1920′ թվականի հունվարի 20- ին Կարսում- ծնվել է Հովհաննես Մկրտչի Զարդարյանը– գեղանկարիչ, ՀԽՍՀ ժողովրդական նկարիչ (1963), ԽՍՀՄ գեղարվեստի ակադեմիայի ակադեմիկոս (1988), պրոֆեսոր։
Պատերազմից հետո հայկական գեղանկարչության մեջ ի հայտ եկած նոր որակները մեծ չափով կապված էին Հովհաննես Զարդարյանի անվան հետ։ Մեծ հայրենականն իր հետքը թողեց նկարչի ամբողջ արվեստի վրա։ Պատերազմի տարիների լարված աշխատանքը նպաստեց նկարչի գաղափարագեղարվեստական սկզբունքների վաղ ձևավորմանը և նրա բազմաժանր ստեղծագործության անհատական առանձնահատկությունների երևան գալուն։ հարազատ ժողովրդի պատմությանը և այդ օրերի կյանքին նվիրված կոմպոզիցիոն կտավները հաստատեցին նրա մուտքն իբրև թեմատիկ նկարների վարպետի, որի նշանակությունը դուրս է գալիս ազգային արվեստի շրջանակներից։ Այս ժանրում նրան մեծ ճանաչում բերեցին։ Զարդարյանի գլուխգործոցն է համարվում «Գարուն» (1956 թ.) սիմվոլիկ-այլաբանական հայտնի կտավը, որը «ձնհալքի» խորհրդանիշն էր և որը նկարչին միութենական համբավ բերեց և դարձավ ողջ խորհրդային կերպարվեստի լավագույն նմուշներից մեկը։ Այստեղ նկարիչը չի բավարարվել զուտ բնանկարային լուծումով։ Որպես գարնան ու վերածննդի, Արագածի կենարար ուժի խորհրդանիշ, նա կտավում պատկերել է կուժը ձեռքին մի գեղջկուհու։ Ջրով լի կուժը Արագածի բարիքների խորհրդանիշն է։ Այստեղ հավատի մեծ ուժ, ապագայի հանդեպ մեծ ձգտում, նաև կյանք ու շարժում կա
20 января 1920 года в Карсе родился Оганес Мкртчевич Зардарян – живописец, Народный художник СССР (1963), академик Академии художеств СССР (1988), профессор. После войны новые качества, появившиеся в армянской живописи, во многом были связаны с именем Ованнеса Зардаряна. Великий патриот оставил свой след во всем творчестве художника. Напряженная работа военных лет способствовала раннему формированию идейно-художественных принципов художника и проявлению индивидуальных особенностей его многожанрового творчества. композиционные картины, посвященные истории своего народа и жизни тех дней, подтвердили его вступление в качестве мастера тематических картин, смысл которых выходит за рамки национального искусства. Они принесли ему большое признание в этом жанре. Шедевром Зардаряна является известная символико-аллегорическая картина «Весна» (1956), которая была символом «таяния снегов» и принесла художнику общесоюзную известность и стала одним из лучших образцов всего советского изобразительного искусства. Здесь художника не удовлетворило чисто пейзажное решение. Как символ весны и возрождения, живительной силы Арагаца он изобразил на полотне крестьянку, держащую кувшин. Кувшин с водой – символ добра Арагаца. Здесь великая сила веры, великое стремление к будущему, а также жизни и движению.
On January 20, 1920, Hovhannes Mkrtch Zardaryan was born in Kars – painter, People’s Artist of the USSR (1963), academician of the Fine Arts Academy of the USSR (1988), professor.. The new qualities that appeared in Armenian painting after the war were largely connected with the name of Hovhannes Zardaryan. The great patriot left his mark on the entire art of the artist. The intense work of the war years contributed to the early formation of the artist’s ideological and artistic principles and the emergence of individual features of his multi-genre work. The compositional paintings dedicated to the history of his people and the life of those days confirmed his entry as a master of thematic paintings, the meaning of which goes beyond the scope of national art. They brought him great recognition in this genre. Zardaryan’s masterpiece is the well-known symbolic-allegorical painting “Spring” (1956), which was a symbol of “snowmelt” and which brought the artist Soviet fame and became one of the best samples of the entire Soviet fine art. Here the artist was not satisfied with a purely landscape solution. As a symbol of spring and rebirth, the life-giving power of Aragats, he depicted a peasant woman holding a jug in the canvas. A jug full of water is a symbol of the good things of Aragats. Here there is a great power of faith, a great desire for the future, also life and movement
You must be logged in to post a comment.