Միջազգային իրավունքի համատեքստում սա Արցախի և Նախիջևանի վերաբերյալ վերջին իրավական ակտն էր կոմունիստական ռեժիմի օրոք։

1920 թվականի նոյեմբերի 30 – Ադրբեջանի խորհրդային կառավարությունը Արցախը , Նախիջևանը և Սյունիքը  ճանաչեց որպես Հայաստանի մաս։

Ադրբեջանի Հեղկոմը (Հեղափոխական կոմիտեն՝ այն ժամանակ բոլշևիկյան իշխանության հիմնական մարմինը) իր հայտարարության մեջ ճանաչել է այն տարածքները, որոնց նախկինում Ադրբեջանը հավակնում էր՝ Լեռնային Ղարաբաղը, Զանգեզուրը և Նախիջևանը, որպես Հայաստանի անբաժանելի մաս։
Ադրբեջանական ԽՍՀ Ազգային խորհուրդը, Ադրբեջանի Հեղկոմի և Ադրբեջանական ԽՍՀ և Հայկական ԽՍՀ կառավարությունների միջև համաձայնագրի հիման վրա, 1921 թվականի հունիսի 12-ի հռչակագիրը։  Լեռնային Ղարաբաղը հռչակել է Հայկական ԽՍՀ բաղկացուցիչ մաս։
Հիմք ընդունելով Խորհրդային Ադրբեջանի հայտարարությունը՝ Լեռնային Ղարաբաղի, Զանգեզուրի և Նախիջևանի նկատմամբ հավակնություններից հրաժարվելու և Հայաստանի և Ադրբեջանի կառավարությունների միջև 1921թ.  Հայաստանը նույնպես Լեռնային Ղարաբաղը հռչակեց իր անբաժանելի մասը։
Հայաստանի կառավարության ընդունած հրամանագրի տեքստը հրապարակվել է ինչպես Հայաստանի, այնպես էլ Ադրբեջանի մամուլում («Բաքվի բանվոր», ԱՀ ԿԿ Կենտկոմի օրգան, 1921 թ. հունիսի 22)։  Այսպիսով, ավարտվեց Լեռնային Ղարաբաղի Հայաստանին միացման իրավական կոնսոլիդացիան։  Միջազգային իրավունքի համատեքստում սա Լեռնային Ղարաբաղի վերաբերյալ վերջին իրավական ակտն էր կոմունիստական ռեժիմի օրոք։
Անտեսելով իրականությունը, 4 հուլիսի, 1921 թ  Ռուսաստանի Կոմունիստական կուսակցության Կովկասյան բյուրոն Վրաստանի մայրաքաղաք Թբիլիսիում գումարել է լիագումար նիստ, որի ընթացքում կրկին հաստատել է Լեռնային Ղարաբաղի՝ Հայկական ԽՍՀ-ին պատկանելու փաստը։  Սակայն Մոսկվայի թելադրանքով և Ստալինի անմիջական միջամտությամբ հուլիսի 5-ի գիշերը վերանայվեց նախորդ օրը ընդունված որոշումը և հարկադրաբար որոշում կայացվեց Լեռնային Ղարաբաղը ներառել Ադրբեջանի կազմում և ինքնավար մարզ ստեղծել։ այս տարածքը՝ խախտելով անգամ գործող ընթացակարգային որոշումների կայացումը։  Սա աննախադեպ իրավական ակտ էր միջազգային իրավունքի պատմության մեջ, երբ երրորդ երկրի կուսակցական մարմինը (RCP(b)) առանց որևէ իրավական հիմքի կամ լիազորության որոշում է Լեռնային Ղարաբաղի կարգավիճակը։

30 ноября 1920 года – Советское правительство Азербайджана признало Арцах , Нахиджеван и Сюник частью Армении,
Ревком Азербайджана (Революционный комитет – в то время главный орган большевистской власти) в своем заявлении признал территории, на которые ранее претендовал Азербайджан – Нагорный Карабах, Зангезур и Нахиджеван, неотъемлемой частью Армении.
Национальный Совет Азербайджанской ССР, на основе соглашения между Ревкомом Азербайджана и правительствами Азербайджанской ССР и Армянской ССР, декларацией от 12-ого июня 1921г. провозгласил Нагорный Карабах неотъемлемой частью Армянской ССР.
На основе заявления Советского Азербайджана об отказе от претензий на Нагорный Карабах, Зангезур и Нахиджеван и соглашения между правительствами Армении и Азербайджана от июня 1921г. Армения тоже провозгласила Нагорный Карабах своей неотъемлемой частью.
Текст декрета, принятого правительством Армении, был опубликован как в прессе Армении, так и Азербайджана (“Бакинский рабочий”, орган Центрального Комитета Азербайджанской Коммунистичес¬кой партии, от 22-ого июня 1921г.). Таким образом, свершилось правовое закрепление присоединения Нагорного Карабаха к Армении. В контексте норм международного права это стало последним законным актом по Нагорному Карабаху и Нахиджевануиво время коммунистического режима.
Игнорируя действительность, 4-ого июля 1921г. Кавказское Бюро Коммунистической партии России созвало пленарное заседание в столице Грузии Тбилиси, в ходе которого опять подтвердило факт принадлежности Нагорного Карабаха Армянской ССР. Однако под диктовку Москвы и при прямом вмешательстве Сталина в ночь на 5-ое июля решение, принятое в предыдущий день, было пересмотрено, и было принято принудительное решение включить Нагорный Карабах в состав Азербайджана и сформировать на этой территории автономную область, в нарушение даже действующей процедуры принятия решений. Это явилось беспрецедентным правовым актом в истории международного права, когда партийный орган третьей страны (РКП(б)) без какой-либо правовой основы или полномочии определяет статус Нагорного Карабаха.

