Որոշ ներկայացուցիչներ – Некоторые представители – Some representatives

Որոշ ներկայացուցիչներ – Некоторые представители – Some representatives

Արտաշես Ա Մեծ 200 մ.թ.ա. էլ. – 198. մ.թ.ա ե.-Սատրամներ Հայաստանի, 198. մ.թ.ա ե.— լավ. 149 մ.թ.ա. էլ. — Մեծ Հայքի թագավոր 189-ից Մագնեսիայում հռոմեացիների հետ ճակատամարտում Սելեւկյանների պարտությունից հետո մ.թ.ա. 190 թ. ե. գլխավորել է հայոց ապստամբությունը Սելևկյանների դեմ, հռչակել Մեծ Հայքի անկախությունը և դարձել Արտաքսյան դինաստիայի հիմնադիրը։ Արտաշես Ա-ն զգալիորեն ամրապնդեց ու ընդլայնեց իր ունեցվածքը՝ իրեն ենթարկելով գրեթե ողջ Հայկական լեռնաշխարհը։

Արտաշես I- Арташес I – Artashes I – 189 -160

Հաջող պատերազմները հարստացրել են Արտաշես Ա-ին և հայ ազնվականությանը։ Արտաշես Ա-ի օրոք մայրաքաղաքը Արմավիրից տեղափոխվել է նորակառույց Արտաշատ քաղաք։ Արտաշես Ա-ն բարեփոխում է իրականացրել, որն ամրապնդել է հողի մասնավոր սեփականությունը։

Տիգրան II Մեծ, Մեծ Հայքի թագավոր մ.թ.ա. 95–56 թթ. ե. Գահակալության առաջին տարիներին նա իր թագավորությանը միացրեց Ծոփքը (Սոֆենե), Ատրոպատենեն (Ատրոպատենե) և Մեդիայի արևմտյան մասը։

Կովկասյան Ալբանիայի և Իբերիայի թագավորներն իրենց ճանաչեցին որպես կախյալ Տիգրան II-ից։ Նա ռազմական և քաղաքական դաշինքի մեջ մտավ և ազգակցական կապ հաստատեց Պոնտոսի թագավոր Միտրիդատ VI-ի հետ, որից հետո միացրեց Սելևկյանների սիրիական կալվածքները և գետի վրա գտնվող Անտիոք քաղաքը։ Օրոնտեսը դարձավ Հայաստանի մայրաքաղաքներից մեկը (մյուս մայրաքաղաքները՝ Տիգրան Բ-ի հիմնադրած Տիգրանակերտը և Արտաշատը)։

69 թվականին մ.թ.ա. ե. Տիգրան II-ի զորքերը Տիգրանակերտի մոտ ջախջախվեցին հռոմեացի սպարապետ Լուկուլլոսի կողմից։ 66-ին Տիգրան Բ-ն ստացել է «հռոմեական ժողովրդի բարեկամ և դաշնակից» կոչում։ Տիգրան Բ-ի ունեցվածքը սահմանափակվում էր միայն հայկական հողերով՝ Մեծ Հայքի թագավորության տարածքով։

Արտավասդես II (? – Ք.ա. 31), Մեծ Հայքի թագավոր մ.թ.ա. 56-34 թթ. ե., Տիգրան Բ Մեծի որդին։ Նա պայքարում էր Հռոմից կախվածությունը վերացնելու համար։ Հռոմեացիների պարտությունը պարթևների հետ Կարրհայի ճակատամարտում մ.թ.ա. 53 թվականին։ ե. իսկ պարթեւահայ միությունը ամրապնդեց Մեծ Հայքի անկախությունը; Արտավասդես II-ը նորից միացրեց Սոփենին և Փոքր Հայքը, որոնք նախկինում գրավվել էին Հռոմի կողմից:

Հետագայում, Պարթևաստանի թուլացման հետ մեկտեղ, նա ստիպված էր ճանաչել կախվածությունը Հռոմից։ 37 թվականին մ.թ.ա. ե. Արտավասդես II-ը հրաժարվեց մասնակցել Պարթևաստանի դեմ արշավին. 34 թվականին Հայաստան ներխուժած հռոմեացիները խաբեությամբ գերել են Արտավասդես II-ին և նրա ընտանիքին, տարել Եգիպտոս և 3 տարի անց մահապատժի ենթարկել։ Արտավազդ II-ը հայտնի է որպես դրամատուրգ և պատմաբան։ Որոշ ներկայացուցիչներ.

