byzantine capital to Genoa by Captain Leonardo Montaldo. 22 years later, the captain, already being the Doge of Genoa, presented the Holy Image of the Lord Not Made by Hands to the Armenian Church of St. Bartholomew. In 1507, when Genoa was captured by King Louis XII, the Holy Face was stolen and taken to France.  Soon the Genoese bought the Image and the relic returned to the Church of St. Bartholomew, where it is kept to this day in a silver case decorated with precious stones.
It is noteworthy that the Image Not Made by Hands was placed on the banners of Russian troops to protect them from enemies. In the Russian Orthodox Church, there is a pious custom of reading the troparion to the Image Not Made by Hands of the Savior along with other prayers when a believer enters the church.
According to legend, the Edessians from the North Caucasian village of Edissiya (local Armenians call it Edessia) are distant descendants of the inhabitants of Great Edessa, who by the will of fate found themselves near Old Shemakha (the village of Kilvar), located in the southeast of the Caucasus
But even here they did not find a peaceful life.  This is what the Turkish-speaking Armenian peasants of Edessa wrote on October 28, 1725: “The population of our villages was forcibly made Turks, our manuscripts, books and churches were burned, our priests were exterminated. Many people were exterminated by the sword because of their faith. Now we are Turks during the day, and at night we become Armenians, we have no other choice.

In December, the Armenian Apostolic Church commemorates St. Abgar, the first king of Armenia to believe in Christ.