November 30, 1920 – The Soviet government of Azerbaijan recognized Artsakh as part of Armenia.
The Revolutionary Committee of Azerbaijan (the Revolutionary Committee – the main organ of the Bolshevik government at that time) in its statement recognized the territories previously claimed by Azerbaijan – Nagorno-Karabakh, Zangezur and Nakhichevan, as an integral part of Armenia.
The National Council of the Azerbaijan SSR, on the basis of the agreement between the Revolutionary Committee of Azerbaijan and the governments of the Azerbaijan SSR and the Armenian SSR, by the declaration of June 12, 1921, proclaimed Nagorno-Karabakh an integral part of the Armenian SSR.
Based on the statement of Soviet Azerbaijan on the renunciation of claims to Nagorno-Karabakh, Zangezur and Nakhichevan and the agreement between the governments of Armenia and Azerbaijan of June 1921, Armenia also proclaimed Nagorno-Karabakh as its integral part.
The text of the decree adopted by the Armenian government was published in both the Armenian and Azerbaijani press (Bakinskiy Rabochiy, organ of the Central Committee of the Azerbaijan Communist Party, June 22, 1921). Thus, the legal consolidation of Nagorno-Karabakh’s annexation to Armenia was accomplished. In the context of international law, this was the last legal act on Nagorno-Karabakh during the communist regime. Ignoring reality, on July 4, 1921, the Caucasian Bureau of the Communist Party of Russia convened a plenary session in the Georgian capital Tbilisi, during which it again confirmed the fact of Nagorno-Karabakh’s belonging to the Armenian SSR. However, under the dictation of Moscow and with the direct intervention of Stalin, on the night of July 5, the decision taken the previous day was revised, and a forced decision was made to include Nagorno-Karabakh in Azerbaijan and form an autonomous region on this territory, in violation of even the current decision-making procedure.  This was an unprecedented legal act in the history of international law, when a party organ of a third country (the RCP(b)) without any legal basis or authority determines the status of Nagorno-Karabakh.

30 noyabr 1920 – Azərbaycan Sovet hökuməti Artsaxı Ermənistanın bir hissəsi kimi tanıdı.
Azərbaycan İnqilab Komitəsi (İnqilab Komitəsi – o vaxt bolşevik hakimiyyətinin əsas orqanı) öz bəyanatında Azərbaycanın əvvəllər iddia etdiyi əraziləri – Dağlıq Qarabağı, Zəngəzuru və Naxçıvanı Ermənistanın tərkib hissəsi kimi tanıdı.
Azərbaycan SSR Milli Soveti Azərbaycan İnqilab Komitəsi ilə Azərbaycan SSR və Ermənistan SSR hökumətləri arasında bağlanmış müqavilə, 1921-ci il 12 iyun tarixli bəyannamə əsasında.  Dağlıq Qarabağı Ermənistan SSR-in tərkib hissəsi elan etdi.
Sovet Azərbaycanının Dağlıq Qarabağa, Zəngəzura və Naxçıvana iddialarından imtina etməsi haqqında bəyanatı və Ermənistan və Azərbaycan hökumətləri arasında 1921-ci il iyun müqaviləsi əsasında.  Ermənistan da Dağlıq Qarabağı özünün tərkib hissəsi elan edib.
Ermənistan hökumətinin qəbul etdiyi dekretin mətni həm Ermənistan, həm də Azərbaycan mətbuatında dərc edilmişdir (“Bakı zəhmətkeşi”, Azərbaycan KP MK-nın orqanı, 22 iyun 1921-ci il).  Beləliklə, Dağlıq Qarabağın Ermənistana birləşdirilməsinin hüquqi cəhətdən konsolidasiyası başa çatdı.  Beynəlxalq hüquq kontekstində bu, kommunist rejimi dövründə Dağlıq Qarabağla bağlı son hüquqi akt idi.
Reallığa məhəl qoymadan, 4 iyul 1921-ci il  Rusiya Kommunist Partiyasının Qafqaz Bürosu Gürcüstanın paytaxtı Tbilisidə plenar iclas keçirdi və iclasda Dağlıq Qarabağın Ermənistan SSR-ə məxsus olması faktını bir daha təsdiq etdi.  Lakin Moskvanın diktəsi və Stalinin birbaşa müdaxiləsi ilə iyulun 5-nə keçən gecə ötən gün qəbul edilmiş qərara yenidən baxıldı və Dağlıq Qarabağın Azərbaycanın tərkibinə daxil edilməsi və muxtar vilayət yaradılması barədə məcburi qərar qəbul edildi. bu ərazi, hətta mövcud prosedur qərarını pozaraq.  Bu, beynəlxalq hüquq tarixində misli görünməmiş hüquqi akt idi, heç bir hüquqi əsas və səlahiyyət olmadan üçüncü ölkənin (RCP(b)) partiya orqanı Dağlıq Qarabağın statusunu müəyyən edir.