Արտաշես Ա Մեծ (? – մոտ մ.թ.ա. 149) – Մեծ Հայքի թագավոր 189 թվականից։ Մ.թ.ա. 190 թվականին հռոմեացիների կողմից Մագնեզիայի ճակատամարտում Սելևկյանների պարտությունից հետո։ ե. գլխավորել է հայոց ապստամբությունը Սելևկյանների դեմ, հռչակել Մեծ Հայքի անկախությունը և դարձել Արտաքսյան դինաստիայի հիմնադիրը։ Արտաշես Ա-ն զգալիորեն ամրապնդեց ու ընդլայնեց իր ունեցվածքը՝ իրեն ենթարկելով գրեթե ողջ Հայկական լեռնաշխարհը։

Հաջող պատերազմները հարստացրել են Արտաշես Ա-ին և հայ ազնվականությանը։ Արտաշես Ա-ի օրոք մայրաքաղաքը Արմավիրից տեղափոխվել է նորակառույց Արտաշատ քաղաք։ Արտաշես Ա-ն բարեփոխում է իրականացրել, որն ամրապնդել է հողի մասնավոր սեփականությունը։

Տիգրան II Մեծ, Մեծ Հայքի թագավոր մ.թ.ա. 95–56 թթ. ե. Գահակալության առաջին տարիներին նա իր թագավորությանը միացրեց Ծոփքը (Սոֆենե), Ատրոպատենեն (Ատրոպատենե) և Մեդիայի արևմտյան մասը։

Կովկասյան Ալբանիայի և Իբերիայի թագավորներն իրենց ճանաչեցին որպես կախյալ Տիգրան II-ից։ Նա ռազմական և քաղաքական դաշինքի մեջ մտավ և ազգակցական կապ հաստատեց Պոնտոսի թագավոր Միտրիդատ VI-ի հետ, որից հետո միացրեց Սելևկյանների սիրիական կալվածքները և գետի վրա գտնվող Անտիոք քաղաքը։ Օրոնտեսը դարձավ Հայաստանի մայրաքաղաքներից մեկը (մյուս մայրաքաղաքները՝ Տիգրան Բ-ի հիմնադրած Տիգրանակերտը և Արտաշատը)։

69 թվականին մ.թ.ա. ե. Տիգրան II-ի զորքերը Տիգրանակերտի մոտ ջախջախվեցին հռոմեացի սպարապետ Լուկուլլոսի կողմից։ 66-ին Տիգրան Բ-ն ստացել է «հռոմեական ժողովրդի բարեկամ և դաշնակից» կոչում։ Տիգրան Բ-ի ունեցվածքը սահմանափակվում էր միայն հայկական հողերով՝ Մեծ Հայքի թագավորության տարածքով։

Արտավասդես II (? – Ք.ա. 31), Մեծ Հայքի թագավոր մ.թ.ա. 56-34 թթ. ե., Տիգրան Բ Մեծի որդին։ Նա պայքարում էր Հռոմից կախվածությունը վերացնելու համար։ Հռոմեացիների պարտությունը պարթևների հետ Կարրհայի ճակատամարտում մ.թ.ա. 53 թվականին։ ե. իսկ պարթեւահայ միությունը ամրապնդեց Մեծ Հայքի անկախությունը; Արտավասդես II-ը նորից միացրեց Սոփենին և Փոքր Հայքը, որոնք նախկինում գրավվել էին Հռոմի կողմից:

Հետագայում, Պարթևաստանի թուլացման հետ մեկտեղ, նա ստիպված էր ճանաչել կախվածությունը Հռոմից։ 37 թվականին մ.թ.ա. ե. Արտավասդես II-ը հրաժարվեց մասնակցել Պարթևաստանի դեմ արշավին. 34 թվականին Հայաստան ներխուժած հռոմեացիները խաբեությամբ գերել են Արտավասդես II-ին և նրա ընտանիքին, տարել Եգիպտոս և 3 տարի անց մահապատժի ենթարկել։ Արտավազդ II-ը հայտնի է որպես դրամատուրգ և պատմաբան։

Арташес I Великий 200 г до н. э.- 198. до н. э.-Сатрам Армении,198. до н. э.— ок. 149 г. до н. э. — царь Великой Армении с 189. После поражения Селевкидов в битве с римлянами при Магнесии в 190 до н. э. возглавил восстание армян против Селевкидов, провозгласил независимость Великой Армении и явился основателем династии Арташесидов. Арташес I значительно укрепил и расширил свои владения, подчинив почти всё Армянское нагорье.

