Նրա կարճ, բայց նշանակալի կառավարումը դրոշմեց խաղաղություն և միասնություն Սուրբ Էջմիածնում

1753 թվականի մայիսի 12-ին Վաղարշապատում վախճանվեց Մինաս Ա Ակնեցին՝ Հայոց Կաթողիկոսը, ով իր գահակալությունը սկսել էր 1751 թվականի սեպտեմբերի 15-ին:

  Ընտրվելով Կաթողիկոս՝ Մինաս Ակնեցին վերջ դրեց տարաձայնություններին և խժդժություններին, որոնք խաթարում էին Հայ Առաքելական Եկեղեցու սրբավայրի կյանքը: Նա ձգտում էր վերականգնել ներդաշնակությունը և ամրապնդել եկեղեցու հոգևոր առաքելությունը: 
Մինաս Ա Ակնեցին առանձնանում էր իր խորաթափանց մտքով, բարությամբ և խաղաղասիրությամբ: Նրա մոտեցումը եկեղեցական և հասարակական խնդիրներին արմատավորված էր խոնարհության և համբերության մեջ, ինչը նրան դարձնում էր սիրված և հարգված առաջնորդ: Ցավոք, նրա վաղաժամ մահը խոչընդոտեց ավելի լայնածավալ բարեփոխումների և ծրագրերի իրականացմանը, որոնք նա, անկասկած, կյանքի կկոչեր: 
Մինաս Ա Ակնեցու կյանքը, թեև կարճ, լի էր նվիրվածությամբ և ծառայությամբ: Նրա ժառանգությունը մնաց որպես խաղաղության և միասնության խորհրդանիշ Հայ Եկեղեցու պատմության մեջ: Նա հուղարկավորվեց Սուրբ Գայանե եկեղեցու մոտ՝ Վաղարշապատի սրբավայրում, որտեղ նրա հիշատակը շարունակում է ոգեշնչել: 


12 мая 1753 года в Вагаршапате скоропостижно скончался Минас Первый Акнеци, Католикос Всех Армян, занимавший престол с 15 сентября 1751 года. Его недолгое, но значимое правление оставило яркий след в истории Святого Эчмиадзина, ознаменовав эпоху примирения и гармонии. Став Католикосом, Минас Акнеци положил конец разногласиям и противоречиям, которые омрачали жизнь духовного центра Армянской Апостольской Церкви. 
Минас Первый выделялся своим вдумчивым подходом, добротой и миролюбием. Его мудрость и терпение позволяли ему сглаживать конфликты и направлять церковь к единству. Он стремился укрепить духовную миссию Эчмиадзина, но внезапная смерть помешала ему реализовать более масштабные планы. Несмотря на краткость своего правления, Минас Акнеци оставил после себя наследие мира и согласия, став примером скромного и преданного служения. 
Похоронен он был у церкви Сурб Гаяне в Вагаршапате, где его могила остается местом памяти и вдохновения. Жизнь Минаса Акнеци, хоть и оборвалась рано, продолжает напоминать о силе доброты и стремления к единству в служении своему народу. 

On May 12, 1753, in Vagharshapat, Minas I Aknetzi, Catholicos of All Armenians, passed away unexpectedly. His tenure, which began on September 15, 1751, was brief but transformative, marking a period of peace and unity in Holy Etchmiadzin. Upon his election as Catholicos, Minas Aknetzi swiftly put an end to the discord and conflicts that had plagued the spiritual heart of the Armenian Apostolic Church. 
Distinguished by his thoughtful demeanor, kindness, and commitment to peace, Minas I approached both ecclesiastical and societal challenges with humility and patience. His leadership fostered reconciliation andintrepreneurship and earned him widespread respect and admiration. Tragically, his untimely death prevented him from implementing broader reforms and initiatives that he undoubtedly envisioned. 
Though his time as Catholicos was short, Minas I Aknetzi’s legacy endures as a symbol of peace and unity in the history of the Armenian Church. He was laid to rest near the Church of St. Gayane in Vagharshapat, where his memory continues to inspire. His life, though brief, remains a testament to the enduring power of compassion and dedication to the service of his people.