Նա Արվեստի Ոգու գոյության  վառ վկայություն է

13 մայիսի, 1936 թ., Երևանում ծնվել է Հովիկ Հովհաննեսի Հախվերդյանը՝ հայ կինոյի նշանավոր ռեժիսոր, Հայաստանի Հանրապետության արվեստի վաստակավոր գործիչ, Հայաստանի պետական մրցանակի դափնեկիր։

Նրա ստեղծագործական ճանապարհը դարձել է հայկական կինոարվեստի անբաժան մասը՝ արտացոլելով ազգային մշակույթի խորքն ու գեղագիտությունը: 
1971 թվականից Հովիկ Հախվերդյանը սկսել է աշխատել «Երևան» կինոստուդիայում որպես կինոռեժիսոր։ Նրա ֆիլմերը, որոնք ընդգրկում են ինչպես վավերագրական, այնպես էլ գեղարվեստական ժանրեր, առանձնանում են խորությամբ, նրբությամբ և ազգային ոգու յուրօրինակ արտահայտությամբ։ Նրա առաջին աշխատանքներից են «Վարդան Աճեմյան» (1972), «Հայաստանի կամերային նվագախումբ» (1973) և «Վասպուրական» (1973) վավերագրական ֆիլմերը, որոնք ներկայացնում են հայ մշակույթի և պատմության կարևոր դրվագներ։ Հետագայում նա ստեղծել է «Ավետիք Իսահակյան» (1975), «Գորանի» (1977), «Համո Սահյան» (1981) ֆիլմերը, որոնք նվիրված են հայ գրականության և արվեստի մեծերին։ 
Ախվերդյանի գեղարվեստական ֆիլմերը, ինչպիսիք են «Ճանապարհին» (1976) և «Սերոբի ծառը» (1978, կարճամետրաժ), առանձնանում են հոգեբանական խորությամբ և կերպարների նուրբ մշակմամբ։ 1983 թվականից նա սկսել է աշխատել «Մատենադարան» վավերագրական ֆիլմաշարի վրա (I-XVIII մասեր, 1983-1994), որի սցենարը գրել է ինքը՝ Կիմ Բակշու հետ համագործակցությամբ։ Այս ֆիլմաշարը ներկայացնում է հայ ձեռագրերի և մշակույթի գանձերը՝ դառնալով նրա ստեղծագործական ժառանգության կարևոր մասը։ 
1998 թվականին նա նկարահանել է «Ով, Հայկական աշխարհ» վավերագրական ֆիլմը, իսկ 1999 թվականին՝ «Կանթեղ լուսավորչի» ֆիլմը, որոնք ընդգծում են հայ ժողովրդի հոգևոր և մշակութային արժեքները։ Հովիկ Հախվերդյանի ստեղծագործությունները ոչ միայն կինոարվեստի գոհարներ են, այլև հայ ժողովրդի պատմության և ինքնության պահպանման վառ վկայություն։ 

Яркое Свидетельство присутствия Духа Искусства
13 мая 1936 года в Ереване родился Овик Оганесович Ахвердян — выдающийся кинорежиссер, заслуженный деятель искусств, лауреат Государственной премии Армении. Его творческий путь стал неотъемлемой частью армянского кинематографа, отражая глубину национальной культуры и эстетики. 
С 1971 года Овик Ахвердян начал работать режиссером на киностудии «Ереван». Его фильмы, охватывающие как документальный, так и художественный жанры, отличаются глубиной, тонкостью и уникальным выражением национального духа. Среди его ранних работ — документальные фильмы «Вардан Ачемян» (1972), «Камерный оркестр Армении» (1973) и «Васпуракан» (1973), представляющие важные эпизоды армянской культуры и истории. Впоследствии он создал фильмы «Аветик Исаакян» (1975), «Горани» (1977), «Амо Сахян» (1981), посвященные великим деятелям армянской литературы и искусства. 
Художественные фильмы Ахвердяна, такие как «В дороге» (1976) и «Дерево Сероба» (1978, короткометражный), выделяются психологической глубиной и тонкой проработкой образов. С 1983 года он начал работу над циклом документальных фильмов «Матенадаран» (части I-XVIII, 1983–1994), сценарий к которому написал совместно с Кимом Бакши. Этот цикл представляет сокровища армянских рукописей и культуры, став важной частью его творческого наследия. 
В 1998 году Ахвердян снял документальный фильм «Кто, Армянский мир», а в 1999 году — «Кантег просветителя», подчеркивающие духовные и культурные ценности армянского народа. Творчество Овика Ахвердяна — это не только шедевры кинематографа, но и яркое свидетельство сохранения истории и идентичности армянского народа. 

A Vivid Testament to the Spirit of Art
On May 13, 1936, in Yerevan, Ovik Oganesovich Akhverdyan was born — an outstanding filmmaker, Honored Artist of Armenia, and laureate of the State Prize of Armenia. His creative journey became an integral part of Armenian cinema, reflecting the depth of national culture and aesthetics. 
From 1971, Ovik Akhverdyan worked as a director at the Yerevan Film Studio. His films, spanning both documentary and narrative genres, are distinguished by their depth, subtlety, and unique expression of national spirit. Among his early works are the documentaries Vardan Achemyan (1972), Armenia Chamber Orchestra (1973), and Vaspurakan (1973), which highlight significant episodes of Armenian culture and history. He later created films such as Avetik Isahakyan (1975), Gorani (1977), and Amo Sahyan (1981), dedicated to prominent figures in Armenian literature and art. 
Akhverdyan’s narrative films, including On the Road (1976) and Serob’s Tree (1978, short film), stand out for their psychological depth and nuanced character development. Starting in 1983, he worked on the documentary series Matenadaran (Parts I-XVIII, 1983–1994), co-writing the script with Kim Bakshi. This series showcases the treasures of Armenian manuscripts and culture, becoming a cornerstone of his creative legacy. 
In 1998, he directed the documentary Who, Armenian World, followed by Kantegh of the Enlightener in 1999, both emphasizing the spiritual and cultural values of the Armenian people. Ovik Akhverdyan’s works are not only cinematic masterpieces but also a vivid testament to preserving the history and identity of the Armenian nation.