Успешные войны обогатили Арташеса I и армянскую знать. При Арташесе I столица из Армавира была перенесена во вновь построенный им г. Арташат. Арташес I провёл реформу, укрепившую частную собственность на землю.

Тигран II Великий, царь Великой Армении в 95 — 56 до н. э. В первые годы правления присоединил к своему царству Цопк (Софену), Атрпатакан (Атропатену), западную часть Мидии.

Цари Албании Кавказской и Иберии признали себя зависимыми от Тиграна II. Он заключил военный и политический союз и породнился с понтийским царём Митридатом VI, после чего присоединил сирийские владения Селевкидов, а г. Антиохия на р. Оронт стал одной из столиц Армении (другие столицы: основанный Тиграном II Тигранакерт и Арташат).

В 69 до н. э. войска Тиграна II были разбиты под Тигранакертом римским полководцем Лукуллом. В 66 Тигран II получил титул «друга и союзника римского народа». Владения Тиграна II были ограничены собственно армянскими землями — территорией царства Великой Армении.

Артавазд II (? — 31 до н. э.), царь Великой Армении в 56-34 до н. э., сын Тиграна II Великого. Боролся за ликвидацию зависимости от Рима. Поражение римлян в битве с парфянами при Каррах в 53 до н. э. и парфяно-армянский союз укрепили независимость Великой Армении; Артавазд II вновь присоединил к ней захваченные ранее Римом Софену и Малую Армению.

Позднее, с ослаблением Парфии, был вынужден признать зависимость от Рима. В 37 до н. э. Артавазд II отказался участвовать в походе на Парфию, в 34 вторгшиеся в Армению римляне обманом захватили Артавазда II и его семью, увезли в Египет и через 3 года казнили. Артавазд II известен как писатель-драматург и историк.Некоторые представители:

Арташес I Великий (? — ок. 149 г. до н. э.) — царь Великой Армении с 189. После поражения Селевкидов в битве с римлянами при Магнесии в 190 до н. э. возглавил восстание армян против Селевкидов, провозгласил независимость Великой Армении и явился основателем династии Арташесидов. Арташес I значительно укрепил и расширил свои владения, подчинив почти всё Армянское нагорье.

Успешные войны обогатили Арташеса I и армянскую знать. При Арташесе I столица из Армавира была перенесена во вновь построенный им г. Арташат. Арташес I провёл реформу, укрепившую частную собственность на землю.

Тигран II Великий, царь Великой Армении в 95 — 56 до н. э. В первые годы правления присоединил к своему царству Цопк (Софену), Атрпатакан (Атропатену), западную часть Мидии.

Цари Албании Кавказской и Иберии признали себя зависимыми от Тиграна II. Он заключил военный и политический союз и породнился с понтийским царём Митридатом VI, после чего присоединил сирийские владения Селевкидов, а г. Антиохия на р. Оронт стал одной из столиц Армении (другие столицы: основанный Тиграном II Тигранакерт и Арташат).

В 69 до н. э. войска Тиграна II были разбиты под Тигранакертом римским полководцем Лукуллом. В 66 Тигран II получил титул «друга и союзника римского народа». Владения Тиграна II были ограничены собственно армянскими землями — территорией царства Великой Армении.

Артавазд II (? — 31 до н. э.), царь Великой Армении в 56-34 до н. э., сын Тиграна II Великого. Боролся за ликвидацию зависимости от Рима. Поражение римлян в битве с парфянами при Каррах в 53 до н. э. и парфяно-армянский союз укрепили независимость Великой Армении; Артавазд II вновь присоединил к ней захваченные ранее Римом Софену и Малую Армению.

Позднее, с ослаблением Парфии, был вынужден признать зависимость от Рима. В 37 до н. э. Артавазд II отказался участвовать в походе на Парфию, в 34 вторгшиеся в Армению римляне обманом захватили Артавазда II и его семью, увезли в Египет и через 3 года казнили. Артавазд II известен как писатель-драматург и историк.

Artashes I the Great 200 BC – 198 BC – Satram of Armenia, 198 BC – c. 149 BC – King of Greater Armenia from 189. After the defeat of the Seleucids in the battle with the Romans at Magnesia in 190 BC, he led the Armenian uprising against the Seleucids, proclaimed the independence of Greater Armenia and became the founder of the Artashesid dynasty. Artashes I significantly strengthened and expanded his possessions, subjugating almost the entire Armenian Highland.

Successful wars enriched Artashes I and the Armenian nobility. Under Artashes I, the capital was moved from Armavir to the newly built city of Artashat. Artashes I carried out a reform that strengthened private ownership of land.

Tigran II the Great, King of Greater Armenia in 95-56 BC. In the first years of his reign, he annexed Tsopk (Sophene), Atrpatakan (Atropatene), and the western part of Media to his kingdom.

The kings of Caucasian Albania and Iberia recognized themselves as dependent on Tigran II. He concluded a military and political alliance and became related to the Pontic king Mithridates VI, after which he annexed the Syrian possessions of the Seleucids, and the city of Antioch on the Orontes River became one of the capitals of Armenia (other capitals: Tigranakert and Artashat, founded by Tigran II).

In 69 BC, the troops of Tigran II were defeated near Tigranakert by the Roman general Lucullus. In 66, Tigran II received the title of “friend and ally of the Roman people.” The possessions of Tigran II were limited to the Armenian lands proper – the territory of the kingdom of Greater Armenia.

Artavazd II (? – 31 BC), King of Greater Armenia in 56-34 BC, son of Tigran II the Great. He fought to eliminate dependence on Rome. The defeat of the Romans in the battle with the Parthians at Carrhae in 53 BC and the Parthian-Armenian alliance strengthened the independence of Greater Armenia; Artavazd II again annexed Sophene and Lesser Armenia, previously captured by Rome.

Later, with the weakening of Parthia, he was forced to recognize dependence on Rome. In 37 BC, Artavazd II refused to participate in the campaign against Parthia; in 34, the Romans who invaded Armenia deceitfully captured Artavazd II and his family, took them to Egypt and executed them 3 years later. Artavazd II is known as a playwright and historian. Some representatives:

Artashes I the Great (? – c. 149 BC) – King of Greater Armenia from 189. After the defeat of the Seleucids in the battle with the Romans at Magnesia in 190 BC, he led the Armenian uprising against the Seleucids, proclaimed the independence of Greater Armenia and became the founder of the Artashesid dynasty. Artashes I significantly strengthened and expanded his possessions, subjugating almost the entire Armenian Highland.

Successful wars enriched Artashes I and the Armenian nobility. Under Artashes I, the capital was moved from Armavir to the newly built city of Artashat. Artashes I carried out a reform that strengthened private ownership of land.

Tigran II the Great, King of Greater Armenia in 95 – 56 BC. In the first years of his reign, he annexed Tsopk (Sophene), Atrpatakan (Atropatene), and the western part of Media to his kingdom.

The kings of Caucasian Albania and Iberia recognized themselves as dependent on Tigran II. He concluded a military and political alliance and became related to the Pontic king Mithridates VI, after which he annexed the Syrian possessions of the Seleucids, and the city of Antioch on the Orontes River became one of the capitals of Armenia (other capitals: Tigranakert and Artashat, founded by Tigran II).

In 69 BC, the troops of Tigran II were defeated near Tigranakert by the Roman general Lucullus. In 66, Tigran II received the title of “friend and ally of the Roman people.” The possessions of Tigran II were limited to the Armenian lands proper – the territory of the kingdom of Greater Armenia.

Artavazd II (? – 31 BC), King of Greater Armenia in 56-34 BC, son of Tigran II the Great. He fought to eliminate dependence on Rome. The defeat of the Romans in the battle with the Parthians at Carrhae in 53 BC and the Parthian-Armenian alliance strengthened the independence of Greater Armenia; Artavazd II again annexed Sophene and Lesser Armenia, previously captured by Rome.

Later, with the weakening of Parthia, he was forced to recognize dependence on Rome. In 37 BC, Artavazd II refused to participate in the campaign against Parthia; in 34, the Romans who invaded Armenia deceitfully captured Artavazd II and his family, took them to Egypt and executed them 3 years later. Artavazd II is known as a playwright and historian.